Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Faust - Faust

Faust - debiutancki album niemieckiej formacji awangardowej Faust, której początki sięgają roku 1970, kiedy przedstawiciele wytwórni muzycznej Polydor, dostrzegłszy ogromny potencjał rodzącej się niemieckiej sceny rockandrollowej, a jako że grupy Amon Duul II i Can nie były zainteresowane rolą gwiazd rocka, skontaktowali się z niemieckim producentem muzycznym Uwe Nettelbeckiem z prośbą o skompletowanie w Niemczech zespołu, który nie tylko zaistniałby na brytyjskich i amerykańskich listach przebojów, ale wprost konkurowałby z The Beach Boys, The Rolling Stones, The Kinks czy powoli rozpadającym choć będącym u szczytu popularności The Beatles. Uwe Nettelbeck będący fanem wspomnianych formacji z entuzjazmem podjął wyzwanie; skompletował wśród niemieckich hippisów sześcioosobowy band, który przyjął nazwę Faust na cześć słynnego dramatu Johanna Wolfganga von Goethego pod tym samym tytułem, którego nośność powinna zapewnić zespołowi sukces komercyjny. Los bywa jednak przewrotny; młodzi muzycy tworzący Faust - Werner "Zappi" Diermaier, Hans Joachim Irmler, Arnulf Meifert, Jean-Hervé Péron, Rudolf Sosna i Gunter Wüsthoff - byli hippisami w dosłownym tego słowa znaczeniu, narkotyki w tym LSD były na porządku dziennym, w dodatku chłopaki podzielali sympatię dla marksistowskiej grupy terrorystycznej Baader-Meinhof, toteż niejednokrotnie studio nagraniowe - ku rozbawieniu samych muzyków - nachodziła policja i jednostki antyterrorystyczne poszukując środków pirotechnicznych. Ku rozpaczy menadżerów z Polydoru, muzycy postanowili iż nie będą łatwym popowym zespołem na wzór The Beatles, co pogrzebało wszelkie mocarstwowe plany Polydoru, chociaż muzycy Faust w pewnym sensie przychylili się do warunków Polydoru, bycia nowymi Beatlesami, oczywiście na swój niemiecki przewrotny sposób, wręcz ironicznie umieszczając na początku otwierającego album utworu Why Don't You Eat Carrots? sample ze słynnego szlagieru The Beatles - All You Need Is Love. Sam utwór Why Don't You Eat Carrots? nie ma nic wspólnego z przebojowymi hitami brytyjskiego i amerykańskiego big-bitu. To klasyczna awangarda w niemieckim stylu, jakiej na początku lat 70 w RFN było pełno; 10-minutowa kompozycja zaczyna się od psychodelicznych białych szumów i brzęku generatora, w które wsamplowano fragmenty światowych przebojów, w tym wspomniany All You Need Is Love. Utwór przechodzi przez wiele etapów od brzmień niemal barokowych z jazzującą trąbką w tle, które momentalnie przerywa upiorna eksperymentalna melodia przetworzona techniką reverse, by znów powrócić do stanu poprzedniego (niemal barokowego). Mniej więcej w połowie trwania utwór przechodzi w stan free-jazzu z elektronicznymi eksperymentami dźwiękowymi i nieco nieskładnymi chóralnymi wokalami (po angielsku) imitując tym samym popowy hit.



W końcu eksperymenty dźwiękowe i elektronika zaczynają dominować całkowicie, przenosząc utwór w kolejny, końcowy wątek, w którym pojawia się dialog damsko-męski (po niemiecku). Od czasu do czasu przebija się wesoła free-jazzowa melodia mieszając się z pychodeliczno-eksperymentalnymi dźwiękami generatora i syntezatorów. Meadow Meal jest kontynuacją eksperymentalnych założeń; 8-minutową kompozycję rozpoczynają serie eksperymentalnych szumów, przetworzonych elektronicznie perkusjonaliów i dzwonków, w tle zaś słychać dźwięk fortepianu. Owa introdukcja przenosi utwór w fazę wokalną, niemal popową przypominającą nieco dokonania Pink Floyd, z przebojowo brzmiącym refrenem i narracjami z efektem zwielokrotnionego echa, w tle słychać delikatną pinkfloydowską solówkę gitary, utwór na moment przechodzi w klimat art rockowy z ożywionymi przetworzonymi riffami gitary, nieco w stylu Jimmy'ego Hendrixa, i progresywnym rytmem perkusji, z oszalałym wyciem w finale, by znów powrócić do formy niemal popowej. Trzecią część utworu stanowią przetworzone dźwięki deszczu i burzy połączone z psychodeliczną organową melodią w stylu lat 60. Drugą stronę płyty wypełnia 17-minutowa wielowątkowa suita Miss Fortune, zaczynająca się klimatami art.-rockowymi z charakterystycznymi riffami przetworzonych dźwięków gitarowych; w momencie kulminacyjnym utwór niemal całkiem cichnie, ożywiany jest przez przeciągły brzęk syntezatora, którego dźwięk przenosi się z niskich na wysokie tony, by znów zamilknąć. Po krótkiej pauzie, wśród szumów perkusyjnych, delikatnego pianina i elektronicznych eksperymentów dźwiękowych, pojawia się zawodzący wokal. Utwór, powoli nabierając rozpędu, przyjmuje art.-rockową formę z domieszką jazzu, by znów niemal ucichnąć przy akompaniamencie pianina i przetworzonych zawodzących wokali, te zaś przechodzą w taśmowe eksperymenty i samplowanie taśm "od tyłu" (technika reverse). I kiedy wydaje się, że utwór definitywnie się kończy, pojawia się dodatkowe interlude z delikatną grą gitary akustycznej w tle, zaś na pierwszy plan wychodzi dialog-wyliczanka, gra słów po angielsku, w której pojawia się tytuł utworu "Miss Fortune". Niemiecką scenę rockową dość mocno charakteryzowała odmienność od sceny anglo-amerykańskiej; przede wszystkim Niemcy stawiali na romantyzm i awangardę. O ile zespoły z ograniczoną liczbą muzyków do dwóch-trzech, takich jak Kraftwerk, Tangerine Dream czy Cluster cechowała większa skłonność do eksperymentalizmu, o tyle zespoły z bardziej rozbudowanymi składami - Can, Amon Duul II czy Wallenstein cechowały się nieco większym podobieństwem do zespołów brytyjskich. Faust, mimo rozbudowanego składu prezentował jednak schemat zespołu zdecydowanie eksperymentalnego. Debiutancki album Faust, który ukazał się w 1971 roku, nie spełnił oczekiwań wytwórni Polydor - nie osiągnął sukcesu komercyjnego, co było do przewidzenia, za to dziś jest uważany za kultowy w historii rocka; album zebrał pozytywne opnie krytyków rockowych, miał też bezpośredni wpływ na twórczość takich grup jak Throbbing Gristle czy Sonic Youth.
Autor - Depeche Gristle