Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Suicide - Ghost riders

new wave, synthpop, rockabilly, cold wave, postpunk, experimental, rock psychodeliczny, dark wave, minimal


Ghost Riders - koncertowy album formacji Suicide wydany pierwotnie w USA w formie kasety w 1986 roku z okazji 15-lecia Suicide; jest to zapis występu zespołu z dnia 19 września 1981 roku w Walker Art Center w Minneapolis. Koncert był uświetnieniem 10-lecia istnienia formacji, która zaprezentowała swój klasyczny repertuar poczynając od otwierającego występ psychodelicznie transującego Rocket USA z wokalem Alana Vegi, w którym dominuje senny styl rockabilly przechodzący czasem w nerwowe wrzaski, a niekiedy w charczenie i szept.
Niealbumowy Rock N' Roll (Is Killing My Life) z charakterystycznym dla Suicide szybkim pulsem automatu perkusyjnego (dominującym we wszystkich piosenkach), analogowym brzmieniem syntezatorów nawiązującym do klasyki rock'n'rolla lat 50 i 60 oraz ciepłym acz depresyjnym wokalem Alana Vegi w stylu Elvisa Presleya, snuje historię z życia codziennego amerykańskiego muzyka rockowego.
Ghost Rider - najbardziej znany numer Suicide i największy ich przebój przedstawiony tu został w nieco bardziej awangardowej i eksperymentalnej formie.
Dream Baby Dream jest jednym z tych słodko-gorzkich klasycznych kawałków Suicide w stylu jakim prezentowali w utworach Cheree, Johnny czy Girl, choć zwraca tu uwagę dosyć rozstrojone brzmienie organów.
Niealbumowa Sweet White Lady jest kompozycją, w której klawisz Martina Reva stanowi hybrydę synthpopu, psychodelii lat 60, postpunka i rockabilly, zaś przejmujący wokal Alana Vegi przechodzi od nieco schizofrenicznego rockabilly po pełne emocji deklamacje w stylu Jima Morrisona.
Harlem jest kolejnym utworem Suicide znanym wyłącznie z koncertów; to bardziej eksperymentalna kompozycja w formie mrocznego synthpopu połączonego ze zniekształconymi psychodelicznymi brzmieniami syntezatora przypominającymi dźwięki trautonium lub thereminu, w którym wokale Alana Vegi zmieniają się - od względnie spokojnych Elvisowych rockabilly przez depresyjne charczenie po wściekłe wrzaski.
Do wznowienia CD dodano nieopublikowany na kasecie numer 96 Tears pochodzący z repertuaru zespołu ? and the Mysterians, którego twórczość była bezpośrednią inspiracją dla Suicide. Kompozycja pozbawiona jest tym razem sekcji rytmicznej, a przedstawiona została w formie luźnej archaicznej syntezatorowej melodii nie pozbawionej eksperymentalnych zakrętów z wokalem Alana Vegi w stylu rockabilly.
Autor - Depeche Gristle