Muzyczny Esflores

Toksyna Fm - Aktualności.

2012-02-12T17:41:00.000+01:00

AUDYCJE:

1.„Romantycy Rocka” od 19.00 do 21.00 – FAD GADGET – The Best Of Fad Gadget cz.1; kontakt: romantycyrocka@toksyna.fm

2 „Elektroniczne Pejzaże” od 21.00 do 23.00 – DigitalSimplyWorld – wywiad z artystą, Various Artists cz.2 muzykawefu@toksyna.fm

Bloki muzyczne:

1)od 8.00 do 12.00 możecie posłuchać muzyki: BEST OF SYNTH and ELEKTRO: Depeche Mode, De Vision, Deine Lakaien

2) od 12.00 do 16.00 przedstawimy: BEST OF NEW ROMANTIC: Bazooka Joe, Duran Duran, Ultravox, Visage, Talk Talk, Pseudo Echo, Real Life.

3) od 16.00 do 19.00 zaprezentujemy: ELECTRONIC ENERGY; Sławomir Łosowski, Mike Oldfield

.AUDYCJE:

W trakcie jutrzejszej audycji Romantycy Rocka (e-mail romantycyrocka@toksyna.fm) zaprezentujemy sylwetkę Fada Gadgeta, postaci która pretenduje do miana najbardziej wpływowej i najważniejszej w gronie twórców wczesnego industrialu i EBM oraz synth. Jego muzyka opiera się upływowi czasu w sposób fantastyczny a jego bardziej przebojowe kompozycje spokojnie mogłyby do doskonale umilić taneczną zabawę. Dzisiaj zostało nam już tylko wspomnienie zmarłego przedwcześnie w 2001 roku artysty. Zapewniamy ciekawe prowadzenie i melodyjną i dynamiczną muzykę.

Najbliższa audycja Elektroniczne Pejzaże (muzykawefu@toksyna.fm) będzie składać się z dwóch części. W pierwszej zaprezentujemy przegląd muzyki DigitalSimplyWorld. DSW jest obecnie jednym z najbardziej wyróżniających się twórców muzyki elektronicznej. Jego Styl balansuje pomiędzy bardzo mrocznymi ambientalnymi przestrzeniami do sekwencyjnych, dynamicznych i melodyjnych utworów mogących z łatwością pretendować do elektronicznej listy przebojów. W trakcie audycji zagości również sam autor i udzieli wywiadu. Drugą część audycji wypełnią utwory różnych artystów tworzących muzykę elektroniczną między innymi Marek Biliński, Władysław Komendarek i Polaris. Zapraszamy do wieczornego słuchania i odpoczynku.

Everkindness - Synthetic Man

2012-02-11T15:28:00.001+01:00

Niezmierzone są tajemnice internetu. Kolejna przyjemna niespodzianka, tym razem z hiszpańskiej Saragossy. Muzyk ukrywający się pod nazwą Everkindness, zafascynowany klasyczną odmianą elektronicznego rocka, podarował nam płytę. Muzyka bardzo subtelna, spokojnie dorównująca tuzom elektronicznego rocka. Brzmienie ciepłe, analogiczne, muzyczny klejnot rzeźbiony delikatnym impresjonistycznym pędzlem. Czy to nie wspaniałe, że oto doczekalismy czasów, że niemal każdy, kto posiada minimalne zdolności, może grać i dzielić się z innymi. Ten muzyk posiada ich niemało, bowiem ta muzyka jest skonstruowana z wielkim pietyzmem i dbałością o końcowy efekt. Artysta ucieka od tanich chwytów, skupiając się na formie i brzmieniu i te współżyją tu w idealnej syntezie. Muzyka tonalna ale bez banalnych melodyjek, ledwo dotknięta progresją, czyni nasze życie dużo bogatszym. Muzyka łagodzi obyczaje, album Synthetic Man jest na to prawdziwym dowodem.

Everkindness - Synthetic Man

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Another collection

Jakub Fijak - Around The Horizon

2012-02-11T12:32:00.000+01:00

Z rozmowy;
............
Es - No i co tam, słuchałeś wczoraj, hmmm?
Dreamer - A Fijaka obsłuchuję (śmiech)
Es - Tja, podobno Jakub Fijak rządzi w necie ostatnio.
Dreamer - Tak, przypomniałem sobie taki mini albumik - Around The Horizon.
Es - Ale to tylko 10 minut?
Dreamer - Tylko trzy utwory, ale jakie !!
Es - No?
Dreamer- Cold Agony, zaczyna się niemrawo, spokojnie, hipnotycznie. Początek to tylko pozory, dalej mamy nastrój relaksu, dodanego dosyć dynamicznie.
Es - Dynamiczny relaks powiadzasz, ciekawe.
Dreamer - No taki poszukujący minimal, coś nowego, fajny ciepły klimat, lekka przestrzeń.
Es - To dziwne ale jeszcze nikt nie wydał tego Fijaka na CD. Sporo ciekawego materiału ma chłopak.
Dreamer - From The Depths, lekko dynamicznie, fajny przykład utworu, gdzie tło wydaje się być obok tonacji, ale wszystko jest ok. Tak ma być.
ES- W EM zdarzają się przedziwne zestawienia, w tym gatunku to nie razi.
Dreamer- To już połowa płyty! No panie Jakubie, proszę tak nie robić na przyszłość, duża strata dla nas słuchaczy! Mało!
Es - To śmieszne, po tym jak powstało cd, to artyści zaczęli grać długie płyty, 70 minutowe kloce, co nie zawsze przekładało się na jakość.
Dreamer - Around The Horizon, początek w stylu Jarre'a, lubię Jarre'a. Gitara z lat 70 tych w tle, pasuje do całości.
Es - Nie da się ukryć, że szczególny sentyment mam do lat 70 tych. Jest coś w miksie i brzmieniu analogowym. Te nagrania są bardziej "ludzkie", ale nie tylko Jarre, Panie. Mówisz, że warto posłuchać?
Dreamer - Kawał dobrej elektronicznej muzyki, polecam, krótka płyta a warta przesłuchania. Nie skłamię, jeśli powiem, że maglowałem ten album około godziny non stop.
Es - Twoje podejście do muzyki jest rzeczywiście szczególne, sam przeciez jesteś muzykiem ;))
...........

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

JIHEL - The Forgotten Sanctuary

2012-02-10T19:20:00.003+01:00

JIHEL - The Forgotten Sanctuary

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://sillage-intemporel.bandcamp.com/album/the-forgotten-sanctuary"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;The Forgotten Sanctuary by JIHEL&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

released 01 October 1979

Co-produced in 1979 with Alien Circles Records, the first album of Jihel is a collection of titles recorded between 1975 and 1979. All tracks are shorter versions of titles played on stage.

Basic tracks recorded between 1975 and 1977 at Studio du Blanc-Mesnil, France. Final recording and mixing during Winter 1978 at Intercontinental Studio, Le Blanc Mesnil, France.

Engineered by Norbert Deville and Xavier Reiter. Mixed by JLHB and Norbert Deville. Produced by JLHB and Xavier Reiter for Alien Circles Records. Original LP mastered by Thomas Helm at Rêve Gravure, Paris, France.

This release mastered in 2011 at Scoz Mastering Suite, Cœur de Beauce, France. Artworks Collages by JLHB. Sleeve Design by Graph'Hypnotic.

With the project Zreen Toyz, the French artist JLHB (born in 1954) likes pushing aside the notion of composer or musician and often presents himself as Sounds Sculptor.

After few years in classical training on piano and percussions, he does not appreciate the stifling conformity of the academy and turns to the improvised musics. The continuation of its training is essentially self-taught.
He crosses composers as Luc Ferrari and Ilhan Mimaroglu, but his meetings with Herman Poole Blount, more known under the name of Sun Ra, and the improvised electronic musics, in particular that of Tangerine Dream (period 1970-1975) and that of Conrad Schnitzler (he meets him in Berlin in 1973), are really determining for his sound experiments.
Since his first pieces created in 1970, he works the sound material following inspiration of the moment, a raw and instinctive approach by stratification where any imperfection or sound incident become a harshness on which to hang on atmospheres or reflections. In this way, he creates impalpable and timeless landscapes where vibrations, noises, and collages erase the structure of the piece.

from
http://jlhb.free.fr
http://sillage-intemporel.bandcamp.com/

Lata Osiemdziesiąte - Wpomnienia Dreamera cz.4

2012-02-10T19:06:00.002+01:00

Foreigner - I wanna know what love is.1984 (US Billboard Hot 100 - 1, Canadian Hot 100 - 1)
Chyba w żadnej dekadzie nie powstało tyle wartościowych piosenek o miłości, zespoły przykładały dużo uwagi do jakości wydawanej muzyki.
Utwór zdobył ponadczasową popularność, swoją wersję zaprezentowała po latach Mariah Carey.
http://youtu.be/z9OGfBGOCpk
Umieszczanie filmu na stronach zostało wyłączone na żądanie

Grupa rockowa Foreigner założona w 1976 roku w Nowym Jorku prezentuje utwór "Urgent" ( #4 US, #54 UK ), jest rok 1981.
Świat muzyki zaczyna dopiero odkrywać lata 80-te, pierwsze przetarcie stylu
charakterystycznego dla tego okresu: instrumenty elektroniczne, niebanalna melodia i silny głos.

Cutting Crew - (I Just) Died in Your Arms Tonight (#1 US aż 2 tygodnie, #4 UK)
Angielska formacja, utworzona w 1985 roku, zakończyła działalnośc w 1993, powrót w 2005, grają nadal.
Zespół grający gitarowy pop rock, wydali 4 płyty : 1986 Broadcast,1989 The Scattering,1992 Compus Mentus, 2006 Grinning Souls.
Prezentowany utwór pochodzi z debiutanckiej płyty, sprawił, że w krótkim czasie uzyskali status super gwiazdy po obu stronach Atlantyku.

Edward Artemiev - A Book of Impressions

2012-02-10T10:10:00.006+01:00

Zagłębianie się w mrokach niepoznawalnego - jest pierwszym zdaniem jakie przychodzi mi na myśl po przesłuchaniu płyty A Book of Impressions by Edward Artemiev. To składanka dziesięciu nagrań z lat 1975-96. Zawiera ona zestaw utworów które zebrane w jednym miejscu może nie są jednolite, ale dają pojęcie o wszechstronności rosyjskiego artysty. Powszechnie znany ze swoich soundtracków które z założenia przemawiają do widzów swą przystępnością (choć wiadomo że nie wszystkie), widzi mi się tu Artemiev jako kompozytor niezależny, awangardowy i ze wszech miar twórczy. Na początku proponuję ostrożnie ustawić potencjometr głośności bo "Out There, Where" swoją dynamiką i pompą może uszkodzić zestawy głośnikowe. Dużo się w nim przez pięć minut dzieje, mnogość barw zachwyca, a kontrasty zbijają trochę z tropu. "I'd Like to Return" może kojarzyć się z muzyką elektroakustyczną, miejscami mroczną, wymagającą pewnego oswojenia się z brakiem harmonii. Jedenaście minut różnych eksperymentów, momentów gdzie cisza też jest składnikiem muzyki... choć nie do końca. Ostatnie trzy minuty to typowy, "ciepły" Artemiev. Utwór "Ritual" jest ponurą impresją, groza bije z każdej frazy i może pozbawić słuchacza pozytywnego nastawienia. Nie trwa jednak on długo i oto uszy wręcz atakuje kolejny fragment "Three Regards on the Revolution". Przelewa się z kanału na kanał masa różnych efektów, nawet całych pakietów brzmień które czasami brzmią futurystycznie, niczym oprawa widowiskowego filmu SF. Ta kakofonia dziwnych odgłosów po kilku minutach aż prosi się o łagodny zgon, lub uproszczenie formy, jednak autor hamując przebieg wydarzeń nie rezygnuje z ambitnego kształtu dzieła. Podobnie jest z krótkim "Touch to the Mystery" który już bez szaleństw poprzednika utrzymuje melancholijno-minorowy ton.

Edward Artemiev - A Book of Impressions

Trochę inaczej skonstruowany jest "In the Nets of Time" z głębokim basem i podróżami od ucha do ucha niepokojących, co raz nasilających się dźwięków. Niesamowite zagęszczenie grozy, porównywalne z niektórymi utworami Petera Frohmadera z "Necropolis" jest również namacalne w "Noosphere". Te dwa ostatnie utwory to muzyka dla ludzi o mocnych nerwach. Ciekawe, że w Noosphere słychać drobne trzaski i "pyknięcia" niczym ze starego analoga. Uff...Mam wrażenie że dotknąłem jądra ciemności. Łatwiej mi teraz zrozumieć, dlaczego Artemiy, syn sławnego kompozytora, poszedł później podobną drogą. Po tak intensywnych doznaniach fragment pt."Mirage" z 1976 wydaje się być całkiem przystępną impresją. "Intangible" jest próbą opisania chaosu w bardziej czytelnej i klasycznej manierze, głębokie penetracje dolnych rejestrów, czytelne i wyraziste, na pewno robią wrażenie. Ostatnia impresja na płycie to 17 minutowa suita "Peregrini" z 1975 roku. Imponujące wstawki perkusyjne, zniekształcone dialogi, i sporo elementów... makabrycznych. Ale Edward nie byłby sobą zostawiając słuchacza w stanie pomieszania emocji. Dlatego ostatnie minuty są zbudowane z lubianych i akceptowanych powszechnie wśród fanów składników. Atrakcyjne basowe ostinato i zmiękczający kobiecy vocal wprowadzają nastrój jak najbardziej pozytywny, choć daleki od komercji.
Efektem tych zabiegów jest łagodnie płynąca z głośników nostalgia i świadomość uciekającego czasu. Bardzo ładne zakończenie. Muzyka dość różnorodna, choć ukierunkowana w stronę mniej popularnych motywów. Fragmentów zdecydowanie ciemnych, słuchacie Państwo na własne ryzyko.

Autor - Damian DiKey Koczkodon

Elmuzyka

Edward Artemiev - Dedication to Andrei Tarkovsky

Эдуард Артемьев - Красота Земли (1980 г.)

Eдуард Артемьев - И ветер унес ее шарф

['ramp] - Steel and Steam

2012-02-09T19:33:00.003+01:00

Ramp to projekt odnoszący się bezpośrednio do początków muzyki sekwencerowej. Tym razem zostajemy brutalnie przeniesieni do nieistniejących krain, gdzie pył węglowo-metaliczny nigdy nie opada. Archaiczne i surowe brzmienia trzeszczą i zgrzytają w zębach. Stalowe koła napędzane parą brzmią groźnie i dekadencko, proste jak drut sekwencje wzbudzają głęboko skrywane lęki i słabości. A już wydawało się, że to przeszłość, muzyka zmusza do kolejnej konfrontacji. Album dzieli się na dwie części, przedzielone utworami Solenoid i Led, gdzie legendarny CS80 stacza udaną walkę z siłami "przemysłowego" zła. Kolejne utwory to już głęboka hipnoza, głęboka wciągająca regresja. W tej nieskończonej głębokości pojawia się Moog 3C, Marka Shreeve'a, przekraczamy próg, wolne przebiegi miarkują czas, powodując odrętwienie. Czeka mnie kolejna próba, muszę zdać się na innych. A już chciałem mieć wszystko w garści, lecz świadomość niemożliwości tej opcji, doprowadza do frustracji. Numer tytułowy otwiera CS80, kawałek podzielony na 4 części, atmosfera zawiesista, z wysoka można ogarnąć cały kompleks industrialny. CS robi się nerwowy, ulegając brudnemu rytmowi. Tajemniczą krainę zasnuwa kurtyna pary wodnej, chmury pyłów. Co mi wolno? dokąd mogę się posunąć? Gdzie są granice do których można się odnieść lub chociażby zbliżyć? Z rozmyślań budzi mnie plugawy łomot maszyny, raz przyśpieszającej raz zwalniającej. Dziwna, straszna to chwila, niczym człowiek stojący w trwodze przed niewiadomą śmierci, chóry nawołują, maszyna nie ustępuje. Pcha wszystko brutalnie, pojawiają się modulowane sekwencje, maszyna znów przyśpiesza - walka dobra ze złem, życia ze śmiercią, nieszczęścia z błogostanem, bólu z rozkoszą. Olbrzymie napięcie, stal trze o beton zdzierając boleśnie wierzchnie warstwy. I znów CS, niczym painkiller, konkluduje nie rozstrzygając żadnej z istotnych kwestii. Pozostajemy zdradzeni niewiedzą, tajemnica nieodkryta. Muzyka dla twardzieli, starożytne, nieprzyjazne brzmienia, drapiące, drażniące. To spore wyzwanie dla słuchacza, wywołuje raczej ponure skojarzenia. Bardzo przejmujące dzieło.

['ramp] - Steel and Steam

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://iapetus-store.com/album/steel-and-steam"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Steel and Steam by ['ramp]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

all music composed, arranged, performed, mixed, engineered, and produced by stephen parsick at cold furnace, bielefeld (germany), except * composed and performed by mark shreeve and stephen parsick at distant sun studio, london (england).

this album was recorded without midi for the biggest part.

stephen parsick played mini moog synthesisers with and without* arp sequencers, arp 2600 synthesisers with and without* arp sequencers, ems vcs 3 modular synthesiser, synthesizers.com modular synthesiser*, yamaha cs-30 synthesiser*, yamaha cs-80 polyphonic synthesiser, ppg wave 2.3 digital wavetable synthesiser*, sequential circuits prophet 5 polyphonic synthesiser, roland jx-3p polyphonic synthesisers, roland vp-330 vocoder plus, roland rs-202 string synthesiser, rhodes 73 mark one and mark two* electric stage pianos, mellotron, emu systems e-4xt sampling systems, various analogue and digital processors.

mark shreeve played moog IIIc modular synthesiser*, analogue systems and doepfer modular synthesisers*, midi moog synthesiser*, oberheim xpander polyphonic synthesiser*, kurzweil k-2000 vast synthesiser*, roland juno 60 polyphonic synthesiser*, akai sampler*, korg wavestation synthesiser*, korg stage echoes*.

mastering done by matthias fuchs at visophon berlin, using equipment by api, cadac, empirical labs, and manley.

cover photography by stephen parsick.

sleeve design and layout by bernhard woestheinrich / www.studioflokati.de.

credits

released 01 July 2011

special thanks go to ina parpart, mum and dad, denis bryll (for moral support), mark shreeve (for advice and support throughout), rob jenkins / o yuki conjugate (for .com modular synthesiser), matthias fuchs (for mastering support), jörg erren and bert fleissig (for hauling the cs80 around), mark cox (for cs80 and prophet maintenance), tom wauch/eps (for rhodes maintenance), herr misch (for various maintenance jobs), bernhard woestheinrich (for artwork), all my supporters around the globe (for making me go on), all distributors, reviewers, and radio djs worldwide (for spreading the word), and finally you (for buying this album and not messing with it on the internet or elsewhere).

there would be no point in making an album if nobody listened to it. thanks for listening anyway.

Dreamerion - The Pain Without Name

2012-02-09T10:47:00.002+01:00

Dreamerion to projekt muzyczny zainicjowany w 2004 roku przez Jakuba Ernestowicza. Muzyka projektu obraca się wokół takich gatunków jak dark ambient, gothic, neoclassiacal z elementami rocka, czy metalu. Abstrahując od gatunków, w muzyce Dreamerion liczy się mroczny, melancholijny i często nostalgiczny klimat.
Tytułowy Dreamerion jest duchem, który zabiera i przygotowuje dzieci do odejścia z tego świata. Na tym głównie opierały się muzyka i teksty na dwóch pierwszych demach i longplayu, w których królowała tematyka samotności, koszmarów sennych, bólu, momentu śmierci, czy opisu Dreameriona. Ponadto w tekstach poruszana jest tematyka związana z wychwalaniem natury, czy wołaniem do Boga, który jest w stosunku do człowieka milczący.
Projekt jest ujściem dla wyobraźni, snów i pytań egzystencjalnych, które opowiadają dosadnie i otwarcie o tym, co powoduje cierpienie i strach, by oswoić człowieka z lękami, bólem, tym co nieuchronne.

Dreamerion - The Pain Without Name

21.II.2008 miała miejsce premiera - "The Pain Without Name", które wydał polski netlabel Kaos Ex Machina. Jest to album bardziej stonowany, nadający się na słuchanie w długie zimowe noce czy podczas ponurych deszczowych dni.

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Jestem w Tobie

Czuję jakiś dziwny spokój,

gdy oddalony od tego, co ludzkie

Oddaję się obserwowaniu natury.

I tylko mogę się cieszyć, że Twój bezwzględny mechanizm mogę przytulić swoją świadomością.

Symfonia dźwięków, którą tworzysz wprowadza mnie w trans.

Zasypiam.

Spokojny.

Jestem w Tobie.

http://www.dreamerion.xaa.pl/

Marek 'mRqS' Szulen - Creation - Universal Consciousness

2012-02-08T21:08:00.002+01:00

Marek 'mRqS' Szulen - Creation - Universal Consciousness

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://marekszulen.bandcamp.com/album/creation-universal-consciousness"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Creation - Universal Consciousness by Marek 'mRqS' Szulen&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;At the beginning I was influenced by electronic music such composers like J.M.Jarre , Klaus Schulze, Tangerine Dream and Vangelis. Now, I like to listen to all music genres. I'm not sticked to just one anymore. Some of my today's favorite musicians are: Schiller, Peter Gabriel, Lars Danielsson, Sara Brightman, Mylene Farmer, Dire Straits and mentioned above masters of electronic music.

"... to nie muzyka jest elektroniczna lecz instrumenty..."
"... muzyka, którą tworzę jest pewnego rodzaju zaproszeniem do podróży, pozostawiającym jednak ludziom zupełną swobodę w planowaniu wycieczki..."
J.M.Jarre

Relaxing and cosmic music. A journey to the source of sources.

Instruments used:

Roland JP-8000, Korg Trinity Plus, Korg Prophecy, Korg Poly-61, Yamaha CS1x, Yamaha DX7, Emu ESI-4000

credits

released 01 January 2002

mastered by Gert van Santen at Van Santen Audio Productions, Wageningen, The Netherlands

DAF

2012-02-08T15:03:00.000+01:00

Deutsch-Amerikanische Freundschaft w skrócie DAF, to formacja założona na fali punkrocka w Düsseldorfie, jednakże zespół odcinał się od Kraftwerk zwracając się w stronę brytyjskiej sceny rocka industrialnego - Throbbing Gristle, Cabaret Voltaire czy Clock DVA.
DAF powstał w 1978 roku z inicjatywy niemieckojęzycznego Hiszpana, Gabi Delgado Lopeza oraz perkusisty Roberta Görla. Nazwa zespołu Deutsch-Amerikanische Freundschaft (Przyjaźń Niemiecko-Amerykańska) jest ironicznym nawiązaniem do nazwy NRD-wskiej organizacji Deutsch-Sowjetische Freundschaft. W krótkim czasie skład uzupełnili Wolfgang Spelmanns (gitara), Michael Kemner (bass) i Kurt "Der Pylorator" Dahlke (klawisze). Twórczość DAF była niemal analogiczna do tego, co proponowały brytyjskie postpunkowe kapele z nurtu new wave i industrial; teksty Gabi Delgado Lopeza to refleksje na tematy ideologiczne, polityczne. Odnosiły się również do fizyczności, seksualności, bywały często brutalne - wiele kontrowersji wzbudzał np. utwór "Der Mussolini".
Gabi Lopez Dalgado mówił o utworze: - Na początku przyszło tylko słowo Mussolini, które wydawało mi się piękne. Samo słowo, pozbawione związku z postacią historyczną czy jakimikolwiek wydarzeniami - wspomina Gabi. - Po prostu lubiłem jego brzmienie. Tekst przyszedł automatycznie. Oczywiście, że zdawaliśmy sobie sprawę z wywołania skandalu, jednak zawsze lubiliśmy przełamywać tabu.

Co ciekawe pierwszy album zespołu zatytułowany Produkt der Deutsch-Amerikanischen Freundschaft został nagrany na początku 1979 roku bez udziału Gabi Lopeza Delgado, który pokłócił się z kolegami opuszczając zespół, jednakże wrócił wkrótce po nagraniu debiutanckiego LP.
Zaraz potem DAF prznoszą się do Londynu, gdzie wynajmują pojedyńczy pokoik, jednakże brak pieniędzy i głód powoduje konflikt, w efekcie czego w składzie zespołu pozostają jedynie Delgado i Görl; talent muzyków dostrzega Daniel Miller, który przygarnia młodych muzyków pod skrzydła swojej wytwórni - mute records. Co więcej DAF nawiązują współpracę z legendarnym dźwiękowcem Connym Plankiem (wystarczy nadmienić: Kratwerk, Can, Cluster, Ultravox, Eurythmics); ich muzyka zaczyna nabierać coraz bardziej popowego (synthpopowego) charakteru, sam zespół staje się przedstawicielem Neue Deutsche Welle - niemieckiego odpowiednika new wave, którego najbardziej znanymi przedstawicielami są Yello, Alphaville czy Die Krupps. Początek lat 80 był dla DAF czasem sukcesu komercyjnego; ich muzyka miała charakter synthpopwy, jednakże ku rozczarowaniu fanów pod koniec 1983 roku zespół zawiesił działalność. Wznowił ją w 1986 roku nagrywając album First Step To Heaven, który przechodzi bez echa, co powoduje kolejne zawieszenie działalności. Reaktywacja nastąpiła w 2003 roku, zespół wydał album zatytułowany 15 Neue DAF-Lieder. Na kilka tygodni przed inwazją wojsk amerykańskich na Irak ukazał się singel "The Sheriff (An Anti-American Song)" atakujący politykę George W. Busha. DAF stał się jednym z najważniejszych zespołów z nurtu synthpop, są pionierami nurtu EBM; do inspiracji tym zespołem przyznawali się m.in. Pet Shop Boys, Front 242 i Soft Cell. Zespół uczestniczył również w nagraniu debiutanckiego albumu Eurythmics. Gabi Delgado Lopez i Robert Görl mają na swym koncie również albumy solowe.
Autor - Astiz
Forum Studio Nagrań

D.A.F. - Als wär's das letzte mal (1981)

DAF - Kinderzimmer

D.A.F. - Der Mussolini

Space Sugar - EP

2012-02-07T19:35:00.001+01:00

Zespół Space Sugar powstał w 2011 roku, z inicjatywy trzech muzyków: wokalistki Anny Szuchiewicz, perkusisty Roberta Kiesza oraz gitarzysty i trębacza Macieja Lubienieckiego. Po długich poszukiwaniach odnalezione zostało brakujące ogniwo zespołu - basista Jan Paszak. W listopadzie 2011 Space Sugar zarejestrował materiał na swoją debiutancką EPkę w gdyńskim studio Sounds Great Promotion pod okiem i uchem Kuby Mańkowskiego i Jana Galbasa (odpowiedzialnych za produkcje takich grup jak Acid Drinkers, Behemot czy Blindead). Space Sugar podpisuje się pod swoją płytą obiema, czyli ośmioma rękami, gdyż płyta została nagrana i w całości wydana własnym sumptem.
Pierwsze utwory trafiły już do sieci i można się z nimi zapoznać poprzez oficjalną stronę grupy www.spacesugar.pl . Oficjalna premiera płyty nastąpiła 28.01.2012 w gdańskim klubie Żak. Za bardzo oryginalną formę wizualną płyty odpowiada Dagna Majewska, która jest również autorką wizualizacji na koncertach grupy.
O swojej muzyce Space Sugar mówi: „niekończący się balans między niesubordynacją, a racjonalizmem, porywającą nieprzewidywalnością chaosu, a czystą matematyką. Zagęszcza atmosferę kosmiczną intensywnością faktury, aby za chwilę złapać oddech i rozpłynąć się beztrosko w przestrzeni. Nostalgiczne, słodkie jak cukier melodie wyłaniają się z czarnej dziury posępnych zimnofalowych brzmień. Hipnotyzuje, płynąc powoli mleczną drogą intymnego szeptu, by przerodzić się w rozdzierające, pełne napięcia wołanie o tlen. Smutek i melancholię przywołuje do porządku nutka sarkazmu i autoironii, lecz jedynie chwila nieostrożności wystarczy, by znaleźć się o krok za daleko od bazy”.
Przyszłość zespołu:
Zespół Space Sugar przygotowuje się do serii koncertów w Polsce i za granicą promujących ich debiutancki materiał. Na swych stronach zaczyna publikować serię remiksów, które mają pokazać interpretacje ich muzyki przez innych twórców. Zespół potwierdził swoje uczestnictwo w projekcie Radia Gdańsk nagrania materiału z legendarnej Czarnej Płyty Brygady Kryzys przez młode trójmiejskie zespoły.

