Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Bruce Haack

Bruce Clinton Haack urodził się 4 maja 1931 roku w Nordegg w kanadyjskiej prowincji Alberta. Już w wieku czterech lat śmiało radził sobie z grą na fortepianie. Jako nastolatek należał do zespołu The Swing, który stał się bardzo popularny w prowincji Alberta; repertuar grany przez The Swing oparty był zarówno na nowych brzmieniach, jak i na muzyce dawnych czasów, a sam Bruce zainteresował się w tym czasie muzyką wschodnią i folklorem ukraińskim. Bruce znany był ze swej niezwykłej zdolności; najpierw słuchał muzyki, by następnie odtworzyć ją bezpośrednio z pamięci. (Bruce nie potrafił czytać z nut.) Mieszkał w odizolowanym górniczym miasteczku Rocky Mountain House w prowincji Alberta, gdzie rozwijał swoje talenty muzyczne. Próbuje studiować muzykę na University of Alberta, jednak uczelnia odrzuca jego aplikację ze względu na brak znajomości notacji, mimo to pisał i nagrywał muzykę do spektakli teatralnych kampusu na Edmonton University, tworzył audycje radiowe, również grał w miejscowym zespole.



W końcu otrzymał dyplom z psychologii, co miało wpływ na jego twórczość w dziedzinie muzyki edukacyjnej - skierowanej na rozwój dzieci. Zanim wyjechał do Nowego Jorku zdołał zgromadzić ogromną kolekcję płyt z całego świata. Bruce został też zaproszony przez Indian do udziału w ich pow-wows, eksperymentując z Peyote, które miały wpływ na jego muzykę w następnych latach. W Nowym Jorku Bruce miał możliwość studiowania na Juilliard School u boku kompozytora Vincenta Persichettiego. Tam też poznał swojego wielkiego przyjaciela Teda Pandela, jednak w 1954 roku Bruce zostaje zmuszony do odejścia z uczelni. W drugiej połowie lat 50 Bruce zajął się tworzeniem muzyki popowej głównie dla wytwórni płytowych Dot Records i Coral Records, oraz dla spektakli teatralnych i tanecznych, aż wreszcie zajął się Muzyką Konkretną - singiel Les Etapes (1955), to futurystyczna mieszanka tematów i technik eksperymentalnych; singiel musique concrete Lullaby for a Cat (1956) - czyli kołysanka dla kota.
Na początku lat 60 zaczął propagować wśród opinii publicznej muzykę elektroniczną i syntezatory; pojawiał się w znanych programach TV: Got a Secret i The Tonight Show with Johnny Carson razem z Tedem Pandelem; muzycy grali na Dermatronie - syntezatorze skonstruowanym przez Haacka, wrażliwym na dotyk i ciepło.
W 1962 roku poznaje nauczycielkę Esther Nelson z którą - wespół z Pandelem - nagrali albumy z muzyką edukacyjną: Dance Sing and Listen (1962), Dance Sing and Listen Again (1964) i Dance Sing and Listen Again and Again (1965). Co ciekawe, Bruce nie miał wykształcenia w dziedzinie elektroniki, mimo to budował syntezatory, modulatory, instrumenty z gadżetów takich, jak choćby radio tranzystorowe, korzystał z techniki polifonicznej 12-głosowej.
W drugiej połowie lat 60 poznaje menegera z branży reklamowej (dzięki niemu Bruce komponował muzykę do spotów reklamowych) Chrisa Kachulisa, który wprowadził Bruce'a w świat rocka psychodelicznego; w ten sposób został nagrany w latach 1968-69 pierwszy rockowy album Haacka The Electric Lucifer - Concept album o Ziemi w środku wojny między Niebem a piekłem; psychodeliczny album z brzmieniem Mooga, wokalem Kachulisa, prototypowym vocoderem i teksty mówiące, iż dobro jest w stanie uratować zarówno ludzkość, jak i Lucyfera; album wyszedł nakładem Columbia Records (reedycji CD doczekał się dopiero w 2007 roku).
Na początku lat 70 Bruce nawiązał bliższą współpracę z Raymondem Scottem, który udostępnia Bruce'owi swoje syntezatory Clavivox i Electronium; tym spososobem pod pseudonimem Jackpine Savage, Bruce wydaje w 1971 elektroniczny album pop "Together", po czym znów powraca do koncepcji albumów z muzyką edukacyjną: Dance to the Music (1972), Captain Entropy (1973) i futurystyczny This Old Man (1974). Lata 70 muzyk zamyka albumami Haackula i Electric Lucifer Book II.
Bruce Haack zmarł na atak serca 26 września 1988 roku w wieku 57 lat pozostawiając po sobie niesamowitą i pionierską muzykę.
W 2004 roku ukazał się dokument "Haack: The King of Techno", reż. Philip Anagnos, którego premiera odbyła się na Slamdance Film Festival; film przedstawia m.in. wywiady z Esther Nelson i Chrisem Kachulisem, oraz ze współczesnymi artystami, takimi jak Eels i Mouse On Mars.
Oficjalna Strona Bruce'a Haacka


Dyskografia (wybrana):
1963 - Dance Sing and Listen
1964 - Dance Sing and Listen Again
1965 - Dance Sing and Listen Again and Again
1967 - The Way Out Record for Children
1968 - Electronic Record for Children
1969 - The Electric Lucifer
1972 - Dance to the Music
1973 - Captain Entropy
1974 - This Old Man
1975 - Funky Doodle
1976 - Ebenezer Electric
1978 - Haackula
1979 - Electric Lucifer Book II
1981 - Bite
1982 - Zoot Zoot Zoot - Here Comes Santa in his New Space Suit


Komplilacje (wybrane):
1998 - Hush Little Robot
1999 - Listen Compute Rock Home
2010 - Farad - The Electric Voice
Autor - Astiz
Forum Studio nagrań

Wybrane teledyski i filmy:






Esflores - Haack to artysta czystej krwi, idący swoją własną drogą, nie schlebiający gustom rozleniwionej publiki. Niespokojny i odważny, jego sztuka oparta na bogatych obserwacjach innych kultur, wtapia się w rzeczywistość. Niektórzy twierdzą wzruszając ramionami - no cóż jeszcze jeden dziwak. Ludzie, którzy postrzegają tak płytko nie tylko sztukę sami są dziwakami, obracającymi się w repiterskim kołowrocie popularnych mediów. Haack to artysta zrywający wszelkie konwenanse, lecz nie jest to tylko dziwaczna sztuka dla sztuki. W ciągu swej kariery penetruje dość odważnie przeróżne aspekty życia. Robi to w przezabawny i zastanawiający sposób, który daje wrażliwemu odbiorcy wiele do myślenia i nie boję się stwierdzić - wzbogaca życie wewnętrzne każdego z nas. Co mi się jeszcze bardzo podoba to fakt, że nie kreuje własnego wizerunku za pomocą jakiegoś szczególnego anturażu. Oczywiście próbuje się Go jakoś zaanektować, przypinając mu etykietkę króla techno ;))))). Techno nie ma nic wspólnego ze sztuką, to tylko żałosna subkultura nie warta uwagi, ale to temat na inną okazję.