Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Jonn Serrie - Przegląd twórczości 1.

Walk the Space Avenue: the world of Jonn Serrie


Jonn Serrie live at The Gatherings (photo copyright Bill Forcier)


„Wyobrażam sobie pewną głębię, doświadczenie dźwięku tworzące przestrzeń pozwalającą na relaks odbiorcy. Moim celem jest połączenie elementów space z nutą romantyczną, to tworzy subtelne tło dla duszy. To cała filozofia Jonna Serrie, kompozytora, producenta, klasyka muzyki instrumentalnej i space music. Dla wielu plasuje się on w czołówce tego typu wykonawców. Mieszkający obecnie w Atlancie, Jonn dorastał w Connecticut, Nowa Anglia. Pierwsze lekcje muzyki na pianinie, wkrótce pogrywał już na kościelnych organach. Od początku interesowała go barwa i faktura, nutami nie zawracał sobie zbytnio głowy. A jednak znudził się klawiszami i jako 25-latek podjął studia gitarowych technik. Legendarna płyta Wendy Carlos – Switched on Bach z 1969 „nawróciła niewiernego” na klawisze. Miał sporo szczęścia, bo w jego szkole istniało małe elektroniczne studio. To skłoniło go do decyzji o komponowaniu muzyki elektronicznej. W 1975 pracuje już jako muzyk demonstrujący możliwości instrumentów a także prowadzi seminaria dla zainteresowanych. Wszystko dla firmy Electronic Music Laboratories. I właśnie syntezator EML 101 staje się jego nieodłącznym instrumentem na niemal wszystkich jego płytach. W tym czasie jego kompozycje staja się coraz bardziej przestrzenne o wyraźnych fakturach. Za namową przyjaciela użycza swoich taśm dla planetarium w Hartford i tamtejszej biblioteki. Doświadczenie to było na tyle satysfakcjonujące, że Serrie rozpoczął współpracę także z innymi planetariami. Rozwijające się nowe techniki wizualizacji były silnym motywem dla rozwoju muzyka. Ta współpraca sprawiła, że Jonn stał się na tyle dojrzały, aby pomyśleć o swej muzyce jak o sztuce samodzielnej, która rządzi się swoimi prawami i która mogła opowiadać własne historie. A to głównie z powodu silnego akcentu ilustracyjnego w jego twórczości. Na początku lat 80-tych daje kilka pokazów w Nowym Jorku. Jako narratorów zatrudnia Leonarda Nimoy i Charltona Chestona (już wtedy legendy aktorskie). Miał w planach nagrywanie zarówno muzyki jak i narracji – poszło kilka pokazów jako Voyager Shows. 9 lat tych doświadczeń, olbrzymie umiejętności i potencjał sprawiły, że Serrie poczuł się na tyle pewnie, aby nagrywać jako samodzielny artysta. 

And The Stars Go With You to debiut Jonna Serrie. W 1986 artysta dołączył do projektu NASA – Teacher In Space, który miał charakter edukacyjny, o kosmosie dla młodzieży. W tragicznej katastrofie promu ginie znajoma Jonna  - Christa McAuliffe, smutek i żal słychać na tym wydawnictwie, który odzwierciedla delikatne piękno i tajemniczość kosmosu. Sens dryfowania w czasie i przestrzeni. Filmowy koncern Miramar decyduje się na uruchomienie swojego muzycznego labela i wybór pada na Jonna Serrie. Płyta pomimo smutnych okoliczności odnosi olbrzymi sukces. Artysta rozpoczyna współpracę z George Lukasem z jego świetnym zespołem specjalistów z branży. Powstaje pierwsze interaktywne show w NY Hayden Planetarium. Muzyk napisał całą muzykę i dokonał miksu do całego wydarzenia. Nie chcąc się powtarzać, Serrie już samodzielnie  powraca do swego chłopięcego zamiłowania do latania, lotnictwa i różnych aspektów lotu. 

Flightpath, muzycznie opowiada o historii lotnictwa, przekształcając tą opowieść w przestrzenne sfery naszej wyobraźni. 

1990 kolejny album  - Tingri (wioska w Tybecie)odsłania zainteresowanie buddyzmem i tybetańską kulturą w ogóle. Serrie zawężając nieco przestrzeń, chciał uchwycić magię i duchową mądrość w swojej muzyce. Na tej płycie słyszymy pierwsze oznaki romantyczne, które wejdą na stałe do jego twórczośći np. finałowy numer Annie By The Sea, dedykowany żonie. 

1992 to Planetary Chronicles Vol 1., które zapoczątkowała kolekcję muzyki z planetariów sprzed lat. Artysta przyznaje, że romantyczny urok południa Stanów Zjednoczonych, jest jednym z ważniejszych powodów tego, że jego muzyka przyjmuje charakter bardziej pop. Jest melodyjna. Z drugiej strony ten fakt wiąże się z jego kompozytorskim rozwojem. 

Midsummer Century to historia Sci Fi w stylu fantasy bez słów. Pokazuje relacje między światami kosmosu i romantyzmu, gdzie oba są niezmierzone, czekają na eksplorację. Przepiękne kosmiczne malarstwo Michela Whelana oprawia to dzieło plastycznie. Album opowiada o przyszłości. gdzie ludzie żyjący o 10000 lat naprzód, badają starożytne ruiny pozostawione przez przeszłe pokolenia. Mamy tu też cover piosenki Judy Collins  - Love Is A Harsh Mistress. Ponieważ historia bardzo sie rozrosła, Jonn zdecydował o kontynuacji wątku. 

Xlandia przesycona romantycznymi melodiami, opisuje otoczenie i miejsca w kontynuacji całej powieści. Planetary Chronicles Vol.2 to powrót do deep ambient SM. Mamy tu kolejne kawałki z planetariów, budowane z głębokich brzmień i pokładów otulających przeróżne tekstury. Z tej muzyki wyziera smutek opustoszałych terenów ”rozciągających” się bliżej ciszy niż samego dźwięku. Wyróżnia się epicki utwór Frontier Of Fables, będący częścią spektaklu Aniara (Bishop Planetarium In Florida). Zapytany o ten oczywisty dualizm w jego muzyce(kosmiczne wycieczki i  lirykę) Jonn wyznaje, że to ekscytujące szukać połączeń między nastrojami przestrzeni a konkretną melodią, to spore wyzwanie. Zadaje sobie też pytania, jak mógłby dotrzeć do szerszej widowni i jak ich nakłonić do tej w sumie niszowej muzyki. Tak więc pomysł polega na użyciu dość łagodnych lirycznych melodii, tradycyjnych technik tworzenia, które są wspólne dla siebie i dopiero wtedy wprowadza elementy przestrzenne, które stają się progresywnym dla np. albumu. To podejście opłaciło się w kolejnych latach. Artysta wprowadzał coraz większą widownię w świat space music i był absolutnie pewien, że oni to pokochają. Problem tylko  w tym, że nie znają oni drogi by samodzielnie się tam dostać. 

Spirit Keepers to wynik introspektywnego okresu w życiu artysty. Wraca on do amerykańskich korzeni związanych z ziemią, wynik krótkiej wycieczki na stary indiański cmentarz, gdzie miał okazję zagrać z indiańskim muzykiem John Winterhawk Johnsonem (głos, flet, perkusjonalia) i Tomem Walks In Dreas Goodmanem (zaśpiewy i perkusjonalia). Atmosfera rodzimej amerykańskiej społeczności doprowadziła do napisania muzyki, która w przenośni zatarła granice między ziemią i przestrzenią.
Koniec Części Pierwszej.
Autor - Bert Strolenberg