Space Sugar - EP

W ramach odpoczynku od elektroniki kolejny debiut. To tylko sześć utworów ale jaka muza. Specyficzny, nieco nosowy, niski, mocny głos wokalistki przywodzi na myśl psychodelię klasyczną w stylu Jefferson Airplane. Lecz to już nie te czasy i zespół wykorzystuje czterdziestoparoletnie doświadczenia rocka do własnych inspiracji, tworząc swój własny oryginalny styl. Piękny ambitny rock, zagrany ze smakiem, emocje są ale dominuje klimat refleksji. Pomimo dość prostego przekazu daleko im do komercji, opowiadają się raczej po stronie alternatywy i kontrolowanych emocji. Kapela znakomicie wypada na koncertach, po prostu są świetnie ograni, profeska i po raz kolejny dobry angielski. Ten język, to język rockandrolla czy się to komuś podoba czy nie. Space Sugar!! czekamy na pełnowymiarowy krążek, pierwszy krok zrobiony, gratulacje. I ta trąbka panie, graj pan więcej ;)))

Broken Betty - The Sorry Eye

2012-02-07T17:56:00.002+01:00

"The Sorry Eye" to debiutancki longplay trójmiejskiego rockowego trio Broken Betty. Zespół, opierając się na wypracowanej wcześniej stylistyce, postanowił zgłębić także bardziej odległe rejony muzyczne. W efekcie, znane z debiutanckiej EPki ciężkie, szybkie i dynamiczne utwory przeplatają się tutaj ze spokojnymi, niemal transowymi kompozycjami, a obok przesterowanego basu i brudnych gitar, można usłyszeć takżę instrumenty akustyczne, lap steel czy organy hammonda.
Zespół w swych piosenkach pokazuje całą paletę środków kompozycyjnych. Wszystko brzmi po prostu świetnie: nośne i wpadające w ucho refreny, wokalizy i chórki, motoryczne, "autostradowe" groove'y", psychodeliczne groove'y, hendriksowskie solówki - wszystko jest poukładane jak należy. Aż strach pomyśleć, że to debiutancka płyta. Jeśli nad polską wisi przekleństwo "polish soundu" to Broken Betty (u boku producenta Kuby Mańkowskiego) mają nań doskonałe antidotum.
Album nagrano i zrealizowano w gdyńskim studio Sounds Great Promotion, pod okiem Kuby Mańkowskiego, frontmana Pneumy, a zarazem zdobywającego coraz szersze uznanie realizatora i producenta. Podczas nagrań zrezygnowano z klarowności i precyzji, na rzecz naturalności i energii, przez co udało się uchwycić wypracowane podczas licznych koncertów brzmienie zespołu.
"The Sorry Eye" to płyta bezkompromisowa, rozwojowa, która może być jednocześnie sporym zaskoczeniem dla wszystkich słuchaczy zaznajomionych z wcześniejszą twórczością Broken Betty.

Broken Betty - The Sorry Eye

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://brokenbetty.bandcamp.com/album/the-sorry-eye"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;The Sorry Eye by Broken Betty&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

www.nasiono.net
info@nasiono.net

No i mamy świetną płytę z ciężkim graniem. Muzyka kojarzy mi się z QOTSA, lecz Polacy grają nieco ciężej i są lekko wkur..... co mi się bardzo podoba. Muzyka rockowa bez pazura, to jak zima bez mrozu hahaha. Wreszcie nasi śpiewają po angielsku bez akcentu i grają niezwykle swobodnie, dokładnie to co zamierzali. Świetne opanowanie, wzorowa realizacja, energia, pełne brzmienie, to powody dla których warto rozważyć zakup tej pozycji. Zwłaszcza, że rockmeni dali tę płytę do wstępnego przesłuchania, to jest dobra droga promocji. Oczywiście znajdą się zaraz malkontenci, że zespół wtórny i że nic nowego. To ich pierwsza pełnowymiarowa płyta, jeśli trio się nie zniechęci i będzie się rozwijać, spoko europejska ekstraklasa. Dajcie im znać, że są warci tych paru groszy. Ja Wam mówię jako samozwańczy ekspert - warto!!!!. Zresztą posłuchajcie, grzeją aż miło.

Keel Keathley - Ti Morf Raf

2012-02-07T14:48:00.000+01:00

Few Quiet People (FQP) to niezależny net-label powołany do życia w 2009. Oficyna porusza się w obszarach muzyki eksperymentalnej, abstrakcyjnej, drone, modern classical i ambientu.
W listopadzie 2011 niezależna oficyna Few Quiet People wydała (po niemal rocznej przerwie w działalności) dwie nowe pozycje. Są to: Ti Morf Raf Keela Keathleya i The Great Ocean Wu VONa.
Płyty otwierają nowy rozdział w historii labelu. Oficyna porzuca dotychczasową drogę publikacji plików muzycznych w ogólnodostępnej sieci na rzecz nośników fizycznych w postaci krążków CD i... kaset magnetofonowych.

Keel Keathley - Ti Morf Raf

Keel Keathley to alter ego Macieja Nejmana (wcześniej znanego jako Nejmano) polskiego artysty, absolwenta Akademii Muzycznej w Gdańsku (zanim zainteresował się muzyką elektroniczną, rozwinął się jako klarnecista). Kompozytor przyjął nowy pseudonim artystyczny głównie z powodu całkowitej zmiany technik tworzenia. Jako Nejmano używał gitary i laptopa, a debiut płytowy w postaci Noizoline składał się niemal w całości ze „strunowo-jazgotliwych” eksperymentów. Na Ti Morf Raf artysta zagłębia się w zupełnie inne obszary. To co dotrze do uszu słuchaczy można zamknąć w jednym stwierdzeniu – esencjonalny ambient. Niewiele tu barw. Te, które popłyną z głośników zostały rozlane w kilka sugestywnych plam dźwiękowych różnej długości. Od samego początku budowany jest subtelny nastrój niepokoju. Kompozycje, przerywane partiami ciszy, tworzą swego rodzaju bezrytmiczną „foniczną mgłę”. Mgłę momentami lepką, momentami zwiewną, o gęstości... zależnej od odbiorcy (przy odpowiednim zaangażowaniu może wywołać odmienne stany świadomości). Dźwięki stają się niejako gawędziarzem, opowiadającym jakąś dziwną, chłodną, oniryczną historię. Nieodłączny szum (szczególnie słyszalny w Miniature IV) potęguje wrażenia, choć może momentami drażnić. Płyta mimo swego ambientowego rodowodu jest zaskakująco ilustracyjna, a fotografia Richarda Culletona znajdująca się na okładce albumu doskonale wpisuje się w klimaty, jakie znajdziemy na krążku.
Materiał został nagrany z wykorzystaniem magnetofonu szpulowego. Nie są to na szczęście eksperymenty w stylu muzyki konkretnej (znane z przełomu lat 40-tych 50-tych XX wieku, m.in. preparowanie kompozycji za pomocą manipulowania taśmami z zapisem dźwięków otoczenia). Być może porównanie jakiego dokonam tytułem podsumowania jest trochę nieuzasadnione, ale Ti Morf Raf kojarzy mi się z twórczością Briana Eno i Philipa Glassa. Nie sądzę, aby były to zamierzone inspiracje kompozytora. Keel Keatheley poszukując swojej muzycznej drogi trafił na już nieco przetartą ścieżkę. Ścieżkę jednak mało uczęszczaną. Czuje się na niej pewnie, co z pewnością zaowocuje w przyszłości.
Autor - Grzegorz Cezary Skwarliński
Gazeta Wirtualna

Keel Keathley live at Cyklotronika 08.10.2011 from Cyklotronika on Vimeo.

Kitaro, Skrzek w Polsce ?

2012-02-07T12:32:00.002+01:00

Kitaro, Józef Skrzek, Lisbeth Scott, Russel Walder, Yeshe Reiners

My Music for Peace - Moja Muzyka dla Pokoju - to program łączący mieszkańców różnych zakątków Ziemii poprzez muzykę. Jego celem nadrzędnym jest wykorzystanie siły potencjału, jaki ma w sobie muzyka - by zmiejszyć liczbę ofiar wojen i przemocy i uświadomić odbiorców że może ona łagodzić obyczaje. Program inspiruje do działania ludzi na całym świecie - by pokazać, że istnieją nie tylko zbrojne formy rozładowywania napięć i konfliktów. Już niedługo odbędzie się I edycja Festiwalu - My Music for Peace - tematem przewodnim wydarzenia będzie upamiętnienie ofiar ataków nuklearnych na Hiroszimę i Nagasaki. Prawdopodobny termin: 6 sierpnia 2012 Wystąpią: Kitaro Józef Skrzek Lisbeth Scott Russel Walder Yeshe Reiners.

To kolejne podejście do realizacji tego zamierzenia. Obserwujcie strony;

http://www.borynafoundation.com/

https://www.facebook.com/pages/My-Music-for-Peace/322637221113888?sk=wall

A tymczasem

14 .02. 2012

Hotel „BULWAR” Toruń

Bulwar Filadelfijski 18

Zapraszamy na historyczne widowisko muzyczne MY MUSIC FOR PEACE. Pierwszy w Polsce koncert dwóch mistrzów z dwóch kraoców świata. Steve Kindler – USA - 9- strunowe skrzypce elektryczne

( Kitaro, ex. Mahavishnu Orchestra)

Józef Skrzek – Polska -instrumenty klawiszowe, wokal.

Bilety: 50 zł. ulgowy 35 zł ( studenci, uczniowie)

Więcej Steve Kindler międzynarodowej sławy wirtuoz skrzypiec, kompozytor muzyki typu „ambient”, uznawany za jednego z czołowych twórców muzyki „fusion” grał m.in.

w słynnej grupie jazz-rockowej Johna McLaughlina - Mahavishnu Orchestra, obok takich sław jak: Jean Luc Ponty i Narada Michael Walden, a także z Jeffem Beckiem i Janem Hammerem.

Obecnie jest członkiem grupy muzycznej towarzyszącej Kitaro. Józef Skrzek – wirtuoz instrumentów klawiszowych, multiinstrumentalista, wiodący polski kompozytor, którego twórczość wytycza nowe kierunki w muzyce, aktywny na polskiej scenie od 45 lat, założyciel i lider legendarnej grupy SBB.

Koncert My Music for Peace odbędzie się w dniu Św. Walentego, co pięknie łączy się z jego przesłaniem, jakim jest jednoczenie ludzi w atmosferze pokoju, miłości, tolerancji działaniach na rzecz światowego pokoju i zmniejszenia skali przemocy.

14 lutego, godz. 20.00,

Hotel „BULWAR”. Bulwar Filadelfijski 18

Bilety: 50 zł. ulgowy 35 zł ( studenci, uczniowie)

Sprzedaż w dniu koncertu w hotelu “Bulwar”.

Informacja i zamawianie biletów:

Fundacja „BORYNA” anandamus@to.home.pl (56) 622 44 11, 607 776 737

Hotel BULWAR: 56 62 39 400 marketing@hotelbulwar

Zazwyczaj nie promuję płatnych imprez bo blog jest niekomercyjny, lecz cel szczytny więc odstapiłem od zasady. Enjoy;))

Toksyna Fm - Aktualności.

2012-02-05T21:06:00.000+01:00

AUDYCJE:

1.„Romantycy Rocka” od 19.00 do 21.00 –SBB –Blue Trance- wywiad z liderem Józefem Skrzekiem; kontakt: romantycyrocka@toksyna.fm

2 „Elektroniczne Pejzaże” od 21.00 do 23.00 –Various Artists; muzykawefu@toksyna.fm

Bloki muzyczne:

1)od 8.00 do 12.00 możecie posłuchać muzyki: BEST OF SYNTH and ELEKTRO: Depeche Mode, De Vision, Deine Lakaien

2) od 12.00 do 16.00 przedstawimy: BEST OF NEW ROMANTIC: Bazooka Joe, Duran Duran, Ultravox, Visage, Talk Talk, Pseudo Echo, Real Life.

3) od 16.00 do 19.00 zaprezentujemy: ELECTRONIC ENERGY; Sławomir Łosowski, Mike Oldfield

.AUDYCJE:

Od najbliższej audycji Romantycy Rocka wracamy do kanonów polskiej i zagranicznej muzyki rockowej i wywiadów z artystami. Ty razem spotkamy się na antenie z Józefem Skrzekiem i muzyką legendy polskiego rocka SBB z ostatniej płyty Blue Trance. Nie zabraknie muzyki z kręgu New Romantic i Elektro. Zapewniamy ciekawe prowadzenie i zapraszamy do pozostania z nami w każdy poniedziałkowy wieczór.

W audycji Elektroniczne Pejzaże (muzykawefu@toksyna.fm) przedstawimy artystów reprezentujących różnorodne style muzyki elektronicznej tworzonej przez artystów polskich jak i zagranicznych. Tematyką wiodącą będą egzotyczne klimaty jak i tajemne, pełne niezwykłej mocy dźwiękowe przestrzenie.

ZAPRASZAMY

Equalypse

2012-02-05T11:24:00.000+01:00

I'm home musician making music for pleasure. I use following software: Reason, Recycle, Rebirth, Cubase, Renoise. If You are interested in my music, please visit my profile on Jamendo. I'm open for any form of cooperation and I would like to meet new people...
After almost a year , at least I created “new” album called “gamma” … I have written “new” because the truth is, most of these tracks are created past years and I just remixed and rearranged all of them…
For example, gamma 06 is an old track, which I made about 2001 year on Cakewalk Home studio , of course it is remastered for this album… Another version of the song is located on album “beta” on jamendo too…
The oldest one is gamma 11, it’s a remix of the track completed in 1997 using Fast Tracker 2…
In my opinion, the most interesting, but different song is gamma 15, created about 2002 on Cakewalk Home Studio too…
I know – entire album might be too long but I have decided to finish all the remixes and close the “past style”. I think and hope that future releases will be concentrated on simple subject and made in one, particular style…
Here is the album:

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Meanwhile I have made melody and the synthesizer main parts for the song by Wordless Poem.. I have account on one of music collaboration sites, we have met there….
I like the effect of our work, since it is my first collaboration, I think that idea of working together is very interesting and – I’m going to do it more often…
Album is here:

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Mentioned track is called “underground groove” …
Thanks for reading this.
eq

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Album was created under the influence of old electronic music artists: Jarre, Vangelis,Tangerine Dream. Great impression on the author also had an amateur music from computers: C64, Amiga and PC (tracker scene) and the audio tracks from video games from the days of 8 and 16 bit machines.
Thank You very much for positive feedback! Since author is rather homemade musician, good reviews are quite surprising - so Thank You again and enjoy the songs :)

Lata Osiemdziesiąte - Wspomnienia Dreamera Cz. 3

2012-02-04T14:32:00.000+01:00

Def Leppard - Hysteria (1987 Album Hysteria: United States 12× Platinum, Canada 10× Platinum )
W latach 80tych Def Leppard zapełniał stadiony na 60 tys. widzów. Album "Hysteria" z jakiego pochodzi utwór sprzedał się w 20 mln kopii.
Ja osobiście uważam że jest to jedna z najlepszych rockowych płyt wszechczasów, album słucha się jednym tchem, bardzo melodyjne utwory, rewelacyjne zagrane gitary.
Przebój za przebojem.
Jeśli nie słyszeliście tego wydawnictwa dużo tracicie to kawał świetnej gitarowej, melodyjnej muzyki, niedościgniony wzór. Już nikt tak nie gra, ta przestrzeń, moc!
Zachwycają selektywne gitary, dosłownie słychać wszyskie razem i osobno!
Ciekawostka: perkusista zespołu Rick Allen w 1984 roku stracił w wypadku rekę, jest nadal członkiem zespołu.

Icehouse - Crazy (1987 #4 AUS, #14 US; #38 UK)
Australijska grupa która podbiła rynki zagraniczne, nie omieszkała zachwycić również Polaków, obok takich zespołów Midnight Oil, INXS, Savage Garden godnie reprezentowała austrialijską muzykę na światowych rynkach.
W Polsce zaistniały bardzo mocno dwa przeboje „Crazy” i „Electric Blue”(gościnny udział Johna Oatesa z grupy Hall and Oates).
Prezentowany utwór doczekał sie dwóch wersji teledysków, tak różnych jak noc i dzień.

Real Life - Send Me An Angel (1983,reaktywacja utworu 1989.) (German Singles Chart #1, US Hot 100 #29)
Utwór ukazał się na debiutanckim albumie "Heartland", ponowna reaktywacja utworu w 1989 roku okazała sie dużym sukcesem na rynku amerykanskim, utwór zajął 26 miejsce na Billboard Hot 100.
Ciekawostka: Kompozycja znalazła się filmie"RAD" w finałowej wersji tańca na rowerach, zwanych BMX! Klip pochodzi z 2006 roku, wokalista nadal w formie.
http://youtu.be/96LAC2PuYxE
Umieszczanie filmu na stronach zostało wyłączone na żądanie

Soft Machine - Six

2012-02-04T14:18:00.000+01:00

Zespół po odejściu Roberta Wyatta (1971) w dużym stopniu utracił związki z muzyka rockową. Świadczył o tym dowodnie album ,,Fifth'' z 1972 roku. Muzycy kontynuowali tu eksperymenty z jazzem nowoczesnym, sporo w ich muzyce było wówczas elementów free-jazzu. Dziwić to specjalnie nie musi, gdyż muzycy Soft Machine podkreślali, że muzyka rockowa nie jest w żadnym stopniu źródłem ich inspiracji (Mike Ratledge w wywiadach mówił, że rocka nie słuchał wcale, ważna była dla niego muzyka klasyczna i jazz). Albumy po odejściu Wyatta były całkowicie instrumentalne (,,Fourth'' z 1971, ostatni album nagrany z Robertem, to pierwszy "instrumental" w dorobku grupy). Wszystkie te powyższe czynniki sprawiły, że zespół utracił wielu fanów, zrażonych stricte jazzowym obliczem grupy.

Soft Machine - Six

Soft Machine cechował się zawsze tym, że niemal permanentnie dochodziło w nim do roszad personalnych. Nie inaczej było przy okazji nagrania kolejnego albumu. Po raz pierwszy na całej płycie można było usłyszeć nowego drummera, którym został John Marshall ex członek Nucleus i grupy Jacka Bruce'a. Marshall po raz pierwszy pojawił się już na albumie Fifth, gdzie zagrał wyłącznie na stronie B longplaya, zastępując usuniętego Howarda. O wiele ważniejsza okazała się jednak kolejna zmiana personalna. Po dwóch latach współpracy z grupą odchodzi saksofonista altowy Elton Dean, który postanawia skupić się zupełnie na karierze solowej. Zastępuje go multiinstrumentalista Karl Jenkins, który grać będzie na oboju, saksofonach i keyboardach (kolejny były członek zespołu Nucleus Iana Carra). Jego dojście do grupy nie tylko wpłynie na fakturę brzmienia, ale także na oblicze stylistyczne. O ile bowiem Dean miał w tym okresie wyraźne predylekcje do free-jazzu to Jenkins grawitował w kierunku jazz-rocka.
Album ,,Six'' to wydawnictwo dość specyficzne. Pierwszy analogowy krążek zawierał nagrania koncertowe z Brighton oraz Guilford (październik-listopad 1972), natomiast drugi to utwory zarejestrowane w londyńskim studiu w listopadzie i grudniu 1972 roku. Płyta wyszła ostatecznie w lutym 1973 roku. Zespól przedstawił na tym albumie swoje nieco inne oblicze. Zauważalne jest odejście od estetyki free-jazzowej i ortodoksyjnego jazzu, wprawdzie momentami słychać jeszcze echa fascynacji jazzową awangardą (Lefty) jednak są one już w zaniku. Słychać także, że zespół dobrze odczytywał ducha czasu, a wówczas aż nadto dobrze zauważalne było odejście od eksperymentów na rzecz bardziej tradycyjnego grania. Nurt fusion także stopniowo stawał się coraz bardziej konwencjonalny i komercyjny. Soft Machine był zawsze grupą niezwykle ambitną i bezkompromisową jednak i ona ulegała ewolucji stylistycznej dość typowej dla ówczesnych czasów. Na ,,Six'' dominują zatem kompozycje utrzymane w klimacie ambitnego jazz-rocka, nowi członkowie zespołu zaszczepili grupie pewne elementy stylu grupy Nucleus, co świetnie egzemplifikuje choćby Gesolreut - specyficzne dla zespołu Carra struktury rytmiczne i harmoniczne oraz układ części improwizowanych.
Album koncertowy jest bardziej ekspresyjny i dynamiczny, mnóstwo tu soczystych solówek granych na oboju, saksofonie, elektrycznym fortepianie i organach. Ciekawym novum są dialogi keyboardów Ratledge'a i Jenkinsa, co sprawia, że struktura kompozycji jest bardziej gęsta i barwna, wykorzystywanie echoplexu przez Ratledge'a sprawia także, że muzyka ma nieco "kosmiczny" charakter. Marshall okazuje się perkusistą o znakomitym wyczuciu estetyki jazzrockowej, jego gra sprawia, że muzyka Soft Machine jest bardziej energetyczna i zwarta.
Album studyjny jest z kolei bardziej subtelny i wyciszony. Słychać na nim ponownie, że Ratledge zafascynowany jest minimalizmem spod znaku Riley'a - charakterystyczne struktury repetytywne, organowe modulacje, sonorystyczny klimat całości (rozbudowane intro do The soft weed factor oraz Chloe and the pirates). Album kończy kompozycja Hugh Hoppera 1983 przesycona niezwykłym klimatem, doskonale pasowałaby do filmu grozy, ze swoimi dysonansowymi harmoniami, prawdziwy muzyczny mrok. Tuż po ukazaniu się tego albumu Hopper odchodzi z zespołu, aby kontynuować karierę jako solista. Nie odpowiadał mu bardziej mainstreamowy kierunek jazzrockowy, w jakim podążał wówczas zespół , przekonuje o tym jego pierwszy solowy album 1984 z 1973 roku, bardziej eksperymentalny i awangardowy niż ówczesne oblicze Soft Machine. Hopper w wywiadzie tak skomentował swoje odejście : ,,Tak naprawdę nie interesowała mnie muzyka, którą lubili Jenkins, Ratledge i Marshall. Nie byli też moimi szczególnymi przyjaciółmi. Zatem dwa powody pozostania w zespole znikły. Myślę, że można grać wielką muzykę z ludźmi i nie być ich przyjacielem, wręcz nie lubić kogoś. I odwrotnie. Jeśli jesteś wielkim przyjacielem kogoś, możecie grać w zupełnie inny sposób. W moim przypadku zaszły dwa powody. Nie byłem zainteresowany tymi ludźmi i ich muzyką''.
,,Six'' to, moim zdaniem, najbardziej udana propozycja zespołu z okresu jazzrockowego (1973-1978). Późniejsze płyty: Bundles (1975) i Softs (1976) będą jeszcze udane, jednak zespół wyraźnie zatracać będzie swoje unikalne brzmienie, zbliżając się coraz bardziej do typowego mainstreamu fusion z połowy lat 70. Fatalne w skutkach okaże się odejście Ratledge'a, ostatniego oryginalnego członka grupy i jej intelektualnego i muzycznego lidera na początku 1976 roku. Gdy zabraknie lidera zespół niechybnie zmierzać będzie ku kresowi swojej kariery. Okres wydania ,,Six'' stanowił apogeum popularności grupy, która zdobyła wtedy wielu nowych fanów (ta popularność na podobnym poziomie była może tylko w okresie ,,Third''). ,,Six'' na łamach Melody Maker uznane zostało za najlepszy jazzowy album 1973 roku w Anglii, muzycy grupy brylowali w rankingach na najlepszych instrumentalistów. Faktycznie ten longplay można dzisiaj, z perspektywy czasu, uznać za klasyczne dzieło europejskiego jazz-rocka, pozycję dla koneserów tego nurtu, którzy nie przepadają za amerykańskim fusion z elementami funky (vide elektryczne płyty Hancocka z lat 1974-1979, Weather Report od 1977 roku, Ramsey Lewis, Włodzimierz Gulgowski, Tom Scott i inni). Soft Machine w tym okresie bliższy był znacznie tej ambitnej odmianie fusion z Europy, którą wówczas reprezentowali tacy artyści jak: Pork Pie, Association P.C., Joachim Kuhn czy też wczesne płyty Passport (1970-1974).
Autor - Aleksander Filipowski
Muzyczne Dinozaury

SOFT MACHINE - Chloe and the Pirates

SOFT MACHINE - Gesolreut + E P V

Erik Wøllo and Bernhard Wöstheinrich - Arcadia Borealis

2012-02-03T18:55:00.000+01:00

Erik Wøllo and Bernhard Wöstheinrich - Arcadia Borealis

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://dinrecords.bandcamp.com/album/arcadia-borealis-din34"&amp;amp;amp;amp;amp;gt;Arcadia Borealis (DiN34) by Erik Wøllo &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp; Bernhard&amp;amp;amp;amp;amp;nbsp;Wöstheinrich&amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

DiN34 | 2009 | Limited to 1000 copies.

