Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Hugh Hopper - 1984

W drugiej połowie 1972 roku Hopper odczuwał coraz większą frustrację. Był niezadowolony z powodu ewolucji stylistycznej Soft Machine, poza tym nie mógł znaleźć wspólnego języka nie tylko z Jenkinsem, ale także z ostatnim już oryginalnym członkiem kwartetu, Ratledge'em. W tej sytuacji, nie mogąc w pełni wyrazić się artystycznie w macierzystej formacji, postanowił nagrać album solowy. Na przestrzeni ostatnich miesięcy skomponował wystarczającą ilość materiału, aby pokusić się o autorska płytę. Postanowił przedstawić własne pomysły, których nie mógłby zrealizować z Soft Machine. Od czasu poznania Terry'ego Rileya Hopper był zafascynowany eksperymentami z taśmami. Z jednej strony pociągało go tworzenie odmiennych tekstur kompozycji, co determinowało stosowanie właśnie takich zabiegów technicznych, natomiast z drugiej, chciał kontynuować na szerszą skalę eksploracje sonorystyczne. Szukał nowych barw, poszerzających konwencjonalną paletę brzmień. Basista był bardzo zafascynowany książką „Nineteen Eighty-Four”, George'a Orwella, stąd jego pomysł, aby stworzyć coś w rodzaju albumu koncepcyjnego. Wszystkie utwory zawarte na płycie odnosiły się do treści książki, konkretnie były związane z nazwami poszczególnych czterech ministerstw aparatu państwowego Oceanii („Miniluv” – Ministerstwo Miłości, ,,Miniplenty'' – Ministerstwo Obfitości, „Minitrue” – Ministerstwo Prawdy i „Minipax” – Ministerstwo Pokoju). Tytuł płyty „1984” był zatem logicznym następstwem tego konceptu. Album został nagrany w londyńskim „Advision Studios” na przełomie lipca i sierpnia 1972 roku, w czasie kilkunastodniowej przerwy koncertowej w działalności zespołu. Gościnnie wystąpili na nim: John Marshall, Nick Evans, Pye Hastings, Lol Coxhill, Gary Windo i Malcolm Griffith. Rola zaproszonych muzyków była wyraźnie drugoplanowa, gdyż główny ciężar gry wziął na siebie sam Hopper, grając na gitarze basowej, saksofonie sopranowym i instrumentach perkusyjnych. To on także odpowiadał za efekty taśmowe, które były niezwykle istotną częścią tego wydawnictwa. W rezultacie powstała płyta bardzo trudna w odbiorze, dość odległa od ówczesnej stylistyki Soft Machine, co tylko potwierdzało, iż drogi Hoppera i jego kolegów stopniowo zaczynały się rozchodzić. Lwią część płyty zajęły dwie rozbudowane kompozycje „Miniluv” i „Miniplenty”, oparte na eksperymentach brzmieniowych gitary basowej z fuzz boxem oraz zapętlonych dźwiękach zarejestrowanych na taśmie. To w gruncie rzeczy przykład muzyki sonorystycznej, niemal zupełnie odartej z czynnika melodycznego. Pojawiają się w nich także echa minimalizmu. Utwory mają otwartą formę, powolną narrację, sporo jest w nich repetytywnych struktur, sprawiających, iż muzyka jest nieco statyczna. Składające się z dwóch części „Minitrue” i „Minipax” mają bardziej dynamiczny charakter, wykazują pewne pokrewieństwo ze stylistyką jazz-rockową, po części także funkową. Było to pokłosie zainteresowań Hoppera funkiem i soulem spod znaku Jamesa Browna, któremu ponoć nawet wysłał te nagrania z podziękowaniami za inspirację. „1984” ukazał się ostatecznie w marcu 1973 roku nie wzbudzając większego zainteresowania ze strony słuchaczy, co bynajmniej nikogo nie dziwiło, zważywszy na dość hermetyczny charakter wydawnictwa. Hopper po latach miał do niej dość ambiwalentny stosunek. Z jednej strony, uważał, że wiele jej fragmentów było dość nudnych i męczących, natomiast z drugiej, podkreślał jej prekursorski charakter w zakresie eksploracji brzmieniowych, wyzyskujących niekonwencjonalne metody studyjnej obróbki materiału dźwiękowego.Autor
Autor -Mahavishnuu