DiN has always offered the opportunity for diverse artists to form interesting and unexpected collaborations. Bernhard Wöstheinrich has certainly endorsed that ethos with four DiN releases to date,

Blast (DiN6) with Markus Reuter as Centrozoon, Präposition (DiN13) as one half of Subsonic Experience, Moiré (DiN18) with label boss Ian Boddy and most recently on Conundrum (DiN27) with Klaus Hoffmann-Hoock. On Arcadia Borealis Bernhard is joined by Norwegian ambient artist Erik Wøllo. Although this is Erik's first DiN outing he is well known internationally having released many acclaimed albums on labels such as Spotted Peccary and having collaborated before with well known artists such as Steve Roach. Indeed it was at a music festival in The Netherlands where Erik and Bernhard first met which coincidentally had DiN label boss Ian Boddy playing on the same bill.

The basic premise for the music on Arcadia Borealis was to look at the 18th Century when Artic explorers were like the Apollo astronauts of their time. Venturing into the great unknown with the real possibility of never returning home. A time when the books of Jules Verne & H.G.Wells were setting the tone for the scientific advances that were still to come. Thus the album takes the listener on a journey into new and unexplored lands inspired by the landscapes and weather prevalant in Wøllo's Norwegian homeland.

The 12 tracks cover a range of atmospheres with many environmental sounds providing an aural backdrop over which Wöstheinrich creates his characteristic organic, evolving rhythms. Wøllo is well known for the melodic element of his work and he weaves beautiful, beguiling melodies that rise and fall like the seas those early explorers would have sailed upon. At times the music has an austere simplicity reminiscent of Wøllo's Norwegian compatriot Biosphere and certainly each track paints a sonic picture that the listener can absorb themselves in.

credits

released 27 October 2009

Gershon Kingsley - First Moog Quartet

2012-02-03T13:02:00.000+01:00

First Moog Quartet - drugi solowy album izraelskiego pianisty jazzowego i wirtuoza syntezatorów Mooga zarazem, Gershona Kingsley'a. W odróżnieniu od pierwszego albumu, tym razem ideą artysty było stworzenie prawdziwego zespołu [kwartetu] grającego na syntezatorach Mooga. Sam artysta tym razem ograniczył się jedynie do komponowania utworów oraz produkcji albumu, zaś do wykonania moogowych kompozycji zaprosił czterech wybitnych amerykańskich pianistów jazzowych - Kennetha Bichela, Erica W. Knighta, Stana Free oraz Howarda Salata. Skład uzupełnili dodatkowi muzycy sesyjni: Mike Alterman (klawisze), David Brewer (bębny), David Friedman (perkusja) i Richard Nanista (gitara basowa).

Gershon Kingsley - First Moog Quartet

W odróżnieniu od pierwszego albumu w całości instrumentalnego, tym razem artysta postanowił wprowadzić wokale i teksty, stąd też udział czworga jazzowych wokalistów: Ronee Blakely, Leah Horen, Tony'ego Wellsa oraz Douglasa Hilla. Podobnie, jak na pierwszym krążku i tym razem artysta zamieszcza zarówno kompozycje autorskie, jak i światowe standardy - do tych drugich na uwagę zasługują przede wszystkim The Sound of Silence, hippisowski klasyk lat 60 z repertuaru Simon & Garnfunkel w mocno psychodelicznej i eksperymentalnej oprawie oraz Eleanor Rigby z repertuaru The Beatles w wersji instrumentalnej o mocno jazzowym zabarwieniu. Autorskie kompozycje Kingsley'a, to przede wszystkim otwierający album instrumentalny i syntetyczny In The Beginning. Pięciowątkowy eksperymentalny utwór Miracles z charakterystycznymi narracjami do złudzenia przypomina edukacyjne kompozycje Raymonda Scotta i Bruce'a Haacka. Have It - Or Grab It - Or Go zawiera sekwencyjny motyw syntezatorowy; utwór ten jest niemal wykrzyczany przez Tony'ego Wellsa, zaś zamykający album kawałek Rebirth z pulsującym syntetycznym rytmem, klimatem przypomina synthpop z lat 80, jednak fantastyczny wokal Douglasa Hilla niemal do złudzenia przypominający Franka Sinatrę zdradza hippisowskiego ducha epoki. Świetny i nowatorski album, jak na swoje czasy, który łączy w sobie rock, jazz, muzykę konkretną i synthpop.
Autor - Astiz
Forum Studio nagrań

First Moog Quartet - Have It- Or Grab It- Or Go

The original Music was created by Gershon Kingsley... This is more than a remix.. It is a tribute to this genious human being that invented the song Popcorn... coming soon Hey Iceone Rmx...

Sysyphe – Running Up That Hill

2012-02-01T12:40:00.001+01:00

No i proszę. Po raz kolejny okazuje się, że we Francji monopol, jakim przez długi czas mogła poszczycić się Ultimae, to już historia. Hadra Records to prężnie rozwijająca się wytwórnia, która ma swoją siedzibę w Grenoble. Hadra jednak to nie tylko label, od kilku lat jej ekipa jest także organizatorem festiwalu Hadra Trance Festival, który z roku na rok cieszy się coraz większą popularnością. Francuzi stawiają przede wszystkim na profesjonalizm. Muzyka, dekoracje, kramiki, ale przede wszystkim klimat i atmosfera to chyba główne atuty wspomnianej imprezy. Skupmy się jednak na albumie, który chcę recenzować.

Sysyphe – Running Up That Hill

Chyba powinienem zacząć od przybliżenia Wam nieco projektu Sysyphe, który zasila jednoosobowy skład – Philip Contamin. Wcześniej związany z nieco inną muzyką (rock), inspirowany takimi zespołami jak: The Cure, Mission, Dead Can Dance, w końcu odkrywa swoje prawdziwe powołanie. Zaczyna słuchać i doznawać prawdziwej przyjemności z muzyki dzięki formacjom: The Orb czy Solar Quest. W 1994 kupuje swoje pierwsze płyty winylowe (głównie z wytwórni TIP) i skupia się bardziej na tanecznej muzyce do czasu, gdy w 1995 roku słyszy na żywo koncert zagrany przez The Orb, po którym zdecydowanie postanawia zwolnić tempo. Od tego czasu skupia się na muzyce, która określana jest mianem downtempo i udziela się głównie jako dj grający delikatne brzmienia, oscylujące wokół muzyki ambient, aż do przełomowego w jego karierze 2010 roku, kiedy to ukazuje się jego debiutancki album RUNNING UP THAT HILL. Oczywiście bardziej spostrzegawczy odbiorcy na pewno zetknęli się z Sysyphe na składankach takich, jak: SONIC ATMOSPHERE czy HADRAVISION – A CHILLOUT EXPLORATION.

RUNNING UP THAT HILL, czyli uniwersalny poradnik wbiegania na górkę. Zaczynamy!
HADA – prolog. Utwór rozpoczynający album, subtelnie wprowadza nas w świat Sysyphe. Na początku niby nic, które jednak szybko przekształca się w melodyjnie gibający nas dubowy rytm. Chwilowa siurpryza, utwierdzająca mnie jedynie w przekonaniu, że będzie dobrze. FOLLOW THE LIGHT – jak ja lubię, kiedy podłoga drży właśnie w taki sposób. Linia basowa powoduje przyjemne wibracje przechodzące stopniowo przez całe moje ciało, idealnie zlewając się z wokalem, który nadaje jeszcze bardziej leniwy ton. MISSING TIME – resuscytacja uśpionego umysłu. I po raz kolejny zadaję sobie to samo pytanie: czy proste może być doskonałe? Potęga zbudowana na prostocie dźwięku, ponadczasowa budowla i wehikuł czasu w jednym. Z sekundy na sekundę rozkręca się, wywołując narkotyczne pragnienie, że chce się jeszcze więcej… SPELLBOUND – no jasne, że tak. Tytuł trafiony w stu procentach, trudno mi nawet wymyślić inny, który byłby bardziej trafny i oddawał stan, w jakim się znajduję, słuchając tego numeru. To zdecydowanie jeden z moich faworytów w tym albumie. Thumbs up! LEGEND OF WINTER – no i dalej buja. Słuchając tego utworu, mam wrażenie, że od samego początku słucham jednego kawałka, ale co dziwniejsze, chciałbym słuchać go jeszcze co najmniej do końca albumu. Paradoksalnie (nawiązując do tytułu) dla mnie to bardzo wakacyjny numer. HANDFASTING (MAGIC WEDDING) to kolejna, nie mniej wakacyjna aranżacja, która przyprawia o naturalny błogostan, z którego nie chce się wychodzić. Od razu przypomina mi się czas spędzony w chillout’cie podczas letnich festiwali. To wszechogarniająca beztroska. ASHES – mityczny ptak feniks, który uznawany był za symbol słońca i wiecznego odradzania się. Mitologiczne akcenty pojawiają się w albumie Sysyphe bardzo często. Kolejny dobry, a nawet znakomity kawałek. PANDORA – puszka Pandory po raz kolejny została otwarta, ale tym razem inaczej niż w mitologii wylewa na nas dubowy koktajl pełny ciepłych i ujmujących dźwięków. SINKING – teraz to już naprawdę można utonąć w nadmiarze przyjemności dostarczanych naszym zmysłom. Wcale nie zastanawiam się, skąd taki właśnie tytuł, bo idealnie oddaje klimat panujący w utworze. WAVES AFTER WAVES – na zakończenie. Miękkie lądowanie. Bardzo miękkie lądowanie.

Chyba wszystko już napisałem. Przyznam tylko, że album naprawdę mną ostro potarmosił… Ba, tarmosi za każdym razem, kiedy go słucham. Naprawdę świetna robota i tylko czekać na kolejne wytwory Syzyfa.
______________________________
Ocena - 9 / 10
Autor - Marion
Ashoka

English version of review on

Steve Roach, Mark Seelig, Byron Metcalf - Nada Terma

2012-01-31T19:25:00.001+01:00

I spojrzałem w Twoje oczy
na dnie jasnego poranka ujrzałem obłoki
Czy zamierzasz opuścić mój dom?
wśród mgieł widzę jeszcze mrok
Zbudujmy świątynię Ducha by nasz wzrok
padał poza horyzont małych nieporozumień
To moja propozycja
Chcesz? Podam Ci koronę naszych zwycięstw
z uśmiechem na ustach wypracowanych
Będziemy się wspierać w drodze,
na której nie będzie można zaczerpnąć kubka wody
A jednak nie będziemy spragnieni
Życiem prawdziwym i słowem nakarmieni

Steve Roach, Mark Seelig, Byron Metcalf - Nada Terma

Atmosferę tej płyty zdominowały bębny Metcalfa i powtarzane jak mantra pustynne motywy Steve'a Roacha, zaś charakterystyczny głos M.Seeliga staje się tutaj kolejnym z instrumentów.Ta muzyka niesie w sobie Ducha przypominającego jakieś piękne bliskowschodnie świątynie z licznymi zdobieniami i freskami. My podziwiamy i przyoblekamy się w to Tchnienie, by dać się w końcu w całości porwać w Przestrzeń.

Autor - Geronimo

forum Studio nagrań

no comments

2012-01-31T17:05:00.002+01:00

And this is another one

Lata Osiemdziesiąte - Wspomnienia Dreamera Cz. 2

2012-01-30T17:49:00.002+01:00

Whitesnake - Is This Love (1987) to jedna z najlepszych rockowych ballad.
Zespół Whitesnake powstaje w połowie lat 70, rozkwit popularności następuje w latach 80. Wokalista David Coverdale śpiewał również w zespole Deep Purple.
Długie włosy, długie płaszcze, wyszminkowane usta, dziwne połączenie,
wizerunek przeznaczony by rozkochać szczęśliwą, bogatą część zachodniego społeczeńtwa do lat 20-stu. Wokalista jest jak romantyczny bohater adorowany przez boginię.

Duran Duran - Union Of The Snake( 1983).
Co pierwsze rzuca się w oczy? Teledyski to rozbudowane historie, pełne przygód.
Ktoś ucieka, ktoś goni, w tle muzyka. Wielu artystów wybierało własnie taki scenariusz, mimo że przesłanie utworu bywało całkiem inne.
Duran Duran to typowy przedstawiciel zespołu młodzieżowego tamtego okresu, teraz to miejsce zajmuje wyłuzdana Lady Gaga i cała masa tzw. artystów zmieniających stroje i fryzury.
Jakże inne spojrzenie na muzykę, aż się boję pomysleć kto będzie idolem za 30 lat, ale to już nie mój kłopot, jak ja się cieszę!

http://youtu.be/U-1NHMh05p0
Umieszczanie filmu na stronach zostało wyłączone na żądanie

The Twins - Ballet Dancer (1983)
Nie było dyskoteki bez tego utworu, nowa fala synth popu atakowała szarą rzeczywistość Polski. Sklepy pełne powietrza, telewizja z jednym kanałem a w nim
jedyny prawdziwy generał. Dyskoteki to była wolność, niesłyszane brzmienia hipnotyzowały, każdy utwór z zachodu wydawał się "kolorowy" jak przebywanie w innym wymiarze.
Wracałeś do domu a na kolację pomarańczowy ser, na śniadanie pomarańczowy ser i salceson, na drugi dzień powtórka. Kto pamięta pomarańczowy ser?
The Twins był gościem sopockiego festiwalu w 1984 roku, był gorący wieczów, cała Polska siedziała przed telewizorami, puste ulice. Jak mało było potrzeba by być wesołym człowiekiem.

Dreamer

Pyramid Peak - 5Vor12

2012-01-30T17:15:00.000+01:00

Płynący cień ucieka na mrocznej fali, tworząc sinusoidalne łuki, kolejna wędrówka po kosmosie wypełnionym krystalicznymi brzmieniami. Czarny horyzont kreślony księżycowym natchnieniem, wypieszczony białym szumem, morficzne synthy rzucają iskry, mrożąc wszystko wokół. Jak widok z "kosmicznej latarnii morskiej", przestrzenne fale krzyżują się, kochają się w księżycowym miękkim tornado.

Pyramid Peak - 5Vor12

Dr.Blofeld Und Die Waldorff Schuller rozpoczyna się psychodeliczno-kosmicznym, czarującym, szerokim intro. Zaraz potem trzaski wprawiają w drżenie, perkusja i sekwencja przepędzają je wkrótce. Opadamy niespokojnie w kierunku rytmów tak charakterystycznych dla PP. Sekwencje dzielą się, uderzając tonalnymi podejściami, modelują wspaniałą, rytmiczną muzykę. Spazmatyczne i drżące fragmenty spadają, układając się we wzór. Wszystko to intensyfikuje się, oplatające w furii chóry, odkrywają muzyczny wszechświat twórców. Mając w ręku ten swoisty podręcznik muzyczny, zgodnie z rytmami i melodiami, idziemy w górę tego górskiego szlaku. Śpiew płynąc ponad lakonicznym rytmem, spada jednak wkrótce w przepaść. Jeśli nie słyszałeś o PP, to ten kawałek jest dość reprezentatywny dla ich twórczości - siedem płyt. Atmosphere z 1998 rozpoczyna ten opus. Za pięć dwunasta(5Vor12) to zwyczajowy akronim, którym PP wyznacza granice, to dobra kontynuacja ich kariery. Tears Of Joy - Max Schiefele niczym David Gilmour tworzy intro - abstrakcyjnie, ulotnie, rzeźbiarsko, śpiewa, łkając pośród oparów syntezatorów. I nagle wchodzą bębny, niczym chłodnym chirurgicznym ostrzem markują czas, ponad tym gwiżdżące solo, krótkie przerwy i dalej. Lichtemeer, zarejestrowany live w 2010, Planetarium Bochum. Bliskowschodni aromat, "stojące" fale pchają nas w muzyczną nicość. Nieśmiałe sekwencje usiłują się przebić poprzez opalizujące łuki dźwięku. Poprzez anielskie mgły, Lichtenmeer budzi się wśród nieśmiałych palpitacji. Perkusja spada regularnie tworząc idealne, hipnotyczne stroboskopowe kręgi, które rysują się na zasłonach mgły. Oniryczny, eteryczny utwór rozwija się fazowo, przechodząc przez płynność, do ciężkich klimatów wypełnionych eklektycznymi elementami. Cała ta krucjata kończy się jednak w stylu charakterystycznym dla PP, czyli rytmicznie i melodyjnie. Random Event Reloaded to odśnieżona wersja z 2000 roku, rozpoczyna solo syntha, podparte padami i lecimy. Zmienna sekwencja, która dzieli się, krzyżuje, wpada w szał, rozkłada rytmiczny labirynt. Ostro, chwytliwie, przy większych mocach zrywa farbę ze ścian lub tapety, jak kto woli. 5Vor12 - znowu planetarium, piękna elektroniczna ballada, przypomina Dream z White Eagle, śliczny patent sekwencerowania, rzeźbiący, giętki i płynny rytm. Gitara snuje swą opowieść, przenikając czarujące tło. Bóg się cieszy w niebie, Leverkusen, blisko Kolonii- to siedziba tego trio. Dobra dawka wyważonej muzyki; ambient, kosmiczny abstract, melodie, apetyczne, pomysłowe rytmy, można na tym zawiesić ucho. Dla wzystkich fanów teutońskiego okresu TD!!!! Chcesz "zrozumieć" 'Ramp lub Redshift? - to całkiem dobry album mogący być wstępem do tamtej muzyki.
Autor - Sylvain Lupari
Synth&Sequences

Pyramid Peak featuring Maxxess from emportal.info on Vimeo.

Z innej płyty

Toksyna Fm - Aktualności.

2012-01-29T15:40:00.002+01:00

AUDYCJE:

1.„Romantycy Rocka” od 19.00 do 21.00 – Karnawałowe przeboje „Romantyków Rocka” cz.5; kontakt: romantycyrocka@toksyna.fm

2 „Elektroniczne Pejzaże” od 21.00 do 23.00 –ORBITAL – In Sides, WEF –DAYS muzykawefu@toksyna.fm

Bloki muzyczne:

1)od 8.00 do 12.00 możecie posłuchać muzyki: BEST OF SYNTH and ELEKTRO: Depeche Mode, De Vision, Deine Lakaien

2) od 12.00 do 16.00 przedstawimy: BEST OF NEW ROMANTIC: Bazooka Joe, Duran Duran, Ultravox, Visage, Talk Talk, Pseudo Echo, Real Life.

3) od 16.00 do 19.00 zaprezentujemy: ELECTRONIC ENERGY; Sławomir Łosowski, Mike Oldfield

.AUDYCJE:

W trakcie wszystkich styczniowych audycji Romantycy Rocka w tym i tej najbliższej (e-mail romantycyrocka@toksyna.fm) prezentować będziemy przeboje artystów, którzy na stałe wpisali się w stylistykę audycji. Prezentować będziemy muzykę twórców od rocka psychodelicznego i progresywnego poprzez stynth, elektro i new wave po new romantic. Pojawią się w audycji między innymi The Cure, New Order, The Alan Parsons Project, Pink Floyd, Marillion oraz Fad Gadget. Zapewniamy ciekawe prowadzenie i melodyjną i dynamiczną muzykę.

Najbliższa audycja Elektroniczne Pejzaże (muzykawefu@toksyna.fm) podzielona zostanie na dwie części . W pierwszej części zaprezentujemy muzykę z jednej z najlepiej wydanych i najciekawszych płyt sygnowanych przez artystów Warsaw Electronic Festiwal, zatytułowanej Days. Jest to kolejny znakomity zbiór najciekawszych kompozycji wydanych i wykonanych przez artystów WEF.

W drugiej części audycji przedstawimy państwu muzykę z płyty In Sides grupy ORBITAL, która należy do najznakomitszych przedstawicieli nowoczesnej elektroniki. W muzyce Orbital możemy znaleźć elementy transowe, psychodeliczne i taneczne wsparte soczystymi dźwiękami podanymi z dużym smakiem w szerokiej przestrzeni klimatów.

ZAPRASZAMY!

Richard Pinhas - Rhizosphere

2012-01-29T12:27:00.002+01:00

W roku 1977, gdy płyta "Oxygene" J.M.Jarre'a już na dobre podbijała świat i tą szczególną lekkością oraz prostotą przekazu przynosiła sławę swojemu pomysłodawcy, pewien dyplomowany profesor Sorbony realizował całkiem odmienną wizję komponowania. Nie wiem jeszcze czy Richard Pinhas zdawał sobie sprawę nagrywając pierwszą solową płytę "Rhizosphere" że również tworzy historię francuskiej muzyki elektronicznej. Ale udało mu się udowodnić, że jego wyrafinowane, dźwiękowe produkcje naprawdę silnie działają - tyle że na inny, bardziej wymagający typ słuchacza.

Richard Pinhas - Rhizosphere

Od początku słychać że Pinhasa rozpiera energia. Muzyka zawiera bowiem wiele dynamicznych fragmentów. "Rhizosphere Sequent" niczym rozpędzający się pociąg, pomyka przed siebie skrząc się wielobarwnością wątków, zmiennością sekwencji i mnogością efektów. Biegają one po stereofonicznej przestrzeni w jakiejś niezwykłej, hipnotycznej determinacji. Spokojniejszy utwór "A Piece For Duncan" brzmi jak kosmiczna wędrówka przesycona niepokojem i ciekawością astronautów. Richard eksploruje tu możliwości jakie daje Moog 55 i Arp 2600. Kręci rozkosznie gałkami oscylatorów. Dalej, obsesyjnie powtarzane motywy zdominują klimat kilkuminutowej ścieżki "Claire P.". Nic dziwnego, skoro utwór dedykowany jest postaci Philipa Glassa. Solo brzmi czysto i bardzo wyraźne. W "Trapeze/Interference" muzyka toczy się dość leniwie, jest trochę mroczną impresją - jakby dla wyciszenia przez tytułową, zakręconą suitą. "Rhizosphere" rozkręca się powoli, przy znacznym udziale perkusisty Françoisa Augera. Ładnie to brzmi na słuchawkach. I tu, jak na początku wydawnictwa, słychać tę nieustępliwość - choć jakby bardziej kontrolowaną. Przypomina mi ona mozolną wspinaczkę po górskim stoku coraz wyżej i wyżej. W końcu całość przyspiesza tempo, jakby muzykom zaczęło się gdzieś spieszyć (smile). Zmienne przebiegi podkręcają napięcie, można odnieść wrażenie że to nieskończona pętla... Po wyciszeniu, jako track 6, na minutę ponownie wchodzą same efekty... Dziwne to trochę, ale chyba taki podział utworów wyszedł dopiero na wersji CD. Bardzo dobra muzyka, w której słuchacz znajdzie wiele odniesień do tamtych złotych lat EM i pięknego brzmienia analogów.
Ciekawe że ta płyta byłą jedną z pierwszych elektronicznych perełek które wysłuchałem w radio około 1979 roku i nagrałem na monofoniczny magnetofon. I bardzo dobrze, bo nic nie straciła ze swojego uroku. A prekursor progresywnej elektroniki był w świetnej formie.
Autor - Damian DiKey Koczkodon
Elmuzyka

Richard Pinhas "Rhizosphere Sequent" & "Toward Belfast"

Richard Pinhas - Trapeze Interference

6-12-10 Richard Pinhas @ 21 Grand, Oakland CA

Aqmoolator - Jutro będzie lepiej

2012-01-28T17:58:00.000+01:00

Aqmoolator - Jutro będzie lepiej

Grywam czasem, zwłaszcza późną nocą... mam swojego ( jak każdy chyba ;-)) idola - Marka Bilińskiego, którego muzyka sprawiała i sprawia mi ciągle przyjemność i radość wręcz, a którego fanem zostałem w momencie w którym dobiegły do mnie pierwsze dźwięki "po drugiej stronie świata" ...
Styl:
zwykle el-muzyka
Skład:
aqmoolator ;-)
Wykorzystywane instrumenty:
Yamaha qs300, do niedawna takze sy55 , PC i kilka vstek

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Wreszcie zima, zapowiadają -18 st.C, myśleliśmy, że może się uda jakoś dociągnąć do wiosny. Nima tak dobrze, wyciągam kalesony, ciepłe szaliki i czapki. Aqmoolator w porządku ;)), grzeje i ładuje nasze dusze dobroczynnym ciepłem. Wskakujcie do tego aeroplanu i na wirtualną plażę.

Steve Hillage - Fish Rising

2012-01-28T12:10:00.000+01:00

Bramy przestrzeni pozostają otwarte
ptaki śpiewające wzleciały pod słońce
Potoki szumiące wzburzone pomiędzy górami
prowadzą do Ogrodów Światła i Błękitu
kieruj mnie mała kroplo, co tańczysz w jasnych refleksach
w miejsce gdzie kwitną złote kwiaty

Steve Hillage - Fish Rising

Pierwsza płyta Steve'a jest bardzo plastyczna, a nawet nie waham się napisać wizjonerska.Wszędzie, z każdej kompozycji bije ukryte Światło, które prowadzi dialog z Cieniem i promieniem dotyka każdej nuty, przez co muzyka nabiera malarskich Barw. Ta muzyka to znacznie więcej niż zwykły rock progresywny. Polecam Wam.
Autor - Geronimo
Studio nagrań forum

Steve Hillage - Solar Musick Suite

Steve Hillage - Aftaglid

Live

Glass Hammer - If

2012-01-27T12:46:00.002+01:00

Po lewym sierpowym zadanym przez Trurl (solo projekt Freda Schendela), otrzymałem kolejny cios w postaci reedycji One, nagranej przez duet Babb & Schendel jeszcze w 1992 na kasecie.One to wspaniała instrumentalna syntezatorowa rzeźba - ambient electronic prog. Panowie wypuszczają w internecie Journey Of The Dunadan i dzięki internetowi zdobywają sporą popularność. Tak więc będąc już na klęczkach, kolejne dwa kopnięcia - If i Cor Cordium, ostatecznie rzuciły mnie na deski. Zostałem niewolnikiem.
Nie lubię specjalnie neoprogresu, lecz Glass Hammer inspirują się kolokwialnie mówiąc mistrzami, tworzą oni coś co można nazwać muzyką retro progresywną. Polega to na wzięciu na warsztat najlepszych rozwiązań gatunku i stworzeniu pewnego rodzaju ciągłości. Tym sposobem mamy dwie płyty Yes, które spokojnie można umieścić w latach świetności tej grupy. Epigoni, kopiści, piraci? - podajcie ich do acta ;)). Słuchając tego, jestem w domu, pomimo upływu tylu lat. Kocham tę muzykę i jest dla mnie bez znaczenia kto ją gra, kochają tę muzykę Ci artyści - więc zostaliśmy przyjaciółmi.

Glass Hammer - If

Glass Hammer - Cor Cordium Preview

Lata Osiemdziesiąte - Wspomnienia Dreamera Cz. 1.

2012-01-26T22:22:00.005+01:00

Postanowiłem przypomnieć zapomniane perły muzyczne lat 80-tych, będzie to subiektywna wyprawa,więc może się zdarzyć tak, że dla Was potencjalnych słuchaczy będą to "gnioty"(reklamację można złożyć w komentarzach)

Pierwszy utwór Russ Ballard - Voices pochodzi z serialu Miami Vice.
Świetna prosta perkusja, gitara, wokal i zdaje się że nic więcej, prosty melodyjny utwór, ale gdy wsłuchacie się w niego to jest dynamit, świetna kompozycja.

Kolejny utwór był wielkim przebojem lat 80-tych - Frankie Goes To Hollywood - Relax, ehh łezka się kręci, gdzie się podziali zdolni muzycy, którzy potrafili tworzyć tak złożone utwory, aranżacja nadal zachwyca, a było to prawie 30 lat temu!!
Dosyć marudzenia czas posłuchać, uwaga wersja klipu jest z filmu "Świadek mimo woli" z roku 1984, który gościł na polskich ekranach, swoją drogą film warty polecenia.

Nie uwierzycie jest rok 1982, napiszę jeszcze raz 1982 powstaje utwór "Hard To Say I'm Sorry" zespołu CHICAGO.
Powiem Wam jedno, kto miał okazję mieć kilkanaście lat w latach 80-tych i więcej wygrał los na loterii, przesiąknąć muzyką tamtego okresu to jest coś, to jak pobyt w wykwintnej restauracji przy suto zastawionym stole z winem 1000$ za butelkę.
Posłuchajcie jak prosty jest utwór i zarazem piękny, podniosły, perfekcyjny.

Dreamer

Gary Numan - The Pleasure Principle

2012-01-26T10:40:00.000+01:00

The Pleasure Principle, to przełomowy album w karierze Gary Numana, chociaż artysta (i jego zespół) mieli już na swoim koncie dwa albumy - Tubeway Army i Replicas - będące efektem inspiracji twórczością Davida Bowie i Kraftwerk, jednakże na ogarniętych punkową rewolucją Wyspach Brytyjskich drugiej połowy lat 70 muzyka elektroniczna nie cieszyła wzięciem, toteż oba albumy przeszły bez echa. W 1979 roku muzyk wraz z zespołem przyjął pseudonim Gary Numan, zainspirowany muzyką młodych brytyjskich zespołów elektronicznych - Ultravox i The Human League - w dwa tygodnie nagrywa album The Pleasure Principle, pozbawiony gitar, które zastąpione zostają przez samplery i efekty gitarowe oraz syntezatory nadające utworom niesamowity, charakterystyczny dla Numana chłód.

Gary Numan - The Pleasure Principle

Dość nieoczekiwanie krążek odniósł sukces komercyjny, stając się de facto pierwszym brytyjskim elektronicznym hitem albumowym; singiel Cars wszedł na Top 10 w Wlk. Brytanii i USA, zaś singiel Complex wszedł na szóste miejsce brytyjskiej listy przebojów. Ciężko z kolei przypasować ten album do konkretnego gatunku bądź nurtu, jako że Numan i zespół nie mieli dotychczas nic wspólnego ze sceną punkową, industrialną czy progresywną, jednakże najbliżej albumowi The Pleasure Principle (często przypisywanemu do new romantic) jest chyba do nowej fali; oprócz wpływów Kraftwerk słychać na nim dosyć mocne inspiracje krążkiem Ultravox - Systems of Romance (1978) - jednym z pierwszych brytyjskich albumów new wave, zresztą gościnnie na skrzypcach udzielił się tu muzyk Ultravox - Billy Currie (utwory Tracks i Conversation). We wznowieniu kompaktowym płyty dodano bonusy w postaci instrumentalnego Random, pulsującego utworu w stylu Kraftwerk, dwóch chłodnych minimalistycznych kompozycji instrumentalnych - Oceans i Asylum (będący stroną B singla Cars) oraz cztery piosenki live (w tym zamykający album On Broadway z repertuaru Barry Mann & Cynthia Weil), w których słychać skąd czerpali swoje inspiracje OMD. Album The Pleasure Principle do dziś pozostaje największym - i jedynym - dużym sukcesm komercyjnym Gary Numana mający, wraz z przebojem Cars status kultowego dla synthopu, który ukształtował scenę muzyczną lat 80.
Autor - Astiz
forum Studio Nagrań

DagaDana - Dlaczego nie

2012-01-25T17:16:00.004+01:00

Dagadana is a Polish-Ukrainian trio that blends various music genres. By mixing folk, jazz and electronica they create their own unique language. Their full of humour concerts show that they make the music of such kind that makes both the listener and the performer happy. Full of warmth vocal lines sang often through voice processors, bold synthetic sounds, trance-like acoustic bass and children's toys used as instruments is Dagadana's method to ﬂood the listener with sounds that are never boring.
This multicultural project will interest everybody who is open for the richness of
Slavic soul -- wild but mild at the same time.

DagaDana - Dlaczego nie

DAGADANA (ДаґаДана), bo o nich mowa, jest polsko-ukraińskim trio, łączącym różne style muzyczne. Przeplatając jazz, folk i elektronikę tworzą niepowtarzalny język zespołu. Pełne humoru koncerty, pokazują, że jest to ten rodzaj muzyki, który uszczęśliwia zarówno słuchaczy, jak i twórców. Ciepłe wokalizy, przetwarzanie głosu na żywo, odważne plastikowe brzmienia, transowy kontrabas oraz wykorzystanie dziecięcych instrumentów muzycznych, to recepta DAGADANY na oczarowanie słuchacza dźwiękami, których nigdy dosyć.

Nowy album polsko-ukraińskiego tria DAGADANA pt. „Dlaczego nie" jest już dostępny w sprzedaży. Z tej okazji prezentujemy obraz do utworu „Czasem", będącego drugim singlem promującym to wydawnictwo.

Teledysk został zrealizowany na Ukrainie w wsi Waręż. Zespół i ekipa filmowa podjęli w nim próbę zdefiniowania upływu czasu, ważnych w życiu momentów i osobistych wspomnień. W teledysku pojawili się mieszkańcy miejscowości, a za scenerię służą m.in. ruiny zabytkowego kościoła św. Marka.

Transatlantyk- Poznan International Film & Music Festival 2011
http://www.youtube.com/watch?v=MSym_crAbsA
Koncert (atmosfera klubowa)
http://www.youtube.com/watch?v=SH0T6mbPU-k
Polskie Radio Trójka (sala koncertowa im. A. Osieckiej)
http://www.polskieradio.pl/9/200/Artykul/202520,Daga-Dana
Tango
http://www.youtube.com/watch?v=WkzCZ44xcGE&feature=related
Akademia
http://www.youtube.com/watch?v=2AfpIpuVeT0

www.dagadana.pl
www.facebook.com/dagadana
www.myspace.com/dagadana

"Kiribati" to trzeci teledysk promujący album "Dlaczego nie".
Zdjęcia: www.visualheads.pl
Tekst do tego utworu powstawał podczas trasy koncertowej DAGADANA na Ukrainie i jest zbiorem refleksji na temat poznawania świata w trakcie podróży. Inspiracją do napisania tekstu, było przypadkowe wskazanie miejsca na globusie. Kiedy okazało się, że wybrane zostało Kiribati, ciekawość doprowadziła do odnalezienia na jednej z wysp Kiritimati wsi Poland.
"Wioska nazwana została Poland dla uczczenia Polaka o nazwisku Stanisław Pełczyński z amerykańskiego statku przewożącego koprę, który trafił na wyspę gdy jej mieszkańcy mieli problemy z nawadnianiem plantacji palmowych. Stanisław Pełczyński pomógł im rozwiązać problem i na jego cześć osadę nazwano obecnym mianem, zbudowano w niej kościół pod wezwaniem św. Stanisława, a zatokę w lagunie nazwano Zatoką Świętego Stanisława." (Wikipedia)
Kiribati, jako pierwszy kraj na świecie świętuje Nowy Rok. W Polsce jest wtedy 11.00
Państwo składające się z 33 wysp koralowych na Oceanie Spokojnym
Wyspom zagrażają wody mórz w związku z podnoszeniem się poziomu wód spowodowanym globalnym ocieplaniem klimatu. Wieś Poland niedługo może przestać istnieć!

Trurl - Do Not See Me Rabbit

2012-01-25T14:30:00.001+01:00

Do głowy by mi przyszło, że można w pojedynkę nagrać taką muzykę. Multiinstrumentalista Glass Hammer, Fred Schendel, tworzył ten wspaniały album dość długo, efekt imponujący. Żywiołowy, bardzo bogaty w brzmienia, przesycony pomysłami rockjazz. Muzyk nie ukrywa swoich fascynacji, to muzyka progresywna lat 70- tych, lecz do bycia epigonem mu daleko. Prog crossover z elementami jazzu, klarownie, emocjonalnie podany z najbardziej szczerymi intencjami i fenomenalnie zrealizowany - pełne dynamiki brzmienie, brak kompresji, natłoku. Smakowite syntezatory, ciekawe intermezza, brak wokalu, cena tej płyty - 2$, możliwość uprzedniego przesłuchania materiału - to atuty tego projektu. Bardzo dobra propozycja dla słuchaczy bardziej wymagających, lubiących wartką narrację, zwroty akcji. Dla wszystkich, którzy marudzą i płaczą, że nic ciekawego w muzyce się nie dzieje.

Trurl - Do Not See Me Rabbit

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://trurl.bandcamp.com/album/do-not-see-me-rabbit"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Do Not See Me Rabbit by Trurl&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

released 15 September 2011

This album was written, performed, produced and engineered by Trurl between 2005 and 2006.

Michał Szafrański - Sygnał z odległej przestrzeni

2012-01-25T11:35:00.000+01:00

Słuchając na codzień muzyki (nie tylko elektroniczej) z czasem poczułem potrzebę, żeby stworzyć coś samemu. Brak wolnego czasu szybko ostudziły mój zapał. Potem studia, praca w pogotowiu, jeszcze mniej czasu. Ostatnio jednak powróciłem do komponowania.

Michał Szafrański - Sygnał z odległej przestrzeni

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Krzysztof Leszczyński

2012-01-24T12:58:00.000+01:00

Od młodości interesowałem się muzyką elektroniczną. Z zapartym tchem słuchając audycji Pana Jerzego Kordowicza w trójce poznawałem muzykę polskich wykonawców, których bardzo sobie cenię.
Moje muzykowanie zaczęło się wtedy gdy jako dziecko rozpocząłem naukę gry na pianinie, która była dla mnie udręką. Aby odpocząć od mechanicznego uczenia się kolejnych etiud siadałem przy starym zdezelowanym pianinie i wymyślałem własne utworki, które zawierały tylko jedną ścieżkę, tak więc najpierw grałem bas, potem linie melodyczną itd. Nie miałem magnetofonu wielościeżkowego więc właściwie większość działa się w moim umyśle. Potem nabyłem komputer Timex (+AY) i się zaczęło tworzenie własnych muzyczek, które zaistniały w paru demach oraz w niektórych grach, gdzie je sam dodałem. Ułożyłem mnóstwo muzyczek również na Amigę i PC.

Gdy kupiłem w końcu pierwszego keyboarda Yamaha PSR-320 podłączyłem do PC i możliwości aranżacyjne wzrosły bez porównania. Pierwsza moja płyta powstała w 2002 roku. Przy jej tworzeniu korzystałem z Yamaha PSR-320, MU-50 oraz Impulse Trackera na PC. Do tworzenia drugiej płyty wykorzystałem Cubase-a, FL, Yamaha MU-50.
Wiele od tamtej pory się zmieniło, nie tylko w moim studiu, ale również w postrzeganiu muzyki.
Inna strona moich działań twórczych to pisanie tekstów i muzyki do piosenek. W wyniku tych działań powstała płyta zespołu Poranek o nazwie “Kraina marzeń”.
Obecnie zespół jest na etapie kończenia nagrań do drugiej edycji płyty “Kraina marzeń”. Będzie to ten sam materiał lecz w innym wykonaniu. Skład zespołu również będzie zmieniony.
Zapraszam serdecznie do śledzenia oraz brania aktywnego udziału w mojej twórczości.

http://krzysztofleszczynski.pl/wp/

Royalty Free Music - Stock Music Library | Jamendo PRO

Noiko - Honey

2012-01-23T11:51:00.000+01:00

[ETA-CD 018]
Noiko - "Honey" is a debut album with ten instrumental electroacoustic lo-fi collages created from various samples, sounds of a clarinet, guitar, drums, glockenspiel, piano and different electronic virtual instruments. The material consists of productions created within 4 years. The author recorded most of the sounds in his own house. Some productions were recorded with the help of Łukasz Maciejewski (turntable).
The inspiration to creating this kind of sounds was the birth of the artist's daughter, who was usually nearby during the sound recording.
This album was carefully mastered by Krzysztof Orluk with his analogue equipment. One of them is the prototype tube saturator constructed by Andrzej Starzyk, a Polish engineer and designer of the recording studio gear. All analogue machines used during mastering process gave the album a unique warmth and unusual dynamics. Both of the above mentioned features are desirable especially nowadays in the century of the electronic music distribution.
credits
released 23 January 2012
composed, recorded and mixed by: Michał Kędziora
tracks 2, 3 and 7: turntables by luke.m
mastering by: Krzysztof Orluk
photo by: Michał Kędziora
cover by: Mateusz Bąkała
thanks: Łukasz Maciejewski, Grzegorz Bojanek, Krzysztof Orluk, Mateusz Bąkała, Jarosław Grzesica, Marek Cholewiński
special thanks: Ania & Gabi
www.soundcloud.com/noiko
© 2012 | published by www.etalabel.com

Noiko - Honey

Zawsze lubiłem ambientalne klimaty, więc skusiłem się na kilka dźwięków Projektu Noiko, płyta Honey.
Płyta wydana w digipaku, pachnie nowością, realizacja - www.etalabel.com.
Wciskam play...Co ja słyszę Jazz? Miłe zaskoczenie, już od samego początku zaskakuje mieszanką klimatów jazz, lo-fi, noise wszelakiego koloru, minimalistyczne przestrzenie, muzyka narasta, zwalnia, przyspiesza, zamienia się stylami z noise przez jazzujące instrumenty.
Wsiąkam w klimat płyty, już słyszę, że ilość szczególików na płycie, mikro - przeszkadzajek skłania do ponownego przesłuchania, trzeba je wychwycić, są wszędzie, otaczają słuchacza. Podoba mi się takie zagęszczenie, taka duża ilość minimalistycznych dodatków, które w masie dostarczają wysublimowanego doznania, coś na miarę picia dobrego wina. Kiedy trzeba powąchać, przepłukać usta, zamknąć oczy i wypowiedzieć coś w stylu konesera - " Rocznik 2012, młode wino, ale już o bogatym smaku"
Tak sobie teraz myślę, że elektronika potrafi nas zaskakiwać nadal, ten materiał taki jest, to jest wysublimowane połączenie minimalistycznego, wręcz organicznego jazzu z próbą zatrzymania czasu przez wykorzystanie doświadczeń młodego pokolenia muzyków, dla których nie ma granic w kreowaniu złożonych muzycznych form.
Pozostaje mi tylko polecić nabycie jednej ze 100 płyt, liczba ściśle limitowana, utwory są również dostępne w formacie mp3, ale już widzę i słyszę że trzeba mieć ten materiał na półce.
Album Noiko - Honey można nabyć w miejscu jego wydania czyli na www.etalabel.com
Polecam i zapraszam do muzyki przyszłości.
Autor - Dreamer.

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://etalabel.bandcamp.com/album/honey"&amp;amp;amp;amp;amp;gt;Honey by Noiko&amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

Noiko - Honey to debiutancki album zawierający dziesięć instrumentalnych lo-fi kolaży utkanych z licznych sampli, dźwięków klarnetu, gitary, perkusjonaliów, cymbałków, pianina oraz przeróżnych elektronicznych wirtualnych instrumentów. Materiał składa się z utworów powstałych na przestrzeni 4 lat. Większość dźwięków autor nagrał we własnym mieszkaniu, a sporadyczne partie poza nim. W kilku utworach wystąpił Łukasz Maciejewski, który obsługuje gramofon.
Inspiracją do tworzenia tego typu dźwięków były narodziny córki artysty, która podczas nagrań najczęściej znajdowała się nieopodal.
Album NOIKO został zmasterowany przez Krzysztofa Orluka przy użyciu różnego rodzaju sprzętu analogowego. Warto wspomnieć o prototypowym lampowym urządzeniu nasycania dźwięku, które zostało zbudowane przez Andrzeja Starzyka, twórcę studyjnego Looptrotter Monster Compressor. Dzięki procesowi zostosowanemu podczas masteringu płyta nabrała niezwykłego analogowego ciepła i dawno niesłyszanej dynamiki. Właśnie te cechy wyróżniają album “HONEY”, szczególnie dziś gdy pogoń za głośnością produkcji muzycznych stała się podstawową wartością dla wielu artystów.

Ahblajam - Structures

2012-01-22T21:24:00.002+01:00

Urodzony pod znakiem Wodnika już od najmłodszych lat, za sprawą swego ojca, przejawiał zainteresowanie muzyką i dźwiękiem. Wczesne lata życia spędza na typowych dla młodego wieku zabawach, ale również na poszukiwaniu ulubionego nurtu muzycznego. Wsłuchując się w niezapomniane brzmienie winylowych płyt i szpulowych taśm oraz śledząc audycje radiowe.... poszukuje własnego miejsca w muzyce. Za sprawa prezentowanych na antenie radiowej audycji o muzyce elektronicznej i eksperymentalnej krystalizują się jego zapatrywania na własną drogę twórczą.
Kolejny okres to czas samodoskonalenia na polu muzycznym; eksperymenty z akustyką, kontakt z instrumentami klawiszowymi, nauka gry oraz zasad panujących w muzyce. Pierwsze eksperymenty z elektronicznym brzmieniem i edycją dźwięku mają miejsce na początku lat 90-tych. Powstają wtedy utwory mające charakter edukacyjny dla samego autora - kilka z nich zaprezentowało sie w modnej wtedy tzw. "Amiga Scene"

Ahblajam - Structures

Pod koniec lat 90-tych zostaje liderem dwuosobowej grupy Ahblajam i współautorem płyty "Structures". Materiał na niej zawarty jest mieszanką nurtów klasycznej elektroniki, ambient, trance, new age.
Na skutek osobistych wydarzeń grupa zawiesza działalność na czas nieokreślony.
Po kilku latach przerwy postanawia wrócić do pracowni rozpoczynając kolejny solowy etap twórczości....
http://sounder.el-stacja.pl/

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Toksyna Fm - Aktualności.

2012-01-22T15:09:00.002+01:00

AUDYCJE:

1.„Romantycy Rocka” od 19.00 do 21.00 – Karnawałowe przeboje „Romantyków Rocka” cz.4; kontakt: romantycyrocka@toksyna.fm

2 „Elektroniczne Pejzaże” od 21.00 do 23.00 – DELERIUM –Semantic Spaces, WEF Antology of summer waves 2008 muzykawefu@toksyna.fm

Bloki muzyczne:

1)od 8.00 do 12.00 możecie posłuchać muzyki: BEST OF SYNTH and ELEKTRO: Depeche Mode, De Vision, Deine Lakaien

2) od 12.00 do 16.00 przedstawimy: BEST OF NEW ROMANTIC: Bazooka Joe, Duran Duran, Ultravox, Visage, Talk Talk, Pseudo Echo, Real Life.

3) od 16.00 do 19.00 zaprezentujemy: ELECTRONIC ENERGY; Sławomir Łosowski, Mike Oldfield

.AUDYCJE:

W trakcie wszystkich styczniowych audycji Romantycy Rocka w tym i tej najbliższej (e-mail romantycyrocka@toksyna.fm) prezentować będziemy przeboje artystów, którzy na stałe wpisali się w stylistykę audycji. Prezentować będziemy muzykę twórców od rocka psychodelicznego i progresywnego poprzez stynth, elektro i new wave po new romantic. Pojawią się w audycji między innymi FADING COLOURS, Deine Lakaien, Wolfsheim, Duran Duran, Classix Noveaux, Mark Almond, The Mission, The Cure.

Zapewniamy ciekawe prowadzenie i melodyjną i dynamiczną muzykę.

Najbliższa audycja Elektroniczne Pejzaże (muzykawefu@toksyna.fm) podzielona zostanie na dwie części . W pierwszej zaprezentujemy muzykę z płyty składankowej „WEF Antology of summer Waves 2008 zawierającej kolejny zbiór najciekawszych kompozycji skomponowanych i wykonanych przez artystów Warsaw Electronic Festiwal, wydanej w 2008 roku

W drugiej częci audycji przedstawimy państwu wspólnie z Jerzym Bednarzem muzykę z płyty Semantic Spaces grupy DELERIUM, która tym albumem rozpoczęła drogę ku bardziej melodyjnej i przebojowej muzyce elektronicznej, podanej jednak z dużym smakiem. Stanowi ona wykwintne danie do wieczornego słuchania i odpoczynku.

ZAPRASZAMY!

Front Line Assembly - Caustic Grip

2012-01-21T13:00:00.000+01:00

Caustic Grip, to album od którego de facto zaczyna się prawdziwa kariera FLA. Album wypełniony jest hipermocnymi i szybkimi kawałkami; muzycznie jest to kolaż synthpopu, intdustrialu oraz metalu (tego ostatniego głównie w partiach wokalnych, chociaż tu i ówdzie pojawiają się sample gitarowe). Po raz pierwszy też oficjalnie w składzie FLA pojawia się klawiszowiec Rhys Fulber. Krążek Caustic Grip jest jednym z najlepszych w dyskografii FLA, a single pochodzące z niego - Iceolate i Provision - to już obecnie klasyki pustindustrialu. Inne świetne kawałki, to Resist, Victim, Mental Distortion oraz zdacydowanie najlepszy z mrocznym, gotyckim klimatem Threshold, w którym wokalista Bill Leeb wyjątkowo śpiewa zupełnie łagodnym głosem. Album kończy eksperymentalny utwór The Chair.
Autor - Astiz
Forum Studio Nagrań

Front Line Assembly - Caustic Grip

Front Line Assembly - Threshold

Front Line Assembly - Provision

Z innej płyty
Front Line Assembly - Enemy Number One

Richard Lainhart

2012-01-19T22:31:00.003+01:00

Richard Lainhart passed away on December 30th, 2011. This page will act as a memorial page commemorating his work. http://soundcloud.com/rlainhart
-----------
Richard Lainhart is an award-winning composer, author, and filmmaker - a digital artisan who works with sonic and visual data. Since childhood, he's been interested in natural processes such as waves, flames and clouds, in harmonics and harmony, and in creative interactions with machines, using them as compositional methods to present sounds and images that are as beautiful as he can make them.

Lainhart studied composition and electronic music with Joel Chadabe at the State University of New York at Albany. He has composed music for film, television, CD-ROMs, interactive applications, and the Web. His compositions have been performed in the US, England, Sweden, Germany, Australia, and Japan. Recordings of his music have appeared on the Periodic Music, Vacant Lot, XI Records, Airglow Music, Tobira Records, and ExOvo labels. As an active performer, Lainhart has appeared in public approximately 2000 times. Besides performing his own work, he has worked and performed with John Cage, David Tudor, Steve Reich, Phill Niblock, David Berhman, and Jordan Rudess, among many others. He has composed over 100 electronic and acoustic works. In 2008, he was commissioned by the Electronic Music Foundation to contribute a work to New York Soundscape.

Lainhart's animations and short films have been shown at festivals in the US, the UK, Canada, Germany, and Korea, and online at ResFest, The New Venue, The Bitscreen, and Streaming Cinema 2.0. His film "A Haiku Setting" won awards in several categories at the 2002 International Festival of Cinema and Technology in Toronto. In 2009, he was awarded a Film & Media grant by the New York State Council on the Arts for "No Other Time", full-length intermedia performance designed for a large reverberant space, combining live analog electronics with four-channel playback, and high-definition computer-animated film projection.

quotes

"Lainhart crafts sounds in a tonal, musical fashion - sustained tones, drones, melodic fragments - and electronically manipulates them into beautiful tapestries of sound." (Waterfront Week)

[His] "music reflects the spirit of possibility that once defined electronic music, bringing with it a sense of past, present and future that transcends time, technology and cultural assumptions. The spell- binding music seemed to evoke feelings that can't quite be named, and suggest music I might rather imagine for myself in silence than trust most composers to compose." (The Village Voice).

"He's evolved a singular vision as a composer, performer and engineer of darkly seductive minimalism." (Peter Marsh, BBC)

Latest tracks by rlainhart

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://richardlainhart.bandcamp.com/album/the-deep-blue-of-twilight"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;The Deep Blue Of Twilight by Richard Lainhart&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

http://www.otownmedia.com/

and this is my fav

Adam Pietruszko - Summer Requiem EP

2012-01-19T12:37:00.000+01:00

Adam Pietruszko - Summer Requiem EP

Summer Requiem EP by Adam Pietruszko

Adam Pietruszko, nie zawaham się tego słowa użyć to jedna z największych nadziei polskiej klasycznej elektroniki. Po dosyć ambitnym dziele The Anatomy Of Nuclear War, w którym ujawnia swe talenty, otrzymujemy dzisiaj krótki EP, wspomnienie lata i jesieni w środku zimy. Pietruszko to kolorysta, perfekcjonista, co w tym wypadku jest zaletą. Przepiękne, minimalne kompozycje, zwięzłe i nastrojowe. Nieco w klimacie okładki, gdzie zastosowano tzw. "amerykańską noc", taki efekt filmowy, gdzie filtr na obiektywie udaje światło księżyca. Adam niczego nie udaje, bardzo mi się podoba to podejście do tworzywa, to jak malarz przed pustym blejtramem i określoną techniką, czy rzeźbiarz, który w bloku kamienia widzi swoje dzieło. Gdy nie jest pewny, że to co ma do przekazania jest klarowne, nie zabiera się do pracy. Adam prowadzi też ciekawy projekt Knobz.pl, który radzę obserwować.

Tangerine Dream - Stratosfear

2012-01-19T11:41:00.001+01:00

Album (a wraz z nim - tytułowa Stratosfera) zaczyna się od delikatnej gitary Edgara wspieranej przez chórki z syntezatora. Po krótkiej chwili wszystko milknie i do gry wkracza sekwencer. Wraz z nim - dobrze znany nam motyw wspierany fletopodobnym brzmieniem. Utwór nabiera epickości z każda sekundą. Czuć w obrębie tego wszystkiego drobne zmiany, ciche dźwięki które moje przygłuche ucho ledwo wyczuwa. Kilka minut potem - znowu piękny motyw. Czuć tu mellotronowe barwy oraz perkusję. Tak moi mili, TD eksperymentuje z rockiem progresywnym mocno zakrapianym elektroniką. Dużo tu akustyki i brzmień nieelektronicznych. Oczywiście, motywy powracają co jakiś czas i przeplatają się ze sobą. Nasi herosi do tego wszystkiego dodają pianino i dudniący, basowy sekwencer. Czuć czasem powiew el-wiatru, jakby nieco timewindowskiego. Niestety, to tylko Edgar i spółka zabrali nas w chmury, do Stratosfery. Magiczna, elektroniczna podróż po przestworzach malowanych barwami gitary, pianina i syntezatorów. 7:32 - wszystko dąży do rozstrzygnięcia i nagle Edgar wchodzi ze swoją gitarą. Gra krótkie ale piękne solo. Atmosfera w międzyczasie się zagęszcza a po chwili - ulatnia. Wszystko milknie, słychać tylko pogłosy. Kolejny raz słyszymy gitarę... odgrywającą nieco ściszony motyw z początku utworu. Wszystko jest coraz cichsze. El-Chmury się przerzedzają.
The Big Sleep In Search Of Hades - drugi utwór zaczyna się gitarą basowa wspieraną mellotronowym fletem. Wszystko się pięknie łączy. Po chwili następuje przebudzenie z el-snu. Atmosfera gęstnieje. Ktoś zbudził samego Hadesa w jego otchłani. W niepewności oczekujemy konsekwencji tego strasznego czynu. Kiedy myślimy, że się uspokoił - On znowu się obudził! Powiało grozą... na szczęście kojąco nań działa flet. "Stary Hades mocno śpi" (antyczna, grecka piosenka dziecięca ;>). Utwór niejako wraca do początku. Słyszymy ten sam motyw. Mimo tego, iż trwa tylko 4 minuty jest to bardzo ciekawa kompozycja.
3AM At The Border Of The Marsh From Okefenokee - jest to przedostatni kawałek z tego wydawnictwa. Utwór ten rozpoczyna się dialogiem między pianinem a basem. Wchodzi harmonijka ustna a brzmienie elektroniki nadaje wszystkiemu nieco bagnisty klimat. Moim zdaniem jest nieco zbliżony do Rubyconu ale każdy ma inny słuch. Dźwięki każą nam odczuwać strach. Jesteśmy w ciemnym lesie, w nocy o północy i patrzymy na bagno. Nagle pojawia się duch. Chórki z synthów zapowiadają jego nadejście. Wraz z naszym gościem wchodzi sekwencer. Utwór nabiera rytmu i tempa. Po chwili wchodzi dobrze znany nam flet. Bagno zmienia kolory a duch nas porywa do środka. Stawiamy opór (R - tyle pamiętam z fizyki z liceum ). Nie ma tu kiczowatych i nudnych motywów (jak np. album "Optical Race", przyjemny ale dłuży się bardzo, na siłę ciągnięty, taki kiczowato-popowy). Niestety, słuch po nas zaginął - duch wygrał. Wciągnął nas do zagrzybionego, zgniłego i brudnego jeziora.
Invisible Limits - cichy, spokojny początek. Basowe brzmienia splatają się z delikatnymi klawiszami. Czasem coś błyśnie, świśnie. Tradycyjnie, pojawia się flet, który upiększa i wzbogaca motyw grany od początku utworu. Po jakiejś chwili słyszymy gitarę i motyw się zmienia. Wszystko jest zbudowane w oparciu o sekwencer. "Berliński rock", tak bym to nazwał. Utwór nabiera tempa, czasem pojawi się perkusja. STOP. Kolejna sekcja. Zaczyna się ona od basu i gitary Edgara. Stare, dobre czasy... . Rytm jest bardzo przyjemny i coraz intensywniejszy, tak jak brzdąkanie naszego poczciwego staruszka (teraz staruszka ). Nadchodzi dłuższa, barokowo upstrzona partia klawiszowa. Po kolejnej chwili - zastój. Tajemnica. Mrok nieogarniony. Tak, jak w drugiej części utworu "Phaedra". Po sekwencerowej imprezie - czas na romantyczne zakończenie. Edgar gra na pianinie przy akompaniamencie fletu. Nieco podobnie brzmi samo pianino w utworze "Desert Dream" (album "Encore", 1977). Wspaniałe zakończenie, ujawniające kunszt Edgara. Szybka i krótka ale intensywna. Wręcz za krótka. "Invisible Limits" jest utworem niepozornym, z pazurem. Mocno drapie swoją dynamiką i zmiennością.
Tu nie ma miejsca na nudę.

Tangerine Dream - Stratosfear

I tak minęło 35 minut (bo tyle trwa album - na dzisiejsze standardy można powiedzieć, że to EPka). "Stratosfear" jest albumem ciekawie łączącym elektroniczne brzmienia z tradycyjnym instrumentarium. Mamy tu gitary, syntezatory (w tym synteza fletów), harmonijkę, pianino. Na tym albumie w ogóle dużo się dzieje. Jest to ewolucja w porównaniu z czysto elektronicznymi "Phaedra" i "Rubycon". "Stratosfear" jest bardziej zbliżone do "Ricochet" ale ma zdecydowanie jaśniejszy nastrój i jest bardziej eklektyczny. Na siłę można mówić, że klimaty "Stratosfear" zapowiada "Ricochet, Part Two". Bez tego fletu to nie to samo. Oba albumy ocierają się o rocka progresywnego ale osobiście wolę używać terminu "rock elektroniczny" - elektronika wzbogacana gitarą. Stratosfear (Tangerine Dream, 1976), na podstawie odsłuchu bieżącego, wyd. 1984, Virgin, niemieckie ^^
Autor - RadioactiveTangerine
Forum Studio nagrań

Stratosfear

Tangerine Dream - Invisible Limits

Tangerine Dream - Nottingham 1976, Part One (Tangerine Tree Vol.1)

Part Two

Notes
The first bunch of Tangerine Tree (consisting of volumes 1 to 8) was opened with a great audience recording of the Nottingham concert of November 8th, 1976, being part of TD's extensive UK tour in autumn 1976. The sound quality is excellent -- in fact this is one of the best sounding TD audience recordings of the seventies. The third track was taken from the bootleg Collected Endings, that had heavy problems with the source tape: Because of the tape recorder running out of power during the concert, the recorded music became faster and faster when playing the tape with correct speed. This flaw was corrected during the remastering for Tangerine Tree Volume 1: Nottingham 1976, thus this CD presents the almost complete concert in a previously unheard sound quality.

Tangerine Dream - Signale aus der Schwabischen Strasse [Pt.8 & 11]

Baroque theme .
Is the last music sequence in the documentary , the rest is more interviews .
TD Golden staff : Edgar Froese , Chris Franke , Peter Baumann
German documentary about TD History between 1969-1976

Details
Recording date November 8th, 1976
Recording site(s) Albert Hall (Nottingham)
Composer(s) Edgar Froese, Chris Franke, Peter Baumann
Musician(s) Edgar Froese, Chris Franke, Peter Baumann

Marscape

2012-01-18T13:13:00.001+01:00

A musical impression of man's next great voyage of discovery. Featuring Phil Collins, Drums. Percy Jones, Bass. John Goodsall, Guitars. Robin Lumley, Keyboards. Jack Lancaster, Lyricon, Saxes, Flutes and Ethnic instruments The Simon Jeffes String Quartet. Morris Pert, Percussion. Composed and Produced By Jack Lancaster and Robin Lumley http://verdantrecords.com
MARSCAPE REVIEWS "Two brilliant musicians Jack Lancaster and Robin Lumley have led a plucky team of musicnauts across the void to bring you a remarkable stereo sound record of a journey from Earth to Mars. The musicians involved in this trip across the solar system include all the members of Brand X including Phil Collins who storms away in his inimitable style. It's a splendidly successful record, my only regret is that Marscape couldn't have been a two record set as it is one of those rare examples of a concept conceived and performed by truly worthy musicians." (Dave Fudger. Sounds)
------------------ "Marscape" "The music ranges from rock, jazz, to string quartet. Lyricon, koto, glass flutes, electronic percussion and conventional instruments combine. The result, a rich textured unusual sound. In all a very innovated album. I was very impressed by the strong percussion and some intricate twelve string guitar on Homelight. Olympus Mons ends with powerful interplay between sustained guitar feedback and Lancaster's lyricon. I loved Realization and the longer tracks like Phobos and Demos where there was time to develop themes." (Steven Lavers. Melody Maker)..

Marscape

Muzyczna opowieść kosmiczna bez kosmicznego brzmienia. Raczej rock jazzowo, z przepięknymi melodyjnymi fragmentami, wspaniałe brzmienie lat 70-tych (przynajmniej dla mnie). W odróżnieniu od Brand X brak tu popisów instrumentalnych, bardziej ilustracyjne klimaty. I ten melanż mnie się bardzo podoba. Lato 1976, Francja, tu powstają pierwsze nagrania, twórcy wspominają o klimacie, o budynku w którym nagrywali, o duchu Fryderyka Chopina. Całość kończą jednak w Londynie z pomocą przyjaciół z Brand X. Muzyka raczej nie mająca szans na wznowienie na kompakcie a jednak. Collins w swoim najlepszym okresie i całe szczęście nie śpiewa, tylko gra, ale jak, dynamicznie, przestrzennie choć twórcy ograniczają jego partie. Uwielbiam muzycznie ilustrowane bajki, zawsze oglądałem z wypiekami wszelkie musicale, stąd pewnie zamiłowanie do muzyki programowej. Zastanawiam się czy nie wprowadzić jej na bloga, trochę jestem znudzony nowoczesnymi brzmieniami " Potężna Gromadka " korci i się domaga. Tymczasem zapraszam w podróż z dziwaczną i intrygującą muzą.

Grizz Volga - Oberon

2012-01-17T14:18:00.004+01:00

Grizz Volga is a long standing electronic music act from Spain. The combined impact of genre pioneers such as Tangerine Dream, Jean Michel Jarre and Vangelis with synth pop melodies and structures. Was formed in the mid 80's, when two band members were still in their teens they quickly grew to become a pioneer in the Spanish underground electronic scene. After some years of experimental work, they released their most acclaimed album to date - Laberinto de la Noche. In 1989 apparently not too interested in promoting their music as they spent much of the 90's dedicated page projects and collaborations with other obscure artists and writing music for TV documentaries and advertising.

Grizz Volga - Oberon

Royalty Free Music - Stock Music Library | Jamendo PRO

Nie jest to jakaś oszałamiająca produkcja. Jest kameralnie, trochę synthpopowo, cieplutko. Spokojna muzyka, powściągliwe barwy i nastrój radości. Niesłychanie łatwo jest wpaść w banał, Hiszpanie omijają go z daleka. Osobiście nie darzę sympatią produkcji stricte nastawionych na relaks, new age'owe filozofie itp., nie lubię też przesadnych etno czy tribal. Tego tu nie ma, jest universalna muzyka, może służyć jako tło do różnych zajęć, ale jest niebanalna. Miałem to na kasecie a tu patrze na jamendo jest, i jeszcze parę rzeczy tych muzyków.
http://www.jamendo.com/en/artist/Grizz_Volga

Banco De Gaia - Live at Glastonbury

2012-01-17T12:07:00.000+01:00

Banco de Gaia is an electronic music band from England, formed in 1989 by Toby Marks (born 1964, South London).
The music of Banco de Gaia is best categorized as ambient dub, but Marks works to cross genres, often using Arabic and Middle Eastern samples against a bass heavy reggae, rock, or trance rhythm to produce deeply textured tracks that progress layer upon layer.
n 1978, Marks began his musical career as a drummer in a heavy metal band.
Marks moved to Portugal in 1986 and played Beatles music for tourists. He first delved into electronic music in 1989, when he bought a digital sampler. The first tune he recorded on it was called "Maxwell House."
In 1997, Banco De Gaia put together a five piece band that included Ted Duggan (drums), Ashley Hopkins (bass), Larry Whelan (wind synth, saxophone and ethnic flutes), and Gary Spacey-Foot (percussion and saxophones).
The band reduced in number to just Marks, Duggan, and Hopkins in 1999, and then just Marks and Duggan from 2000 until 2003; when Marks went back to being a solo artist.
On 20 September 2009, Banco De Gaia played an album launch show for his album, Memories Dreams Reflections at Dingwalls in London. This show was to celebrate twenty years of Banco De Gaia. Marks was joined on stage by three members from the original five piece band, Hopkins, Whelan, and Duggan and vocalist Maya Preece, who sang on the latest album.(wiki)

Banco De Gaia - Live at Glastonbury

&lt;p&gt;&amp;lt;a href="http://bancodegaia.bandcamp.com/album/live-at-glastonbury"&amp;gt;Live at Glastonbury by Banco De Gaia&amp;lt;/a&amp;gt;&lt;/p&gt;

"This is a recording of the complete set performed on The Avalon Stage, Glastonbury Festival, England on June 24th 1995. We have tried to capture the spirit of the occasion rather than achieve technical perfection. No blame."

Thanks to: Sandy, Rob, Dave, Gigs, Andy, Johnny, Ash, Magnus, Malcolm, Kath, Haydn, Will & Hugh (s'pose) - the many & varied crew types. Also Paul & Roz, Jo, Chris@Obsolete, CSE, Skan, VAT, Doggies, Whirlies, Transglobals, EBNs, Bongies, Michael & Planet Dog, Ultimae, Taylor & Mammoth, The Pyramid Builders of Antarctica & all other deserving beings. Who put sugar in the curry?

Uncredits: Due to a rather complicated legal and political situation, we were unable to clear a vocal sample used on '887'. We have therefore had to edit that section out, which has left the track less than perfect, but it seemed best to still leave it on the CD anyway. Let's pray for the day when we will ALL appreciate music for what it is, rather than for it's financial or political value...

credits

released 29 July 1996

Written and performed by Toby Marks

Recorded on the LPD Digital Multitrack Mobile by Ivor Richards and Simon Roberts

Mixed at World Bank by Rob Risso

Artwork By [Design] – Atomic Baby

Photography – Alan, Andy

Daniel Bloom - Event Horizon

2012-01-16T15:06:00.001+01:00

Dla fanów berlińskiej EM, ambientu, sekwencerowania, Ricochet Dream stał się ostoją dobrej muzyki elektronicznej. Przez lata label Vica Reksa wypuścił sporo dobrych pozycji. Te wszystkie koncerty w różnych miejscach ziemi, sławiące TD, zespół ten to dobry duch tego całego projektu. Wytwórnia z New Jersey od początku istnienia, gromadziła wokół siebie byłych członków TD, odkrywała dla nas wspaniałych artystów, nieco zapomnianych, gdzieś ukrytych. Myślę szczególnie o Spyra, Picture Palace Music, Polaris czy ostatnio Daniel Bloom. Daniel Bloom to dość wyróżniający się artysta na polskiej scenie klasycznej elektroniki, używa sporo analogowego sprzętu a jego twórczość oscyluje wokół TD. Po 5 letniej przerwie nagrywa swój ciekawy album Event Horizon. Two Minutes Elsie Studio to prywatne studio Daniela, w nim właśnie powstał materiał nagrany między 2002 i 2003 rokiem wydany w RD (2010). Muzyka zdradza wyraźne wpływy kosmicznego rocka TD czy krautrocka w ogóle.

Daniel Bloom - Event Horizon

Horus natychmiast wciąga nas w świat Blooma, migotająca sekwencyjna partia pochłania syntetyczne mgły, upiorne słowa zanikają w multiwarstwach, mroczne, ciężkie i eteryczne synthy. Klimaty psychodeliczne rodem z lat 70 tych. Fale nerwowych sekwencji pulsują w kaskadach, gitara kąsa spectralne fale syntha, podlane sokiem analogowych efektów. Ten któtki numer wpadajacy w uszy ujawnia zdolności muzyka, który łączy w swej twórczości równoległe światy. Inny krótki track, potężny wypchany cybernetycznymi złogami perkusyjny wstęp, w cieniu zwięzła melodia, nieco zamotana perkusjonaliami, karmi nastrój poetycznego piękna. Fascynujące klimaty przynosi wspaniały, całkiem zgrabny Glacial Lake, oparty na przepięknym sekwencerowanym tle. Tytułowy, dłuższy Event Horizon, intrygujące astralne synthy, niczym widma krążą po opuszczonym statku kosmicznym. Kolejna sekwencja, zamarynowane migotające talerze, przebijają się przez chmury, falując marszczą się niespokojnie. Mistyczna aura otaczających i parujących wartsw, mellotron. Znikąd pojawia się miękki refren, tańczy lubieżnie w kombinacji rytmów, rozpięty pomiędzy delikatnymi harmoniami i wędrującymi watolinami. Ryczące gitary wypluwające zakręcone melodie giną w otchłani heavy cosmic rock. Twarda sekwencja i wreszcie synth, którego pętle ukazują paskudny, skorodowany wszechświat. Jeśli Event Horizon zanurzał nas w złożoności muzycznej, Mount Meru nas z niego nie wyprowadza. Otaczające kaskady sekwencji pod niebem rezonującego hybrydowego syntha. Krótkie melodyjne wstawki w obracającym się świecie poskręcanych, synkopowanych permutacji. To trudne do przyswojenia, wszystko to ewoluuje do Galactic Nucleus i rozchodzi się analogowy czar, pozaziemski wzrastający potencjał rodem z X-files, odciska swe piętno, upiorne i przestrzenne. Duat zamyka album bardzo żywą strukturą, modulowane rytmy podparte zwielokrotnionymi melodyjnymi padami. Od słodyczy do goryczy. Duat mieszanka pełnych energii Horus i Megalit, na melodycznych strukturach złożoności utworu tytułowego. Wielowymiarowość, ryzyko, progresja, przestrzeń. Event Horizon jest subtelnym miksem. Dualizm harmonii, ekstremalnych strukturalnych modulacji, melodie zacierają się w muzycznym bezkresie, czarujące. Bloom nie daje się tak łatwo oswoić jak Spyra czy Picture Palace Music. Gdy już wydrąży i zakotwiczy się w naszych uszach, odkrywa swą magię. Te momenty prowokują do introspekcji, odkryjemy czyste klejnoty, przesłonięte skomplikowana formą.
Autor - Sylvain Lupari
Synth &Sequences

DANIEL BLOOM - HORYZONT ZDARZEŃ

Toksyna Fm - Aktualności.

2012-01-15T17:06:00.002+01:00

AUDYCJE:

1.„Romantycy Rocka” od 19.00 do 21.00 – Karnawałowe przeboje „Romantyków Rocka” cz.3; kontakt: romantycyrocka@toksyna.fm

2 „Elektroniczne Pejzaże” od 21.00 do 23.00 –ELEKTRIC MUSIC –Esperanto, WEF laptops make history – for future 2007 muzykawefu@toksyna.fm

Bloki muzyczne:

1)od 8.00 do 12.00 możecie posłuchać muzyki: BEST OF SYNTH and ELEKTRO: Depeche Mode, De Vision, Deine Lakaien

2) od 12.00 do 16.00 przedstawimy: BEST OF NEW ROMANTIC: Bazooka Joe, Duran Duran, Ultravox, Visage, Talk Talk, Pseudo Echo, Real Life.

3) od 16.00 do 19.00 zaprezentujemy: ELECTRONIC ENERGY; Sławomir Łosowski, Mike Oldfield

.AUDYCJE:

W trakcie wszystkich styczniowych audycji Romantycy Rocka w tym i tej najbliższej (e-mail romantycyrocka@toksyna.fm) prezentować będziemy przeboje artystów, którzy na stałe wpisali się w stylistykę audycji. Prezentować będziemy muzykę twórców od rocka psychodelicznego i progresywnego poprzez stynth, elektro i new wave po new romantic. Pojawią się w audycji między innymi Ultravox, Visage, OMD, Soft Cell, Psyche, Pseudo Echo, Front Line Assembly, The Sisters Of Mercy.

Zapewniamy ciekawe prowadzenie i melodyjną i dynamiczną muzykę.

Najbliższa audycja Elektroniczne Pejzaże (muzykawefu@toksyna.fm) podzielona zostanie na dwie części . W pierwszej zaprezentujemy muzykę z płyty składankowej „WEF laptops make history –for future”, zawierającej zbiór oryginalnych brzmieniowo i aranżacyjnie utworów skomponowanych i wykonanych przez artystów Warsaw Electronic Festiwal, wydanej w 2007.

Po raz kolejny również wpisze się przebojowo w lżejszym stylu. Wysłuchamy i przedstawimy państwu wspólnie z naszymi gośćmi Kubą Budzyńskim i Jerzym Bednarzem ciekawostki dotyczące albumu Esperanto grupy Elektric Music która w sposób bardziej przebojowy ale nawiązuję do tradycji grupy Kraftwerk. Twórcą Elektric Music jest sam Karl Bartos więc muzyka nie wymaga rekomendacji.

ZAPRASZAMY!

Edgar Froese - Epsilon In Malaysian Pale

2012-01-14T14:20:00.000+01:00

"Epsilon in Malaysian Pale" Edgara Froese to jego drugi solowy album, wydany w 1975 roku. Od razu uderza nas dźwiękami dżungli (nie mylić z tymi od Schulza w okresie 1991 - 1993 ). Cóż za mellotronowe piękno! Delicja dla mojego młodego ucha. Syntetyczny miód na serce. Album bardzo klimatyczny ale "jaśniejszy" niż przecudowny Rubycon.

Edgar Froese - Epsilon In Malaysian Pale

Autor potrafi wzbudzić grozę, strach i uczucie tajemniczości (początek Maroubra Bay) jak i przeprowadzić nas niemalże za rękę po majestatycznej malezyjskiej dżungli. Słyszymy brykające po drzewach małpy, szum wiatru przyjemnie owiewa nasze włosy. Zanurzamy się w pięknie natury. Rozkoszujemy się nim. Jest to jeden z najłagodniejszych albumów i zdecydowanie godny polecenia komuś, kto ceni sobie piękno i spokój. Tu nie ma gitarowych solówek czy ostrych i agresywnych sekwencji. Edgar poprzez mellotron i spółkę opowiada nam o swoich przeżyciach. Płyta ta jest przykładem "rzeźbienia w dźwięku", "poezji dźwiękowej" - bez używania słów innych niż tytuł albumu za pomocą dźwięku opisuje nam dżunglę. Nie potrzeba żadnych środków stylistycznych (tzn. nie takich o których z zafascynowaniem i podziwem opowiadali nam poloniści) aby przekazać Piękno. Oczywiście w tych dwóch długich suitach (20 minut to dla nas standardzik ) rozkoszować się mogą nie tylko miłośnicy Matki Natury ale również fani porządnej elektroniki. "Maroubra Bay" zawiera w sobie przepiękną sekwencję. Taką delikatną, zmysłową, uspokajającą. Wspaniale uzupełniają ją smyczki pochodzenia mellotronowego. Jest jakby rekompensatą za minimalizm w utworze tytułowym.
Jest to jeden z tych albumów, który chciałbym pokazać osobie pytającej "czymże jest ta uwielbiana przez Ciebie elektronika?". Krążek ten jest przykładem, że muzyka elektroniczna nie musi być oderwana od rzeczywistości. Jednocześnie jest to bardzo delikatny album (w przeciwieństwie do rockowego wręcz "Ricochet", zwłaszcza mrocznego Part One). Razem z "Rubycon" tworzą swoistą parę jak światło i ciemność, Yin i Yang . Podobny styl, środki przekazu ale klimat inny. Po tak długiej wypowiedzi, zmęczony ale i szczęśliwy podsumuję ten tekst niezwykle lapidarnie: " - polecam
Autor - RadioactiveTangerine
Forum Studio nagrań

iN. - Nowhere Here

2012-01-13T14:31:00.000+01:00

Few Quiet People (FQP) to niezależny net-label powołany do życia w 2009. Oficyna została założona przez Wojciecha Krasowskiego, Macieja Nejmana i Cezarego Rudasia (w 2009-2010 dbał o stronę wizualną projektu). Porusza się w obszarach muzyki eksperymentalnej, abstrakcyjnej, drone, modern classical i ambientu.

Fragmenty występów z festiwalu Cyklotronika (organizator imprezy jest jednym z założycieli FQP), jakie można znaleźć w sieci, skupiły moją uwagę na artyście Keel Keathley (jak się okazało jest to nowy pseudonim Macieja Nejmana). W oczekiwaniu na świeże wydawnictwo wspomnianego artysty zainteresowałem się innymi kompozytorami związanymi z FQP. W ten sposób trafiłem na iN. czyli solowy projekt Cezarego Rudasia (urodzonego w 1986), muzyka i kompozytora (jak się okazało także jednego ze współzałożycieli FQP).

iN. - Nowhere Here

Płyta Nowhere Here powstawała na przestrzeni 2009 i 2010 gdzieś w Warszawie. Światło dzienne ujrzała w 2010. W zgromadzonych na „krążku” kompozycjach nie znajdziemy określonej melodii tylko miniaturowe (czasami zbyt krótkie moim zdaniem), ascetyczne plamy dźwiękowe zbudowane z zaskakujących barw. Wybrzmiewające trzaski, zamierzone przestery, biały szum radiowy, „skwierczace” pasaże o analogowym rodowodzie, przetworzone barwy gitary i pianina tworzą nieoczekiwany kolaż. Kolaż z pozoru dysharmoniczny. Jednak po bliższym skupieniu ukazujący swoje właściwe, mocno abstrakcyjne, oblicze. Podróż w niezbadane (nawet jeśli kiedyś zbadane, to zapomniane) obszary dźwięków. Na naszej drodze rozległe pola obsiane krzyżówką dark-ambient z dark-wave, upstrzone ukrytymi emocjami, marzeniami, dźwiękowymi powidokami zniszczeń i wieloma innymi wrażeniami zależnymi od bieżącego stanu odbiorcy i wymagającymi jego skupienia. Kompozycje iN. nie nadają się tym samym do niezobowiązującego dźwiękowego wypełnienia tła. Potencjalni słuchacze, którym abstrakcja w malarstwie i grafice nie jest obca, prawdopodobnie docenią wysiłki autora włożone w uzyskanie niepokojącego, mrocznego, dysharmonicznego, wręcz katastroficznego klimatu. Abstrakcyjna muzyka niejako zmusza do refleksji nad otaczającym światem. Światem nieuchronnie podążającym ku upadkowi.

Nowhere Here to moim zdaniem udany powrót do istoty muzyki elektronicznej. Muzyki, która na początku swej historii bazowała na eksperymencie, na poszukiwaniach nowych barw i dźwięków, na wynajdowaniu futurystycznych harmonii i... budowaniu nowych instrumentów.

Jednym z głównych celów oficyny Few Quiet People jest promowanie artystów poszukujących nowych form wyrazu, nie ograniczając się tylko i wyłącznie do muzyki. W przypadku iN. zadanie zostało wykonane. Trudno jednak powiedzieć, czy Cezary Rudaś w przyszłości zaprezentuje coś równie interesującego.

Autor - Grzegorz Cezary Skwarliński
Gazeta Wirtualna

Tutaj Można pobrać całą płytę.

Loomeer

2012-01-12T13:59:00.004+01:00

I trying to make electronic music for long time, sometime alone and then far in project T-sonic. My most actual gearlist is at Gearjunkies.com.
Although I making music on synthesizers, I'm not pianist and I haven't any piano education. Young I learnt play accordion at music school. I don't play it for long time but at present I discovering this instrument again. I appreciate, that accordion give mi new options of expresion in comparison to synthesizers and I want tu use it in my music. Also I find out new options which has button chromatic accordion and I start to practise it.

Lignatone Melodia III

I know, it isn't synthesizer nor electrophonic nor electromechanic instrument, but it has keyboard and registers like organs and automatic system of accompaniment chords like early Casio MT's or Yamaha PSR's

Firotti Eroica

While I search informations about accordions on the net, I find button chromatic accordion too. His possibilities was take me up so much that I bought this nice piece

Roland FR-3s

I became a happy owner of V-accordion. I found it in one second-hand music shop at Ostrava and now I can to interconnect world of synthesizers and accordions at last.
More on http://www.loomeer.cz/accordions.html

Loomeer - Nebulas

Royalty Free Music - Stock Music Library | Jamendo PRO

Loomeer - Live from my living room 2009-2011

Royalty Free Music - Stock Music Library | Jamendo PRO

Prawie 200 minut świetnej muzyki.
Strona autorska muzyka http://www.loomeer.cz/

Ultravox - Vienna

2012-01-12T11:35:00.002+01:00

Vienna - przełomowy album w karierze brytyjskiej grupy Ultravox, choć jego nagranie poprzedził poważny wstrząs w samym zespole. W 1979 roku dotychczasowy wokalista i lider grupy John Foxx postanowił opuścić Ultravox, skupiając się na karierze solowej. Wydawało się, że Ultravox zakończy działalność, zwłaszcza, że pozostali członkowie - Billy Currie, Warren Cann, oraz Chris Cross wraz z ojcem chrzestnym new romantic Stevem Strangem stworzyli legendarny projekt Visage. Właśnie tam poznali wokalistę Midge'a Ure, z którym postanowili na nowo nagrywać pod szyldem Ultravox. Muzycy szybko wrócili do Niemiec, konkretnie do Kolonii i studia legendarnego Conniego Planka, który został producentem albumu Vienna. Sam album okazał się strzałem w dziesiątkę, który wyniósł Ultravox do miana kapeli kultowej i do dziś jest najbardziej rozpoznawalnym ich albumem.

Ultravox - Vienna

Tytułowy utwór Vienna, do którego teledysk powstał - a jakże - w Wiedniu stał się wielkim przebojem i numerem 1 list przebojów w 1980 i 1981 roku; co ciekawe, kawałek ten jest jedynym spokojnym utworem na płycie. Reszta jest utrzymana w charakterystycznej dla Ultravox stylistyce synthpop z gitarowymi ozdobnikami, album rozpoczyna instrumentalny Astradyne, kolejne kawałki są energiczne, synth-punkowe z delikatnym, a zarazem posiadającym wielką moc wokalem Midge'a Ure. Druga część płyty jest bardziej chłodna i stonowana; utwór Mr. X jest bez wątpienia zaczerpnięciem z twórczości Kraftwerk; kawałek przypomina The Hall Of Mirrors i Showroom Dummies z płyty Trans Europe Express Kraftwerka; utwór w całości zaśpiewany jest przez perkusistę Warrena Canna, istnieje też wersja niemiecka tego utworu. Ciekawym, sekwencerowym kawałkiem z odrobiną punka jest Western Promise, po którym następuje wspomniana już tytułowa Vienna. Album kończy All Stood Still z dość wesołą i energiczną muzyką, za to ponurym tekstem. Album Vienna uważany jest za najwybitniejsze dzieło Ultravox, jednak z całą pewnością jest to kultowy album lat 80 i wizytówka nurtu new romantic.
Autor - Astiz
Forum Studio Nagrań

Herr X . Ultravox

This has been edited from the Schools programme "Science Topics" broadcast in 1983. This episode was title "Electronics In Action" and contains footage of the band performing on the Oxford Road Show in 1982, tinkering with Lament in the studio and Midge demo-ing antique synth!

King Crimson - The Devil's Triangle

2012-01-10T23:16:00.004+01:00

The devil's triangle' to rzecz bardzo oryginalna w obrębie estetyki muzyki rockowej. Punktem wyjścia jest tu oczywiście ,,Mars'' z cyklu ,,Planet'' Holsta, jednak ostatecznie ta wersja studyjna to już rzecz mało przypominająca pierwowzór. Stała się ona tylko punktem wyjścia do stworzenia własnej kompozycji opartej na założeniach, które w dużym stopniu obaliły pewne fundamentalne zasady konstrukcyjne typowej kompozycji rockowej. W tym utworze praktycznie zanika czynnik melodyczny, co już samo w sobie jest elementem rewolucyjnym, co istotne, jest to przeprowadzone w ciągu tych 11 minut trwania niezwykle konsekwentnie. Takie fragmenty amelodyczne oczywiście się w muzyce rockowej trafiały, jednak w obrębie długiej 11-minutowej kompozycji to rzecz niezwykle rzadka w świecie rocka.

Z punktu widzenia interpretacji klasyki jest to także pozycja wyjątkowa. Rzadko zdaża się, aby wykonawca rockowy pokusił się o takie unowocześnienie języka harmonicznego, ukazując utwór dzięki różnym zabiegom aranżacyjnym niejako w innym wymiarze. Ten utwór jest dla mnie doskonałym przykładem jak twórcze i oryginalne może być odczytanie kompozycji z tzw. ,,muzyki poważnej''. Gdyby ktoś twierdził, że te interpretacje to tylko wulgaryzacja i prymitywizacja klasyki, to akurat ten utwór móglby być poczytany jako jeden z wyjątków. Co do harmonii to faktem jest, że jest to wyjątkowo konsekwentny przykład muzyki atonalnej, rzecz także bez precedensu. Praktycznie obejmuje ona całą kompozycję, a nie tylko pewne fragmenty, co już w muzyce rockowej uważano za przejawy daleko posuniętej dojrzałości.
Z punktu widzenia specyficznego zestawienia elementów konstrukcyjnych oraz nowoczesnej harmoniki jest to utwór godny uznania go za bardzo oryginalny, pamiętając oczywiście o tym, że poruszamy się tu w obrębie muzyki rockowej.

Wersja koncertowa jest oczywiście bardziej dynamiczna, ale to chyba w dużej mierze wynika z tego, że te wersje live w ramach muzyki rockowej bardzo często są bardziej dynamiczne i ekspresyjne. W wersji studyjnej Fripp postanowił w większym stopniu wyeksponować fakturę brzmieniową, zmienił także aranżację, dzięki różnym zabiegom studyjnym. Nie nazwałbym tego utworu pseudoawangardowym, ponieważ jest to jednak dość dojrzała i zaawansowana kompozycja, która ma swoje istotne zalety. Jedną z nich jest choćby ten niesamowity klimat, jest w nim też coś z ducha ekspresjonistycznego, no i to niezwykłe crescendo narastające od pianissimo do fortissimo, które w końcówce dosłownie przygniata swoim diabolicznym, kakofonicznym chaosem. Harmonika kompozycji jak na muzykę rockową jest tu bardzo zaawansowana i daleko wybiega od rockowej sztampy. No właśnie harmonika…
Jeżeli chodzi o atonalność tej kompozycji to ja nie jestem z wykształcenia muzykologiem, co najwyżej skromnym samoukiem i oczywiście oceniałem to ze swojego słuchu. Te interwały trytonowe mają naturę dysonansową, co w połączeniu z klaustrofobicznym klimatem utworu tworzy wrażenie atonalności. Z tą atonalnością to jest zresztą ciekawa sprawa, gdyż nieco inaczej jest ona traktowana w ,,muzyce poważnej’’ a inaczej w świecie jazzu i rocka. Ortodoksyjna awangarda free-jazzowa z połowy lat 60-tych była postrzegana jako w dużej mierze atonalna, tymczasem fachowcy w zakresie harmoniki uważają, że w gruncie rzeczy jest ona nadal tonalna, gdyż posiada cały czas centra tonalne, które są wciągnięte w ogólną grawitację dominanty do toniki. W awangardowej muzyce współczesnej to podejście do harmoniki jest o wiele bardziej ortodoksyjne, w jazzie i w muzyce rockowej wielu twórców tworzy w sposób mniej wykoncypowany, jest w tym dużo intuicji i spontaniczności, stąd język harmoniczny jest częstokroć niekonsekwentny. Dlatego w wypadku jazzu i eksperymentalnej muzyki rockowej częściej mówi się o ,,swobodzie tonalności’’ niż o muzyce atonalnej. Myślę, że po części w tą filozofię wpisuje się także problem z ,,The devil’s triangle’’.. W gruncie rzeczy z punktu widzenia ortodoksyjnej harmoniki świata ,,muzyki poważnej’’ muzyka atonalna w rocku w zasadzie zupełnie nie występuje. Nie licząc oczywiście niewielkiej ilości prób w obrębie rockowej awangardy z muzyką dodekafoniczną i punktualistyczną, czego przykładem może być twórczość Franka Zappy (,,Project X’’ z ,,Uncje meat’’- to, jak na moje ucho, przykład dodekafonii lub ,,While you were art. II’’ – posiadający pewne cechy punktualistycznych faktur brzmieniowych z ,,Jazz from hell’’).
Rytm ,,The devil’s triangle’’ rzeczywiście nie jest wyszukany, to w gruncie rzeczy takie quasi bolerowe ostinato, które jest dobrym podglebiem dla kompozycji, która pozbawiona tej ,,kotwicy’’ chyba zupełnie uleciałaby w kosmos pogrążając się w dźwiękowy chaos.
Autor - Aleksander Filipowski
Muzyczne Dinozaury forum

King Crimson - Mars (Live 1971)

"The Devil's Triangle":
(I) "Merday Morn" (Fripp, McDonald),
(II) "Hand of Sceiron" (Fripp),
(III) "Garden of Worm" (Fripp).

KING CRIMSON - Devil's Triangle ( Live '69)

Billy Cobham - Spectrum

2012-01-10T15:06:00.004+01:00

No i stało się, trzymałem ten worek głęboko w szafie. Dokładnie związany węzłem marynarskim. Lecz niestety węzeł puścił i wysypało się znienacka - Spectrum. Moje próby izolacji od klasycznego fusion spełzły na niczym. Jeden z najbardziej znaczących albumów, dla jazzu i rocka, płyta zaakceptowana przez muzyków i odbiorców natychmiast. Jeff Beck po usłyszeniu Spectrum, po wielu różnych muzycznych wycieczkach odnalazł siebie i swój muzyczny dom. Cobham zapraszając do współpracy białych muzyków; Tommy Bolin'a i Jana Hammera sporo ryzykował. Bez szaleństwa nie ma postępu, przynajmniej w sztuce, Boomer (ksywka Cobhama) wynajmuje studio Jimiego Hendrixa - Electric Lady, tylko na trzy tygodnie.

Billy Cobham - Spectrum

Główną osią są bardzo tradycyjne tematy, dzisiaj nazwałbym je prawie smooth jazzem, lecz Boomer daje wolną rękę kolegom a ci robią coś, czego nikt by się nie spodziewał. Mocno eksperymentują z techniką, dźwiękiem i brzmieniem. To daje ten niesamowity klimat. Wszystko zagrane emocjonalnie, z luzem, z niespotykanym polotem. Co ma decydujące znaczenie - jest funky i niemal bez overdubów, na żywca albo na "setę", jak lubią mówić niektórzy. Początkowo miał to być tradycyjny materiał, muzycy otrzymali nuty - oprócz Tommy Bolina.Ten grając przeróżne odmiany muzyki, potrafił się zmieścić w tym całym "chłamie". Jednak jego partie były tak żywiołowe, że inni muzycy także dali się ponieść. Album odkurzony, zremastrowany, świeci do dzisiaj jasnym światłem na firmamencie.

Mac of BIOnighT

2012-01-09T12:29:00.000+01:00

Yeah, right... What about me? That's what I wonder about sometimes... I guess everybody does.
Oh, well. Anyway.
I suppose you're here for the music, so maybe I should talk about that. I've always been interested in music, and I started playing mostly self-built instruments and non-instruments at the age of 16. What always interested me the most, however, were sounds and noises. So it was just unavoidable that I would eventually wind up playing electronic instruments (my fascination with them as a listener started when I was seven) with their almost unlimited creative possibilities in terms of sounds...
I try to avoid musical restraints of any kind, letting myself free to explore all forms of music with the main (and often sole) purpose of expressing my feelings and experiences through organized sounds.
I could go on writing about myself, but I don't want to bore you more than it's strictly necessary, so I'll just give you a brief list of things I love and things I hate, which pretty much summarizes my tastes and doesn't waste too much of your time.
To write me please use the following address: macnight@inwind.it - just click on it to write me about whatever, if time permits I'll get back to you :)

And now, back to the list I was talking about
Name: Mac of BIOnighT
Born: Luino, September 14, 1964
Lives in: Luino (VA) Italy
Loves: anime (especially the super robot animes from the 70's and 80's, but also recent ones, such as Evangelion), music, pictures, manga, Star Trek (The original series, The Next Generation and Voyager), Gene Hackman, American English, OTR (that's Old Time Radio), old movie serials, making music, nature, rocks, the sound of washing machines, the early Marvel and DC comics, watching the stars, Peanuts by Schulz, electronic instruments, and more...
Hates: dogs' barking, little (and not so little) things that go wrong one after the other, every form of fanaticism and narrow mindedness, stupid and self-centered people, the sound of lawnmowers, backstabbing hypocrites, and more...
Favorite musicians: Tangerine Dream, Jean Michel Jarre, Kraftwerk, Klaus Schulze, Depeche Mode, Rockets, Italian theme songs of anime series from the 70's and 80's, Matia Bazar, De Sfroos, Celtic music in general, Vangelis (some things), Doris Norton, Banco del Mutuo Soccorso, and more...

Mac of BIOnighT

Zapraszam wszystkich na stronę artysty, który udostępnił za darmo niemal wszystkie swoje płyty, a jest tego nie mało, w formatach mp3 i wav. Także sama strona jest przeciekawa, wspaniale zaprojektowana, pełno tu interesujących informacji.

Severed Heads - Under Gail Succubus

2012-01-08T23:01:00.003+01:00

Severed Heads was an Australian electronic music group based and founded in Sydney in 1979as Mr. and Mrs. No Smoking Sign. The original members were Richard Fielding and Andrew Wright, and were soon joined by Tom Ellard. Fielding and Wright eventually left the group, leaving Ellard as a singular talent, the sole continuing member of the group. A variety of people played in Severed Heads, including Garry Bradbury, Paul Deering, and Stephen Jones, but over time the group devolved to Tom Ellard.

In early 2008 Ellard announced that Severed Heads was now defunct and that no further creative output would be released under this name. Since then they have performed a 30th anniversary show on January 14, 2010 as part of the annual Sydney Festival, and in May 2011 the group supported Gary Numan in a tour celebrating the 30th anniversary of Numan's album The Pleasure Principle. In a May, 2011 interview, Tom Ellard explained: "Some people thought it was a bit rude of me to just shut it down without a proper farewell tour and so we decided we would drag it out just one more time and say our toodly-doodly’s." ^[1]. On 22nd October 2011, Severed Heads played their final performance in Australia under the Severed Heads name^[2] at The Joan Sutherland Performing Arts Centre. At BimFEST 2011 in Antwerp^[3], they played their final gig under the Severed Heads name^[4]. The final gigs were performed by Ellard with Stewart Lawler, ex Boxcar (band).(wiki)

Severed Heads - Under Gail Succubus

Ta muzyka to dla mnie właśnie karnawał, kompletnie nieprzewidywalni artyści o nieograniczonej niczym wyobraźni. Nieliczący się kompletnie z niczym i z nikim. Polecam, chociaż od razu mówię, słuchanie tego, to jak przedostawanie się do domu przez strefę, gdzie pierdykła jakaś atomówka albo gdzie spadły jakieś pozaziemskie odpady i rozwinęło się niekontrolowane zmutowane życie. To Twoje zadanie - przeprowadzić swoją kobietę przez niebezpieczna zonę ;)))

Toksyna Fm - Aktualności.

2012-01-08T15:58:00.002+01:00

AUDYCJE:

1.„Romantycy Rocka” od 19.00 do 21.00 – Karnawałowe przeboje „Romantyków Rocka”; kontakt: romantycyrocka@toksyna.fm

2 „Elektroniczne Pejzaże” od 21.00 do 23.00 – Przeboje muzyki elektronicznej muzykawefu@toksyna.fm

Bloki muzyczne:

1)od 8.00 do 12.00 możecie posłuchać muzyki: ANOTHER LANDS: Deine Lakaien, Goldfrapp, Dead Can Dance, Psyche, Ultravox, Bel Canto.

2) od 12.00 do 16.00 przedstawimy: Fading Colours, Closterkeller, Aya RL.

3) od 16.00 do 19.00 zaprezentujemy: ELECTRONIC ENERGY; Klaus Schulze, Jean Michel Jarre, WEF.

.AUDYCJE:

Zapewniamy ciekawe prowadzenie i melodyjną i dynamiczną muzykę.

Najbliższa audycja Elektroniczne Pejzaże (muzykawefu@toksyna.fm) również wpisze się przebojowo, ale w nieco innej jednak formie, w lżejszy styl styczniowych poniedziałkowych bloków programowych. Wysłuchamy przebojów zagranicznych twórców muzyki elektronicznej od Jean Michel Jarra i Vangelisa po mniej znanych twórców jak Patric O’Hearn czy też bardziej tanecznych jak Underworld.

ZAPRASZAMY!

Zero-project - E-world

2012-01-08T13:32:00.003+01:00

Sometimes in our life, it may be needed to fall, in order to start again our journey, with reconsidered viewpoint, making more stable steps. This is the meaning of the nickname "zero-project". It describes a journey which starts from zero, but it stargazes...
I started publishing my compositions at the end of 2007 through this site and through music internet communities. I believe that I don't have something special to use as bio, everyone has his own story to tell, interesting, or not. Instead of words, I offer a part of my being: Music...
I also believe that regardless of the importance of our root and our destination, the most enjoyable is the trip between these two points...

Zero-project - E-world

"e-world" means "electronic world". This album is a wavering trip between the world created by man and the world created by nature. It is a trip from the human madness (expressed with "Psychodrama") to the natural calmness (expressed with "Ocean trip"). On the other side, e-world -with the help of technology- allows us to admire the beauty of the real world ("Moon flight" and "Beyond earth"). This alternation of music senses, does not give a specific answer to the question "living in an e-world is better than living in a real world?" but motivates the listener to give his own answer... The main music style of "e-world" album is electronic/ambient, however, you can notice gothic and progressive rock influences in "Labyrinth" and"Psychodrama" songs. The saxophone in "Moon flight" and "Beyond earth" tracks is played by Dmitriy Samoylenko.

Catalogue professionnel de musique libre

Po tej serii dość wymagającej muzyki, chwila wytchnienia - przesympatyczna twórczość greckiego twórcy. Proponuję odwiedzić stronę artysty, sporo muzyki bezpłatnie. http://www.zero-project.gr/zero-project.html

G.Bart - The City

2012-01-07T22:51:00.001+01:00

To pierwszy mój album wydany gdziekolwiek. Wszystkie moje wcześniejsze tworzywa lądowały na półce i raczej nie wybierały się nigdzie indziej, ewentualnie pojedyncze kopie lądowały u znajomych. Tak miało stać się również z tą płytą. Jednak pewnego dnia odwiedziłem wraz z moją ukochaną naszą wspólną bardzo dobrą znajomą, która stwierdziła jasno i dobitnie, że Ten Album musi być wydany, bo warto, by posłuchało go trochę więcej osób niż 4. I Ona wie nawet gdzie. Znajoma ta skontaktowała mnie z zupełnie nieznanym mi panem Veterem, który to prowadzi (cały czas) net label chill-label. Pamiętam, że odbyła się tzw. rozmowa kwalifikacyjna przez komunikator szerzej znany jako GG na temat mojej dotychczasowej twórczości i ewentualnych planów wydawniczych na przyszłość. Tak zostałem wchłonięty w społeczność, powitany w gronie 14 wówczas innych twórców i tym samym moja płyta poszła w świat do innych, i co było dla mnie zupełnie nowe, nieznanych mi ludzi.

W tym miejscu należą się Wielkie i Niewymowne Podziękowania, dla Znajomej, dzięki Której perswazji dostałem szansę na publikację moich kompozycji. Sam bym się nigdy nie odważył.

G.Bart - The City

Człowiek układając sobie życie w dużym mieście, prawdziwie wierzy, że kolejne podejmowane decyzje będą jedynie dobre, jednak bardzo szybko okazuje się, że życie w Betonie jest strasznie frustrujące. Niewielkie przestrzenie między budynkami i skromna ilość zieleni powodują klaustrofobię i wrażenie bycia nic nieznaczącym pyłkiem. Do tego Ludzie są niemili, samolubni, szukają ciągle okazji by się piąć w swych karierach po trupach, bez sentymentów. Najbardziej widoczne jest to w Pracy, która po kilkudziesięciu miesiącach powtarzania tych samych czynności staje się katorgą, drogą przez mękę coraz bardziej zatruwając umysł, niszcząc ciało. Codzienna Toksyna ustawicznie wciskana by wracać wykończonym i bezsilnym do domu. A jedynym pożytkiem jest comiesięczny przypływ gotówki, którą człowiek wydaje w Centrach Handlowych na rzeczy, z których i tak korzysta przez nikły procent swego życia. Zakupione produkty, zazwyczaj nowinki technologiczne, sprawiają, że Człowiek znika w innych światach, powodując totalny Brak Komunikacji z rodziną, dawnymi przyjaciółmi, innymi ludźmi. Czasami Człowiek śni o promieniach, słońca, spokoju, radości, jednak to jedyna możliwość Ucieczki jaką do siebie dopuszcza, bo sam już nie ma siły, by wyrwać się z otoczenia, w którym żyje. Bo nawet w Domu czyha przyczajony kolejny problem. Czasem jest wiele radości, cudowne chwile, na które bez końca czekamy i które tak często wspominamy, lecz zawsze jest ta okrutna wiedza o tym, co jest tam za oknem. Jutro wracasz to tego syfu, którego tak nienawidzisz…

G.Bart wyprowadził się z betonów 2 lata później. Jak twierdzi, więcej nie mógłby wytrzymać. A dziś, choć jest ważną cegiełką w jego muzycznym rozwoju nieczęsto sięga po to wydawnictwo, niemniej zawsze przypomina mu, czego w swoim życiu nie chce już doświadczać.

G.Bart

Tutaj można posłuchać i pobrać album.

KNOBZ.PL - Aktualności

2012-01-07T22:18:00.002+01:00

Stare Radio
W tym tutorialu opisuję jak uzyskać efekt dźwiękowy muzyki grającej ze starego radia.
W pierwszym kroku tworzymy brzmienie starej płyty, a potem dodajemy dźwięk strojenia radia.
Kawałek użyty w tutorialu do ściągnięcia:
Adam Pietruszko - New Year DnB.mp3

Sound Design: Stare Radio from Adam Pietruszko on Vimeo.
http://knobz.pl/sfx3.html

Kracq - Circumvision

2012-01-07T15:07:00.000+01:00

Czas wyciągnąć z przeszłości kolejny zespół, któremu dziwna muzyka nie pozwoliła przetrwać zbyt długo. Kracq jest o tyle interesujący, bo muzycy zakrapiają muzykę mocno elektroniką, to lata jeszcze analogowe - więc jest do czego przyłożyć ucho. Wokoder, theremin, archaiczne dzisiaj barwy synthów i dość połamana strukturalnie progressive music. Muzycy jednak nie urwali się z choinki, mocno zaskakują; polirytmika, kontrapunkty i niespodziewane eksperymenty.

Kracq - Circumvision

Grupa plasuje się jednak po stronie progresywnego art rocka niż RIO. Fascynujące białe europejskie (Holendrzy) fusion, nie dla każdego, są tu bowiem momenty irytujące ale i miłe dla ucha. O dziwo nie ma jakichś szczególnych konfliktów. Album z gatunku tych, które osobiście uwielbiam, ponieważ pierwszy kontakt sugeruje, że z tego flirtu będzie coś więcej. Ten moment nadchodzi zawsze w niespodziewanym momencie i jest poprzedzony wieloma przesłuchaniami lub kilkoma ;)). Muzyka wymaga skupienia i otwarcia. Jestem bardzo zadowolony, że mogę to zaprezentować i słuchać tej muzy razem z Wami.

Without Illusions - No Peace No War

2012-01-06T21:22:00.002+01:00

Top 6: muzyka klasyczna dla rockowców

2012-01-06T21:05:00.004+01:00

Dziś pięć utworów dla osób, które słuchają rocka, a chciałyby poszerzyć zainteresowania o muzykę klasyczną. Sam byłem w takiej sytuacji i myślę, że gdybym zaczął od poniższej listy, to poszłoby o wiele szybciej i mniej boleśnie. Oto pięć dzieł, które polecam na początek wszystkim wielbicielom Arcade Fire, Nicka Cave’a, PJ Harvey, Joy Division, The Smiths czy Radiohead. Znajdziecie w nich to, co zawiera muzyka wymienionych wykonawców: głębię, piękno, dziwność, mrok, przewrotność, rozpacz i niejasne przeczucie, że świat jest zły. Kolejność od najnowszego do najstarszego.

Arvo Pärt – Tabula Rasa (1977) Pärt jest dziwnie lubiany przez słuchaczy muzyki alternatywnej a nawet przez wykonawców tejże (Björk na przykład przeprowadzała z nim wywiad). Tabula Rasa to dobre wprowadzenie do minimalizmu (czyt. współczesna muzyka, której da się słuchać) i takich kompozytorów, jak Philip Glass, Henryk Górecki czy Steve Reich.

Edward Elgar – Koncert wiolonczelowy (1919) Anglicy też potrafili pisać muzykę poważną, szczególnie w pierwszych dekadach XX wieku – sprawdźcie też nazwiska Holst i Vaughan-Williams. Koncert wiolonczelowy Elgara jest na Placówce dość nachalnie promowany, ale to jedno z najbardziej ekspresyjnych osiągnięć muzyki – ever. Po wysłuchaniu odpowiedzcie na pytanie „Czy I wojna światowa zasmuciła Elgara?”: a) „Tak”, b) „Nie bardzo”. MP3 na PD Archive.

Igor Strawiński – Suita z baletu Ognisty Ptak (1909/1920) Miały być mrok i dziwność, więc są. Takie kawałki jak Piekielny taniec czyKołysanka to po prostu murowane hity. Jeśli podoba Wam się Ognisty ptak, posłuchajcie nieco wcześniejszej rosyjskiej muzyki – Musorgski, Borodin i Rimski-Korsakow to nie tylko fajne nazwiska.

Eric Satie – Gymnopedies i Gnossiennes (1888-1893) Nie, nie wiem, jak to się wymawia. To chyba nawet nie są prawdziwe słowa. Ale sama muzyka o wiele bardziej przystępna niż nazwy. Nie chodziło o to, żeby pianista mógł się popisać, ale żeby wprowadzić odpowiedni nastrój. Te rewolucyjnie proste miniatury fortepianowe zainspirowały Debussy’ego i cały jego impresjonizm – jego trzeba sprawdzić w następnej kolejności.

Franz Schubert – Kwartet smyczkowy „Śmierć i dziewczyna”(1824) Schubert to idealny artysta romantyczny – wrażliwy, genialny, oryginalny i za życia niedoceniony. A Śmierć i dziewczynato idealny początek przygody z medium kwartetu smyczkowego – podpowiem tylko że najlepsze pisali Beethoven i Szostakowicz. ♫ MP3 na PD Archive.

W. A. Mozart – Requiem (1791) Dowód, że Mozart to więcej niż cudowne dziecko i Eine kleine Nachtmusik albo Marsz turecki w dzwonku od telefonu. Kiedyś chyba napisałem coś krytycznego o tym utworze, ale naprawdę nie wiem, co wtedy mogłem myśleć. A kategoria „Requiem” roi się od arcydzieł: polecam te napisane przez Verdiego i Fauré. ♫ MP3 na PD Archive.

Lista zainspirowana jest przez Five Modern Classical Pieces for Pop Listeners Alexa Rossa. To pan Ross zaraził mnie ideą przekonywania wszystkich do odkrycia klasyki. Czemu mi tak zależy? Niezłą odpowiedzią jest Koncert wiolonczelowy Elgara, a konkretnie myśl, że mnóstwo osób nigdy go nie usłyszy – tylko dlatego, że to muzyka poważna.

Macie jakieś przemyślenia na temat „muzyka poważna a rozrywkowa”, ewentualnie własne propozycje do listy?

Na zdjęciu utożsamiana z Koncertem wiolonczelowym Elgara wiolonczelistka Jaqueline DuPre (fot. nie wiadomo skąd). Polecam również: Top5 – muzyka poważna dla początkujących oraz 5 najsmutniejszych utworów klasycznych XX wieku.

Serious Beak - Huxwhukw

2012-01-06T11:41:00.000+01:00

"'Huxwhukw' is a stunning blistering explosion of unpredictable unique metallic and progressive fusions veined by glorious discordance and inciting poly-rhythmic intrusions. Complicated without being inaccessible and eccentric without touching indulgence the album is a triumph that lingers and pleasures long after its last distinctly creative note enters the ear. 9/10."
- This Is Not A Scene
"Huxwhukw is one of the most intriguing instrumental releases to have been born in a long time. Despite the amount of influences and time-changes crammed in there, it remains catchy, and undeniably memorable. 8.5/10"
- Mitch Booth, Metal Obsession
"Easily some of the most diverse and chaotic instrumental music to ever grace the genre."
- Dwayne Charrington, Kill Hipsters
"What we have here is an Aussie quartet of avant, instu-metal genius. The music twists and turns unendingly. there are moments of intense math-timed chaos and calming ambience... Serious Beak is the deranged spawn of The Dillinger Escape Plan and Sigur Rós."
- Heavy Planet
"Serious Beak’s debut album offers up ample servings of brilliance. 9.5/10"
- Troii, The Fuck Whisperer
"At times playful, at times gentle, at times overwhelming, Serious Beak's music is rich, varied and delightfully vulgar. They come in gentle, lowering our defences and then lay into us with such abandon and such skill that it’s hard to tell if we want them to stop or to keep at it until our ears bleed."
- Surdus, We Love Metal
Biografia
"Huxwhukw" is an eccentric amalgamation of mind-melting, toe-tapping, psychedelic, progressive and poly-rhythmic discordant music, sure to please fans of Meshuggah, Mastodon, Botch, The Mars Volta and King Crimson.
Sydney, Australia

Serious Beak - Huxwhukw

released 26 November 2011

Serious Beak is Tim Brown, Gene White, Lachlan Dale and Andrew Mortensen.

Recorded by Tim Carr at Studios 301. Mixed by Tim Carr and Serious Beak. Mastering by Andrew Edgson at Studios 301. Vocals by Brian Campeau.

To zapowiedź kolejnych propozycji muzycznych. Się tak składa, że lubię też hałas, zorganizowany hałas. Wychowałem się na hałasie, gdy miałem lat 9 usłyszałem koncerty Cream w radiu - to było wstrząsające doznanie, porównywalne z eksperymentami elektronicznymi później. W ten sposób eksperymenty z ciszą i hałasem są dla mnie tym samym, taki charakter.

Without Illusions - Zwei Welten

2012-01-05T15:35:00.001+01:00

Zwei Welten (1930), Wahlfilm für SPD; auch Drehbuch und Produktion, Werner Hochbaum (fragment)

Depeche Mode - Tour Of The Universe: Barcelona

2012-01-04T11:36:00.000+01:00

Tour Of The Universe: Barcelona 20/21.11.09 - to pierwsze od 17 lat wydawnictwo koncertowe Depeche Mode w formie audio i perwszy od 22 lat pełny album koncertowy zespołu, a więc od czasu legendarnego 101. Dwie noce w Barcelonie zarejestrowane 20 i 21 września 2009 roku, w odróżnieniu od 101, tym razem mamy do czynienia z koncertem halowym, a zespół już od dawna prezentuje się bez Alana Wildera, za to z dwoma dodatkowymi muzykami koncertowymi - Peterem Gordeno - klawisze (czasem wokal) i Christianem Eignerem - perkusja (czasem klawisze). Klimat co prawda już nie ten sam, co na 101, jednakże Depeche Mode udowadniają, że wciąż potrafią stworzyć atmofserę prawdziwego misterium i muzycznej uczty, jakiej nikt inny oprócz nich nie potrafi stworzyć.

Depeche Mode - Tour Of The Universe: Barcelona

Zespół prezentuje oprócz premierowego materiału zestaw "greatest hits"; utwory z Sounds Of The Universe prezentują się całkiem przyzwoicie - w szczególności Come Back i Hole to Feed, trochę gorzej zaś In Chains (wokalnie) i Jezebel (muzycznie). W zestawie utworów klasycznych przeciętnie prezentują się: It's No Good, A Question of Time i Home - ten ostatni świetnie zaśpiewany przez Martina Gore'a, kawałek jest wykonywany akustycznie na... syntezatorze, jednakże nazbyt estradowy śpiew Martina sprawia, że względnie anemiczna publiczność popada w klimat bardziej stypy aniżeli wielkiego święta; dopiero, kiedy utwór się kończy Dave Gahan "dyrygując" publiką uczynił to, czego nie był w stanie zrobić introwertyczny Gore. Inne klasyczne kawałki DM prezentują się na prawdę dobrze: Fly on the Windscreen, Enjoy the Silence, Never Let Me Down Again, Stripped, Behind the Wheel, Personal Jesus i I Feel You - ten ostatni (nr. 14 w setliście) chociaż jest najkrótszą i najbardziej ubogą brzmieniowo wersją I Feel You, jaką dotąd zaprezentowano, doprawdy "rozkręca" anemiczną i beznadziejną dotąd publiczność, co może dawać do myślenia, że właśnie I Feel You... powinien rozpoczynać ten koncert; od tego właśnie kawałka Czarne Święto nabiera mocy, i nie zmienia tego nawet akustczny Dressed in Black (nr.18) w którym można przeżyć swoiste deja vu z Home - publika na moment utworu robi chyba sobie drzemkę. Całość kończy akustyczna wersja Waiting for the Night - tym razem nie już ma mowy o śpiącej publice. Jednakże przy doborze miasta na następny album koncertowy Depeche Mode powinni się jednak trochę bardziej zastanowić. Fakt - Barcelona - ta nazwa budzi respekt, chociażby ze względu najlepszy piłkarski klub na świecie, mający siedzibę w tym mieście, jednak tutejsza publiczność, to co najwyżej druga liga, nie czująca tej muzyki, ograniczająca się jedynie do pisków, wycia (czasem nawet przyśpiewek piłkarskich - a fuj!) i gromkiego "Depesz! Depesz!".
Autor - Astiz
Studio Nagrań Forum

Depeche Mode - Enjoy The Silence

Depeche Mode - Policy of Truth (Dominatrix Remix)

Klaus Schulze - Timewind

2012-01-03T12:20:00.005+01:00

Mamy rok 1975. Pink Floyd wypuszcza Wish You Were Here, sposób w jaki używa elektroniki, wprowadza rocka elektronicznego na nowe obszary. Gatunek zyskuje na nieco kosmicznym rozmachu, stając się muzyką bardziej wysublimowaną. Podczas gdy TD ujawnia nieco mroczny Rubycon, Klaus Schulze rzeźbi "upiorne" spektralne dzieło, lecz pozbawione tego mrocznego kadzenia. W tym artystycznym wyznaniu pierwszej klasy, Klaus proponuje nam galaktyczną jazdę na skrzydłach czasu. Timewind dedykowany Ryszardowi Wagnerowi, roztacza aurę długiej kosmicznej wyprawy w stylu takim jakim tylko on potrafi dokonać.

Klaus Schulze - Timewind

Gwałtowne wichury pełne opiłków żelaza przewalają piaszczyste wydmy, niezliczone dźwiękowe wątki obracają się w ledwo widocznej przestrzeni. Czas jak ścięta lodem woda zatrzymuje się, minimalistyczna pulsacja basu, toczy się. Kompozytor pojawia się z brzmieniem farfisa, synth faluje w sekwencyjnym fragmencie, rosnąc w powiększającej się amplitudzie. Wszystko jest miękkie i delikatne, Bayreuth Return zniewolony mrocznym, ciężkim basem rozciąga swe harmonie na złożach przesłoniętych syntezatorów. Wyciskają one znaki dla następnych "przybyszów". Cykliczne zawirowania warstw przewijają się w subtelnych dewiacjach. Ten zwiewny fragment utrzymuje się, aby oglądnąć się za siebie, ileż to już drogi przebył. Horyzont daleko, krajobraz pustynny hipnotyzuje wciągając w nieskończoną wędrówkę. To samotny spacer, jaszczury syczą z kryjówek, podnosząc kosmiczny pył, rozwiewany rytmicznie. Pętle giną, wirując w otchłani, która pochłania nagle wszystko. Wahnfried 1883, marynowane, ciężkie synthy poruszają się ledwie, falując w zawieszeniu. Znów fragment zaklęty w czasie, syntetyczne anioły trzepoczą kurzem w delikatnych sekwencjach, wirująca nieważkość. Dostojny, intensywny, osadzony w analogowym sercu muzyki, utwór. Wciąż nienasyceni wędrujemy po rubieżach kosmosu. Timewind to album skierowany do Amerykanów. Schulze operuje twardymi rytmami i sekwencjami z niezwykłą dojrzałością i głębokością. O ile poprzedni numer ciążył w dół, to Wahnfried jest oddany gwiazdom w brzmieniu. Timewind to fuzja wcześniejszych dokonań artysty, bardziej dojrzałego, zapowiadającego dużo bardziej cięższe gatunkowo dzieła. W tamtym czasie to kolosalne dokonanie, stało się inspiracją i ośmieliło wielu ówczesnych nuworyszy. Reedycja Timewind, czy warto?, absolutnie tak. Czy te 2cd mają wartość? - oczywiście!! Dwie wariacje koncertowe na temat Bayreuth - Echoes of Times i Solar Wind. Z 3 różnych okazji, blisko 2 godziny różnych odrzutów, zagranych na różne sposoby. Nieco odmienne wprowadzenia, sekwencje te same. Solar Wind to po prostu boskie uniesienie, lewitowanie. Windy Times, napisany w 2000 roku jest rodzajem miksu Timewind. To dużo krótsze i szybsze, bardzo dobre. Wszystkie te dobra reedycji z dodatkową broszurą, wieloma ilustracjami zapakowane gustownie. Cudowna podróż z człowiekiem - ponadczasowa muzyka.
Autor - Sylvain Lupari
Synth&sequnces

Toksyna Fm - Aktualności.

2012-01-01T20:01:00.000+01:00

AUDYCJE:

1.„Romantycy Rocka” od 19.00 do 21.00 – PSEUDO ECHO- Love an Adventure, Karnawałowe New Romantic; kontakt: romantycyrocka@toksyna.fm

2 „Elektroniczne Pejzaże” od 21.00 do 23.00 – YAREK (Jarosław Degórski) - Supernova ; (wywiad z artystą); muzykawefu@toksyna.fm

Bloki muzyczne:

1)od 8.00 do 12.00 możecie posłuchać muzyki: ANOTHER LANDS: Deine Lakaien, Goldfrapp, Dead Can Dance, Psyche, Ultravox, Bel Canto.

2) od 12.00 do 16.00 przedstawimy: Fading Colours, Closterkeller, Aya RL.

3) od 16.00 do 19.00 zaprezentujemy: ELECTRONIC ENERGY; Klaus Schulze, Jean Michel Jarre, WEF.

.AUDYCJE:

W trakcie pierwszej jak i wszystkich audycjach w styczniu audycja Romantycy Rocka, (e-mail romantycyrocka@toksyna.fm) będzie karnawałową odpowiedzią dla bardziej ambitnych i lubiących muzykę z lat ’80, ’90 i późniejszych z kręgu New Romantic, Synth, elektro itd. Najbliższą audycję spędzimy przy dźwiękach australijskiej grupy Pseudo Echo z płyty Love an Adventure i wielu przebojach innych wykonawców

Najbliższa audycja Elektroniczne Pejzaże (muzykawefu@toksyna.fm) będzie kolejną odsłoną muzyki Jarosława Degórskiego. Tym razem wysłuchamy wprawdzie znanych już kompozycji które ukazały się na płycie „Supernowa” ale uzyskały nowe brzmienie i które tchnęło sporo świeżości. Sama płyta jest dynamiczna przez co wpisuje się doskonale w karnawałowy nastrój.

Younger Brother – A Flock Of Bleeps

2012-01-01T13:28:00.000+01:00

Younger Brother formed in 2005 when Benji Vaughan (Prometheus and The Zap) and Simon Posford (Shpongle and Hallucinogen) were asked to write a track for a charity called Survival International. The charity raises money for indigenous people around the world and they asked Simon and Benji to write an electronica track inspired by a Columbian tribe called The Kogi for a CD they were putting together to raise money. The Kogi call themselves the Elder Brother and those in western civilisation the Younger Brothers, hence how the partnership between the two artists became known as Younger Brother.

Simon and Benji enjoyed working together in the studio so much that one track morphed into their first album, Flock of Bleeps, which the band toured extensively around the world in countries including; Japan, Australia, USA, and Russia. At this early stage the show was performed with only Simon and Benji and their computer equipment they used to mix the tracks live on stage.
When they started work on their second album, Last Days Of Gravity Simon and Benji wanted to move away from the pure electronic sound of Flock Of Bleeps but with no band and only the two of them, Simon and Benji ended up playing all aspects of a band themselves including the drums, synths and all guitar parts. However they hit a stumbling block when they realised they needed someone on vocals, and thats when Rupert Campbell joined.
Ru and Benji were at school together and played in bands during their teenage years until they went their separate ways at college. Before joining Younger Brother in 2007 Ru had worked with electro-giants, Leftfield as well as having a burgeoning solo career with a Major Label.

Once the second album was complete in May 2007, the band quickly realised that the new material wouldnt work well as a live performance with just the two guys on stage with their laptops. So they assembled a band of artists they had worked with in the past to play they’re first own concert with the new Younger Brother sound at Brixton Academy in London (which sold out to over 4000 people) this was quickly followed by touring around the world throughout the summer. The album became the 20th album of the year in 2008 UK mercury prize (UK music Oscars) and missed nomination by only eight places.
Then in spring 08 the band were asked to tour the west coast US, so they contacted Marc Brownstein of the Philedelphia jam band, The Disco Biscuits whos album they were currently producing. Marc dived in and said he'd love to join the band and play bass and also introduced Simon and Benji to Tommy Hamilton (guitar) and Joe Russo (drums).
Together they played at the Boulder Theatre, the Ogden Denver, Fulsom San Francisco and the Roxy LA - all shows sold out and the band was formed. They worked so well together and had such a good vibe going that they decided to record their next album together.
The full band met again at the studio owned by legendary producer Flood in rainy Willesden in North London in November 08, where they started recording the third as yet unnamed Younger Brother album which will hopefully be released on Twisted Records in Spring 2009.

Meanwhile Benji and Simon are working with Philip Ridley on the soundtrack for a film called Heartless, which is set to be one of the UKs biggest movies for 2009 which premiered at Cannes in May 09. The guys are continuing to perform at gigs around the world and have received nearly half a million hits on their My Space page.
The band will play a UK and European tour in 2011. Please check the tour section for dates.
http://www.twistedmusic.com/artists/younger_brother

Younger Brother – A Flock Of Bleeps

Tim Motzer & Markus Reuter - Descending

2011-12-30T20:13:00.000+01:00

Tim Motzer & Markus Reuter - Descending

&lt;p&gt;&amp;lt;a href="http://iapetus-store.com/album/descending"&amp;gt;Descending by Tim Motzer &amp;amp;amp; Markus Reuter&amp;lt;/a&amp;gt;&lt;/p&gt;

Philadelphia guitarist Tim Motzer and German touch guitarist Markus Reuter's duo project of dark ambient improvisations features UK flautist Theo Travis, the gorgeous pedal steel work of BJ Cole (the Orb, Brian Eno), Pat Mastelotto (King Crimson, Stick Men, XTC) glitch electronics, and spatial cymbal work by Doug Hirlinger. A stunningly beautiful record.

credits

released 01 October 2010

Axial Ensemble - Spectrial

2011-12-30T13:23:00.000+01:00

Matti Paalanen is a finnish hobbyist composer who has produced music in his home studio for a few years now. His musical background is quite traditional - he played classical piano between ages 4-14 but switched to guitar and self-learning at the age of 12. In the year 2000 he began building a PC based home studio and producing various musical pieces, styles ranging from orchestral soundtracks to electronic ambient. After a few years he published the material freely on the net via his music homepage at a finnish mp3 site mikseri.net.

Currently he is a lead composer in a computer game project Ultima IX Redemption

Axial Ensemble - Spectrial

Axial Ensemble is a two man project of Matti Paalanen and Arttu Kataja. Ambient, drifting soundscapes produced by simultaneous, almost improvisation like process, where two young men sit in front of two Ableton Lives and compose and mix their own structures without exactly knowing what the other one is coming up with. End results hopefully sound refreshing and dynamic in comparison to more traditional techniques.
Check out other projects as well:
Project Divinity
Frozen Silence
Celestial Aeon Project
Matti Paalanen
Similar music: Biosphere, Boards of Canada, Global Communication, Steve Roach, Jonn Serrie, Cliff Martinez and Hyperborea

Royalty Free Music - Stock Music Library | Jamendo PRO

Cluster - Cluster II

2011-12-29T23:31:00.001+01:00

Cluster II - drugi album sygnowany nazwą Cluster - wcześniej formacja nagrywała jako Kluster. Cluster II w przeważającej większości jest kontynuacją muzycznych założeń z albumu 71, to psychodeliczny kosmische rock z szerokim spektrum instrumentów elektronicznych, generatorów, radioodbiorników i wzmacniaczy, który na przełomie lat 60 i 70 przeżywał swój rozkwit. Nowością w stosunku do poprzednich produkcji muzyków było pojawienie się tytułów w utworach; album zawiera sześć impresji niesamowicie mrocznych, będących swoistymi kosmicznymi wyprawami gdzieś na obrzeża galaktyk, jak choćby Plas - utwór otwierający album. Kolejną nowością w muzyce Cluster jest pojawienie się w pełni przemyślanego motywu przewodniego w 13-minutowym Im Süden opartym na charakterystycznym rockowym riffie gitarowym powtarzanym przez cały utwór. Für Die Katz' z dramatycznym i zaskakującym zakończeniem oraz rozbudowany 15-minutowy Live in Der Fabrik z delikatnie pulsującym sekwencerem, to utwory o charakterze industrialnym w pełni tego słowa znaczeniu, niemal do złudzenia przypominające klimatem wczesne Throbbing Gristle i Cabaret Voltaire, zanim jeszcze te zespoły w ogóle powstały! Utwór Georgel, to wibrująca narkotyczna psychodela rodem z lat 60; album zamyka króciutki, niespełna trzyminutowy kawałek Nabitte w klimatach Pink Floyd z mrocznymi wokalizami.

Cluster - Cluster II

Całość albumu jest nieprawdopodobnie psychodeliczna; całe tło muzyczne mogłoby posłużyć, jako uzupełnienie filmu SF lub programu z Discovery Channel, muzyka zaś sama w sobie potrafi wywoływać halucynacje i wizje. Album jest pionierski jeżeli chodzi o gatunki takie, jak dark ambient i rock industrialny; bezpośrednio wpłynął na twórczość Cabaret Voltaire i Throbbing Gristle oraz na brytyjskie i niemieckie zespoły nurtu new wave - Joy Division, Depeche Mode, Yello i DAF. Krążek Cluster II jest jednym z najlepszych rockowych albumów, jaki kiedykolwiek nagrano - prawdziwy majstersztyk inżynierii dźwiękowej nad którym czuwał Mistrz Conny Plank. Chyba jedynym "minusikiem" jest fakt, że krążek trwa tylko 45 minut, co jak na ówczesne standarty i tak jest rekordem długości. 45 minut narkotycznych wizji, a chciałoby się ich doświadczać bez końca!
Autor - Astiz
forum Studio Nagrań

The Nice - The Thoughts Of EmerList DavJack

2011-12-29T16:41:00.007+01:00

Przypadki rządzą historią muzyki. Davy O'List kompletował właśnie zespół akompaniujący P.P.Arnold, muzycy z jakimi się zetknął, nasunęli mu szalony, jakże brzemienny w skutkach pomysł. Połączyć różne gatunki muzyki na bazie rocka. Davy był bardzo utalentowany lecz życie traktował sobie lekce. The Nice nagrywają fenomenalną płytę, rewolucyjny TTOELDJ - to do dziś zaginiona perła w historii rocka.

The Nice - The Thoughts Of EmerList DavJack

Płyta wyprzedzająca swym nowatorstwem wszystko, co się działo w rocku dotychczas. Tytuł wskazuje na pełną demokrację, rzeczywiście - para klasyczne popisy Emersona, niezwykłe kwaśno-psychodeliczne zagrywki O'Lista, rockowy wokal Jacksona, i jazzujące bębny Davisona, plus orkiestra, stanowią niesamowitą fuzję. Pink Floyd nagrywają także niesamowitą płytę i ..... następuje w obu przypadkach fatalny crash. Davy O'List i Syd Barrett zostają bezpardonowo wyrzuceni ze swoich własnych zespołów. W zasadzie za to samo - brak dyscypliny. O ile PF przetrwa, to The Nice bez gitarzysty, stacza się. Emerson po krótkiej naradzie, przejmuje pozycje lidera i wyznacza nową rolę instrumentów klawiszowych w muzyce rockowej. Znamiennym jest fakt rozważania przez PF aby zastąpić Barretta - O'Listem, który grywał tam zastępstwa. The Nice jeszcze w kwartecie grają koncerty, które dla wielu, podobnie jak w przypadku Hendrixa, są szokiem. Emerson będzie wielokrotnie demolował instrument, wbijając na przykład, nóż w klawisze, kapela gra jak w transie. Niektórzy wspominają to do dzisiaj. Pomimo wcześniejszych prób The Moody Blues czy Procol Harum, to The Nice udało się połączyć wiele muzycznych spraw, tworząc zręby progresywnego rocka. Inne kapele, włącznie z The Beatles mogły tylko z otwartymi ustami ze zdumienia słuchać i patrzeć na to co robili. Wróćmy do płyty - Rondo - zrywa gacie w locie, energia, pomysły - później namiętnie kopiują to Deep Purple. Dawn - psychodelia, eksperyment, nastrój. BonnieK - Otwarty hard rock, przecudna ballada The Cry Of Eugene, chwytliwe Flower King Of Flies, instrumentale - War and Peace, America (extended version). Trudno jednoznacznie określić tę muzykę, ostatnie wznowienia czynią tę muzykę brzmiąca całkowicie współcześnie. Mógłbym napisać wielostronicowy elaborat ale to przecie blog.Wulkan wybuchł, erupcja pomysłów czasami przewyższała umiejętności muzyków, lecz pozostał czar. Jeden z najbardziej niedocenianych zespołów na świecie. A skąd ta nazwa? O'List wspomina rozmowę z P.P.Arnold - ....wiesz nasz wielebny używał ciągle słowa Nazz na określenie Wszechmogącego Boga. Davy to podchwycił Nazz- Nice. Ha;) Objawienie się dokonało, jak zwykle na moment.

Rondo

The Cry Of Eugene

2011 - Elektronicznie

2011-12-27T15:34:00.009+01:00

Steve Roach - Quiet Music: The Original 3-Hour Collection
Jean Michel Jarre / Essentials & Rarities (2CD)
Gregg Plummer - Three Graces
Offthesky / Subtle Trees
Klaus Schulze - La Vie Electronique IX
Music For Money / Flying Birds
Erik Seifert / POLES
Synth.nl – Apollo
Gandalf - Earthsong & Stardance (with the Corso Wien Orchestra)
Goldmund - All Will Prosper
Gert Emmens & Ruud Heij / The Sculpture Garden
Workbench - Synesthesia 2011
Mario Schonwalder & Frank Rothe / Filter-Kaffee 101
Radio Silence - Summer Has Gone
Redshift / Colder
Lyonel Bauchet / The Secret Society
Komendarek – Chronowizor
Robert Carty - Paradise Earth
Tangerine Dream - The Gate Of Saturn-Live At The Lowry 2011
Tangerine Dream / Mona Da Vinci
Brian Eno - Drums Between The Bells
Tangerine Dream - The Island of the Fay
Jim Kirkwood - The Memories of an Angel in Amber
WMRI (Mike Winchester) - Celestine Glacier
The Polish Ambassador / Future, Sex, Computers
Tangerine Dream - Virgin Years 1974-1978
Harold Budd - Winter Garden (with Eraldo Bernocchi and Robin Guthrie)
Constance Demby - Ambrosial Waves – Healing Waters
Syndromeda - The Rise Of The Darkness
Carbon Based Lifeforms – Twentythree
Carbon Based Lifeforms – VLA
Vanderson - Synthetic Breath
Dieter Werner - Epoka dywergencji
Alva Noto & Ryuichi Sakamoto / Summvs
Bad Sector / Chronoland
Markus Reuter & Zero Ohms / The Sun Is Just the Sun, But the Stars They Call the Heavens
Namlook XXVI - Pearl IV
Amon Tobin – ISAM
Mamiffer/House Of Low Culture/Merzbow - Lou Lou... In Tokyo
Montanà (Montana) & Namlook / Labyrinth 3 (PW 55)
Waterplea / Rudiments
Bad Sector / Raw Data
Schiller - Die Einlassmusik 7- Klangwelten
Tangerine Dream - Booster IV
David Arkenstone - Ambient World
The Residents / Chuck's Ghost Music (a Talking Light presents project)
Robin Guthrie & Harold Budd / Bordeaux
Bad Sector / Transponder
Solar Fields - Isolatedmix 13
Amethyste – Deliverance
Deuter / Empty Sky
WMRI / Zircon Volcano
Soft Note / Futurescapes
Robert Rich / Medicine Box
Moonbooter - World of Apes 2
Field Rotation / And tomorrow I will sleep
Anthony Rother - 62 Minutes on Mars
Max Corbacho - Lost Links
Didier Marouani & Space / From Earth To Mars
Julianna Barwick / The Magic Place
Wellenfeld / The Big Bang
Anthony Rother / Vom Urknall Zur Maschine
Bvdub & Ian Hawgood The Truth Hurts
Steve Roach / Groove Immersion
Steve Roach - Journey Of One
Nils Frahm – Felt
Jean Michel Jarre / Live In Monaco (July 1st 2011)
Karsh Kale / Cinema
Nox Arcana - The Dark Tower
Pyramid / Rising Day (TF012) [EP]
Ian Boddy & Parallel Worlds / Exit Strategy
Birds of Passage / Winter Lady
Mathias Grassow / 3rd Dimension
Rene Hell - The Terminal Symphony
Numina - Dawn of Obscurity
Javi Canovas - Gravitational Waves
Steve Roach & Brian Parnham / The Desert Inbetween
Susperia-Electrica - A World Beyond Our Own
Stellardrone - A Moment Of Stillness
Quantum Mechanics / Quantum Mechanics I
The Kirbi / Knick-Knackatory
Bass Communion – Cenotaph
Glyn Lloyd-Jones - Chaotic Attraction
Alexander Brandon - Violet Eclectic
Welder – Florescence
Bvdub – Then
Sankt Otten - Gottes Synthesizer
REMEMBER GREEN: Electro Shock
ALPHA WAVE MOVEMENT: Soniq Variants
DEAD BEAT PROJECT: R'Evolution
TANGERINE DREAM: The Endless Season
JAVI CANOVAS: Aureal
INDRA: Turning Away
SPYRA: 0B41H
JOHAN AGEBJÖRN: The Mountain Lake
JEFFREY KOEPPER: Arctisonia
PRZEMYSLAW RUDZ : Cerulean Legacy
NORYANI: Northeast117
ROBERT SCHROEDER: Club Chill Vol. 1
PICTURE PALACE MUSIC: Metropolis Poetry
DIVINE MATRIX: Invisible Landscapes
RAMSAYGEE: Ways
STEVE ROACH: Live at SoundQuest Fest
MEMORY GEIST: Funeral Cavern
BRUNO SANFILIPPO: Subliminal Pulse
SENSITIVE CHAOS: Seeker after Patterns
WINTHERSTORMER: Ground Connection
['RAMP] : steel and steam
PAUL NAGLE: Beyond E-Ville
ROBERT SCHROEDER: Bochum Live
FORREST FANG: Unbound
OZONE PLAYER: Long-Range Influence
GUSTAVO JOBIM: Trapped in a Day Job
TIME BEING: A Dimension Reflected
DAVID WRIGHT: The Spirit of Light
TRINITY: Music for Angels
ERIK WOLLO: Silent Currents
FD Project: Water and Earth
REMY: The Great Church Trilogy
JEROME FROESE: Nightshade Family
JUTA TAKAHASHI: Silence
GEIGERTEK: Soundtrack for City Living
BRAINWORK: City Lights
BERTRAND LOREAU: Morceaux Choisis
PATRICK O'HEARN: Transitions
DAVID WRIGHT: In Search of Silence
STEVE ORCHARD: Riverboat
CAN ATILLA: Hi-Story
VOID: Avoidance
RON BOOTS: La Caida de Hormigón
ROBERT SCHROEDER: Esthétique
POLARIS & KRZYSZTOF HORN: Collision
SAM ROSENTHAL: The Passage
ALLUSTE: Digital Age
Komendarek Rudź - Unexplored Secrets of REM Sleep
Tim Hecker - Ravedeath, 1972 !!!
David Andree - In Streams
Grouper - A I A
Strange Attractor - Anatomy Of A Tear
Brian Eno - Panic of Looking (2011)
Darshan Ambient - Dream in Blue (2011)
Nseven - Longing (2011)
Sven Van Hees - Heatwave (2011)
Portamento - The Portal (2011)
Arcane - Gaijin (2011)
Solar Fields - Until We Meet The Sky (2011)
Carbon Based Lifeforms - isolatedmix 23 (2011)
Brokenkites - Generation Ships (2011)
Uwe Reckzeh - Subsesizer (2011)
theAudiologist - Idios Kosmos (2011)
Luup - Meadow Rituals (2011)
Galactic Warriors - Return To Atlantis (2011)
Ω - Circle (2011)
Sense - Selected Moments Volume 1 (2011)
Jon Porras - Undercurrent (2011)
Amethyste - Deliverance (2011)
Complexystems - The Laser Era (2011)
Devaldi - Damascus (2011)
Zero Cult – Vacuum (2011)
Sensitive Chaos - Meditation Modulation Manipulation (2011)
OM Aka Ovnimoon - Altona (2011)
GoaHuman - Esoteric Journey (2011)
Antalio - Neo (2011)
Adam Castillo - 2015 Le Grand Complot (2011)
Byron Metcalf feat. Steve Roach - The Shaman's Heart II (2011)
Peter Wright - Sofa Drugs (2011)
Akara - Extradimensional Ethnography (2011)
Aioaska - Into The Cosmic Jungle (2011)
Bugge Wesseltoft & Wesseltoft Schwarz - Duo (2011)
Ishq – And Awake (2011)
Eion Alea - The Major Arcana (2011)
Stive Morgan- The Outcome Of (2011)
Kamarius - Soul Experiences (2011)
The Orb - C BATTER C - 2011
Stive Morgan-Last Haven in Space (2011)
Steve Hauschildt -Tragedy & Geometry (2011)
Blue Lunar Monkey - Here & Now (2011)
Deepspace - Slow Wave Cathedral (2011)
Nordic Walking Music All Stars - Hotel Papeete del Mar (2011)
SoLaRiS - Altaira (2011)
Spuntic - Hybrid Source (2011)
Integral- The Past Is My Shadow (2011)
Schiller - Timeline (The Very Best Of 1998-2011) (2011)
Sundial Aeon - Mimesis (2011)
Mike Oldfield - Incantations Deluxe Edition (2011)
David Wright - The Spirit Of Light-The Best Of Vol. 2 (2011)
Mohalepte - The Moon and the Nightspirit (2011)
Asura - Oxygene (2011)
Joe McMahon - 3AM (2011)
Alba Ecstasy - Music For Meditation ( 2011)
Antistress Meditasyon - Dreamland (2011)
Mythos - Meditation II (2011)
Klaus Wiese - Crane (2011)
Bernward Koch - Silent Star (2011)
Bob Holroyd - Beachcombing (2011)
Krusseldorf – From Soil To Space (2011)
Pete Namlook & Lorenzo Montana - Labyrinth Part XVII- XXV (2011)
Sebastien Marchal - Synesthesia (2011)
Carbon Based Lifeforms - World of Sleepers (Reissue) 2011
Gregorian - Masters Of Chant Chapter 8 (2011)
Radio Silence — Frostes (Special Edition ReWork) 2011
Roger Subirana Mata - Lost Words (2011)
Terry Oldfield & Soraya Saraswati - Healing Sound Journey (2011)
Tycho - Dive (2011)
Kosmonaut - Voyage of Time 2 CD (2011)
Phrozenlight - Straight Down To Earth (2011)
Logos- Corpus Christi II - Acts and Miracles [2011]
Rue du Soleil - Shine (2011)
Jerome Froese -Nightshade Family Live (2011)
Satya - Memoirs of a World Traveller (2011)
Aligning Minds - Universal Automation (12.09.2011)
Fjordne - Charles Rendition (2011)
Thierry David - The Veil of Whispers (2011)
Radio Silence — Goodbye Silence (2011)
Fungus — Virgin Forest (2011)
Janek Schaefer - Phoenix & Phaedra Holding Patterns (2011)
Cygna - Opus Eva (2011)
Frederic Delarue - Musical Rapture (2011)
Psicodreamics - Ancient Wisdom [2011]
Xan Alexander - Sonic Reflection (2011)
Remy - I-Dentity (Live) (2011)
NTG — Liquid Air (2011)
Blue Moon - Matrix spheres (2011)
BIOnighT-BACK TO ORION
Lawrence English & Stephen Vitiello - Acute Inbetweens (2011)
Fennesz + Sakamoto - Flumina (2011)
Blue Stone - Pandora's Box (2011)
Balam Acab - Wander / Wonder (2011)
Abakus - Beyond The Fields EP (2011)
Inner Place - Substratum (2011)
Max Van Richter - Portal EP (2011)
Vulturius - Electrovulturism (2011)
Gandalf - Earthsong & Stardance (2011)
Terra Blue -I Have A Dream (2011)
Alio Die & Aglaia - Vayu Rouah (2011)
Banco de Gaia - Igizeh (Special Edition) (2011)
Ochre – Early Learning (2011)
FREIHEIT - In the sky (2011)
Walter Roos - NGS 224 (2011)
Frank Bretschneider - Komet (2011)
Takla Makan - Kirkcarrion (2011)
Domenico Cascarino & Luca Lombardi - Stunning Silences (2011)
Corde Oblique - A Hail Of Bitter Almonds (2011)
Alexander Brandon - Violet Eclectic (2011)
John Foxx / Harold Budd / Ruben Garcia - Nighthawks / Translucence / Drift Music 3 CD Rem(2011)
Memory Geist - Benthos (2011)
Robert Carty - Photonic Movements (2011)
Mick Chillage - FAXology (2011)
Erik Wollo-Silent Currents (Live At Stars End)-2CD (2011)
Steven Grace (Logic Gate ) - Flow (2011)
Anthony Paul Kerby and Tomas Weiss – Distant Shadows (2011)
Kodomo - Frozen in Motion (2011)
Biosphere - N-Plants (2011)
David Palmero - Outside In some Place (2011)
Aurom-Secret Garden(2011)
Global Communication – Back In The Box Unmixed (2011)
Kaminanda - Year of the Golden Tiger (2011)
Daydream - Sentimental Dream (2011)
Minich — Authentic (2011)
Solar Fields - Cybereye (2011)
VA - Fahrenheit Project Part Seven (2011)
Deep Magic - Lucid Thought (2011)
ARCANE - SHELTER
KLAUS WEISE   - CRANE 2011
JAKE JACKSON   -   TRANSMISSION 2011
STEVE ROACH   - GROOVE IMMERSION
ANTALIO - NEO 2011
ANTHONY ROTHER -   THE MACHINE ROOM

Podawajcie swoje typy na email - esflores1@wp.pl - będę dopisywał.

2011

2011-12-27T11:47:00.004+01:00

Zamiast podsumowań lista płyt roku. Są to płyty głównie z kręgu rocka progresywnego. Przygotował kolega Andy z Forum Muzyczne Dinozaury. Spróbujmy przygotować listę z kręgu muzyki elektronicznej - jeśli łaska proszę przesyłać propozycje na maila - esflores1@wp.pl - polskie płyty też, tylko 2011 rok, lista będzie uzupełniana.

25 Yard Screamer - Until All Are One
3 - The Ghost You Gave To Me
41POINT9 - Still Looking For Answers
A Big Goodbye - Sounds & Silences
Abrete Gandul - Enjambre Sismico
Accordo dei Contrari: Kublai
After Crying - Creatura
Agents Of Mercy - The Black Forest
Airbag - All Rights Removed
Akin - The Way Things End
Akt - Blemmebeya
Al Fleeman - The Water Is Wide Variations
Alan Reed - Dancing With Ghosts
Also Eden - Think Of The Children
Alta Via - Girt Dog
Altair - La Eseencia DelTiempo
Anabasis, The - Back From Being Gone
Amorphis - The Beginning Of Times
Ancestors - Invisible White
And You Will Know Us By The Trail Of Dead - Tao Of The Dead
Andy Tillison Diskdrive - Murk
Anima Morte - The Nightmare Becoms Reality
Anubis - A Tower Of Silence
Arcane Roots - Left Fire
Arch/Matheos - Sympathetic Resonance
Arena - The Seventh Degree Of Separation
Astralia - Osmosis
Atrium - 2011
Atto IV - Shattered Lines
BackYards - Horizon
Baroque - ROCQ
Battles - Glass Drop
Beardfish - Mammoth
Ben Craven - Great & Terrible Potions
Beyond The Labyrinth - Chapter III - Stories
Big Block 454 - Bells & Proclamations
Billy Sherwood - What Was The Question
Blackfield - Welcome To My DNA
Blood Ceremony - Living With The Ancients
Blue Mammoth - Blue Mammoth
Blue Moon - Matrix Spheres
Book Of Knots, The - Garden Of Fainting Stars
Brighteye Brison - The Magician Chronicles - Part I
Byron - Perfect
Calomito - Cane di Schiena
Camembert - Schnorgl Attahk
Casual Silence - Vertical Horizon
CCLR - CCLR
Central Unit - I See You
Cheer Accident - No Ifs, Ands or Dogs
Cinématique - Life In An Infinite Loop
Colin Masson - The Southern Cross
Combat Astronomy - Flak Planet
Combination Head - Museum
Comedy Of Errors – Disobey
Contemporary Noise Quintet - Ghostwriter's Joke
Cosmograf - When Age Has Done Its Duty
Credo - Against Reason
Cryptex - Good Morning, How Did You Live?
C-Sides - Devitrification
D. Project - Big Face
D'Accord - Helike
Dave Greenslade - Routes - Roots
Dave Willey - Immeasurable Currents
David Andree - In Streams
Daymoon - All Tomorrows
Dec Burke - Paradigms & Storylines
Decemberists, The - The King Is Dead
Derek Sherinian - Oceana
Devin Townsend - Ghost and Deconstruction
Devin Townsend Project - Deconstruction
Devin Townsend Project - Ghost
Dice - Newborn
Different Strings - The Sounds of Silence Part 1: The Counterparts
Discipline - To Shatter All Accord
Disconnect - Indivision
Dogma - Ethnic-Methnic
Don Airey - All Out
Doracor - La Vita Che Cada
Dorian Opera - Crusade 1212
Dream the Electric Sleep - Lost and Gone Forever
Dream Theater - A Dramatic Turn of Events
Dropshard - Anywhere But Home
Duran Duran - All You Need Is Now
Earthling Society - Stations Of The Ghost
Echo - The Dream
Echolyn - T.B.A.?
Edison's Children - In The Last Waking Moments
Ego - Evoluzione Delle Forme
Elbow - Build A Rocket Boys!
Electric Orange - Netto
En Plein Air - En Plein Air
Enid, The - Arise and Shine Volume 2 – Risen
Enid, The - Risen
Epignosis - Refulgence
Eternal Wanderers - So Far And So Near
Ether's Edge - Return To Type
Evergrey - Glorious Collision
Everwood - Without Saving
Explosions In The Sky - Take Care, Take Care, Take Care
Fabio Zuffanti - La foce del ladrone
Factor Burzaco - II
Fair To Midland - Arrows & Anchors
Fairport Convention - Festival Bell
Farpoint - Kindred
Fernando Refay - The Paradox
Fierce & The Dead, The - If It Carries On Like This We Are Moving To Morecambe
Finn Arild - Testament
Flaming Row – Elinoire
Fleet Foxes - Helplessness Blues
Flower Kings, The - Tour Kaputt
For All We Know - For All We Know
Franck Carducci - Oddity
Fredde Gredde - Thirteen Eight
Frequency Drift - Ghosts...
From.uz - Quartus Artifactus
Future Kings Of England - Who Is This Who Is Coming?
Gandalf's Fist - Road To Darkness
Gandalf's Fist - The Master and the Monkey
Garden Wall - Assurdo
Glass Hammer - Cor Cordium
Gösta Berlings Saga - Glue Works
Graal - Legends Never Die
Grails - Deep Politics
Gran Turismo Veloce - di Carne, di Anima
Greylevel - Hypostatic Union
Graveyard - Hisingen Blues
Grouper - A I A
Gungfly - Lamentations
Haken - Visions
Halcyon - Pastures
Herd Of Instinct - s/t
Hess&Franzen - {Closedlockedsealed}
HookahTheFuzz - HookahTheFuzz
Hostsonaten - Summereve
Humble Grumble - Flanders Fields
Ian Gordon - Terminally Brave
Ian Gordon - The Box
Ignatius - Lights from the Deep
Il Rovescio Della Medaglia - Microstorie
Images Of Eden - Rebuilding the Ruins
Indelible - Remnants in Red
Introitus - Elements
Iona - Another Realm
IQ - Re:Mixed
Jakszyk, Fripp, Collins - A Scarcity of Miracles
Jeavestone - 1+1=OK
John Wetton - Raised In Captivity
Jolly - The Audio Guide To Happiness Part. I
Jelly Jam, The - Shall We Descend
Jonesy - Dark Matter (inner space)
Karda Estra - New Worlds
Karmakanic - In A Perfect World
Kate Bush - 50 Words For Snow
Kayak - Anywhere But Here
Kebnekajse - Idioten (The Fool)
Khandroma - Fetzen
Kilimanjaro Dark Jazz Ensemble - From The Stairwell
Knifeworld - Dear Lord, No Deal
Knight Area - Nine Paths
Konchordat - The New Crusade
Labirinto Di Specchi - Hanblecheya
Landscape - Outside of Nowhere
Laswell, Bill / Raoul Björkenheim / Morgan Ågren - Blixt
Lazuli - [4603 Battements]
Le Orme - La Via Della Seta
Leap Day - Skylge's Lair
Legend - Cardinal Points
Levin Torn White - Levin Torn White
Light Corporation - Rare Dialect
Long Distance Calling - Long Distance Calling
Lou Reed & Metallica - Lulu
Lunatic Soul - Impressions
Luup - Meadow Rituals
Machiavel - Eleven
Madelgaire - (IM)Patience
Magenta - Chameleon
Magic Pie - The Suffering Joy
Magnum - The Visitation
Majestic - Labyrinth
Man On Fire - Chrysalis
Man on Fire - Chrysalis
Mandalaband - AD, Sangreal
Manning - Margaret's Children
Mars Hollow - World In Front Of Me
Master Musicians of Bukkake - Totem Three
Mastodon - The Hunter
Matt Stevens - Relic
Maybeshewill - I Was Here For A Moment, Then I Was Gone
Millenium - Puzzles
Mind Split Effect - Introspection
Mogwai - Hardcore Will Never Die, But You Will
Moonbound - Peak Of Eternal Light
Moonwagon - Night Dust
MorF - MorF
Motis - Ripaille
Neal Morse - Testimony 2
Nemo - Revolusion
Nerve Institute, The - Architects of flesh density
Nerve Toy Trio - The Hard Cell
Netherland Dwarf - Moi Moi
North Sea Radio Orchestra - I A Moon
October Equus - Saturnal
Odd Dimension - Symmetrical
Opeth - Heritage
Orne - The Tree Of Life
Ovni - Salvadoreno/Alien
Ozric Tentacles - Paper Monkeys
Paatos - Breathing
Pain Of Salvation - Road Salt Two
Pallas - XXV
Pandora - Sempre E Ovunque Oltre Il Sogno
Pavlov's Dog - Live And Unleashed
Peter Evans Quintet - Ghosts
Pendragon - Passion
Peter Gabriel - New Blood
Peter Gee - East Of Eden
Phideaux - Snowtorch
Planeta Imaginario: Optical Delusions
Platurno - Insano
Presto Ballet - Invisible Places
Presto Ballet - Love What You've Done With the Place
Primus - Green Naugahyde
Proto-Kaw - Forth
Prowlers - Sogni in una goccia di Cristallo
Pymlico - Inspirations
Radiohead - The King of Limbs
RanestRane - Shining
Redbus Noface - #1 If It Fights The Hammer It Will Fight The Knife
RedZen, The - Void
Resistor - The Secret Island Band Jams
Resonance Association, The - Heliopause
Rhapsody Of Fire - From Chaos To Eternity
Ring of Myth - Ring of Myth
Riverside - Memories In My Head
Salva – Thirst
Samurai Of Prog, The - Undercover
Sanguine Hum- Diving Bell
Sanhedrin - Ever After
Scaramanga Six, The - Cursed
Scherzoo - 01
Sean Filkins - War and Pease & Other Short Stories
Senogul - III
Seven Steps to the green Door - The Book
Shabazz Palaces - Black Up
Shades of Dawn - Graffity's Rainbow
Sithonia - La Soluzione Semplice
Ske - 1000 Autunni
Sky Architect - A Dying Man's Hymn
Skys, The - Colors of the Desert
Slivovitz - Bani Ahead
Soniq Circus - Reflections In The Hourglass
Steve Hackett - Beyond The Shrouded Horizon
Steve Howe - Time
Stevegane Project - When the Time is a Present
Steven Wilson - Grace For Drowning
Strange Attractor - Anatomy Of A Tear
Strawbs - Hero & Heroine In Ascencia
Subsignal - Touchstones
Suite Omega - Dulce Síndrome
Summer Breeze Project - Unusual Horizons
Sun Caged - The Lotus Effect
Sunchild - As Far As The Eye Can See
Symphony X - Iconoclast
Syndone - Melapesante
Tangent, The - COMM
Tangent Plane - Project Elimi
TCP - Fantastic Dreamer
Tenhi - Saivo
TenMidnight - The City Of Angels
Tesseract - One
TheRhythmisOdd - Raw Material
Thomas Giles - Pulse
Three Seasons - Life's Road
Tim Hecker - Ravedeath, 1972 !!!
Tin Spirits - Wired to Earth
Tom Waits - Bad As Me
Torgo - Divinity Transmissions, Phase One: Salvation for the Dead
Touchstone - The City Sleeps
Toxic Smile - I'm Your Saviour
Traumpfad - Aufbruch
Travellers - A Journey To The Sun Within
Trurl - Do Not See Me Rabbit
Tune - Lucid Moments
TV On The Radio - Nine Types Of Light
Umphrey's Magee - Death By Stereo
Unexpect - Fables Of The Sleepless Empire
Uranian - La ciudad de los sue?os
Uriah Heep - Into The Wild
Us - The Road Less Travelled
Van Der Graaf Generator - A Grounding In Numbers
Vict Alone - Lighting
Von Hertzen Brothers - Stars Aligned
Watch, The - Timeless
Waterboys, The - An Appointment with Mr Yeats
White Willow - Terminal Twilight
William D. Drake - The Rising Of The Lights
Winter Tree, The - The Winter Tree
Within Temptation - The Unforgiving
Wobbler - Rites At Dawn
Wolverine - Communication Lost
Wreath - Serpent Moves
Yacobs - Time Machine
Yes - Fly From Here
Yesterdays - Colours Caffe
CLOSTERKELLER - Bordeaux,
HIPGNOSIS - Relusion,
MEMORIES OF MACHINES - Warm Winter,
NICKLAS BARKER- El Ultimo Fin De Semana,
NOSOUND - The Northern Religion Of Things,
OME - Tomek Beksiński,
SLOW ELECTRIC - Slow Electric.
El Camino - The Satanik Magiik
Ethereal Riffian - Shaman's Visions
Heretoir - Heretoir
Kamchatka - Bury Your Roots
Krux - Krux III - He Who Sleeps Amongst The Stars
L'Impero Delle Ombre - I Compagni di Baal
Moonsorrow - Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa
Novembers Doom - Aphotic
Pentagram - Last Rites
Primordial - Redemption at the Puritan's Hand
Saxon - Call to Arms
Septic Flesh - The Great Mass
Serpent Venom - Carnal Altar
Valborg - Barbarian
Voodoo Circle - Broken Heart Syndrome
Wounded Kings, The - In the Chapel of the Black Hand
Alva Noto "Univrs" (Raster-Noton)
Bonnie Prince Billy " Wolfroy Comes to Town" (Drag City)
Michel Cloup "Notre Silence" (self produced)
Fire! with Jim O'Rourke "Unreleased ?" (Rune Grammofon)
Chris Forsyth "Paranoid cat" ( Family Vineyard)
Cian Nugent "Doubles" (VHF Records)
Jacky O'Motherfucker "Earth Sound System" (Fire Records)
Jim O'Rourke "Old News N°5" (Editions Mego)
Oval "OvalDNA" (Shitkatapult)
Eliane Radigue "Transamorem-Transmortem" (Important Records)
Erin Sexton "Horizon" (Les Encodages de l'Oubli)
William Tyler "Behold The Spirit" (Tompkins Square)
V/A Beyond The Horizon (Audition Records)
Bjork - Biophilia
Vader - Welcome to the Morbid Reich
Wishbone Ash - Elegant Stealth
Mortal Sin - Psychology of Death
Antediluvian - Through the Cervix of Hawaah