Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

NON - Back To Mono

Back To Mono - Album legendarnego amerykańskiego mistrza hałasu, eksperymentatora i performera Boyda Rice'a działającego pod pseudonimem NON. Krążek ukazał się 22 października 2012 roku i, jak zapowiadał sam artysta, miał być powrotem do jego korzeni, czyli sztuki prezentowania hałasu.
Album oprócz materiału premierowego zawiera również zapisy archiwalne z lat 70. Przy nagraniu albumu artystę wspomogły zaprzyjaźnione z nim ikony Industrialu i noise, takie jak Wes Eisold czy współpracujący blisko z Throbbing Gristle, Psychic TV i Coil - Z'ev i Bryin Dall.
Album otwiera premierowa kompozycja Turn Me On, Dead Man oparta na przesterach i industrialnym hałasie, ale zawierająca jednocześnie sekcję rytmiczną i poukładaną linię melodii, których w następnych utworach już nie ma, o czym przekonuje Watusi, będący prostą linią fabrycznych zgrzytów i hałasów, bez konkretnej melodii, bez rytmu. Utwór jest archiwalnym zapisem niepublikowanej ścieżki z 1978, zremasterowanej na nowo przez Bryina Dalla w 2009 roku.
Podobna "ściana hałasu" pozbawiona melodii i rytmu prezentuje się w nagranym w słynnym filadelfijskim studio Cold Cave w 2009 roku tytułowym Back To Mono, co sanowi faktyczny powrót NON to swoich korzeni.
Psychodeliczny Seven Sermons To The Dead jest nagraniem live, pochodzącym z występu NON w Nawym Jorku w 2009 roku. I tu pojawiają się słowa - słabo słyszalna deklamacja, która jest mocno zagłuszana przez eksperymentalną elektro-akustyczną muzykę konkretną przypominającą dokonania elektronicznych eksperymentatorów lat 50 i 60 - Stockhousena czy Pierre'a Schaeffera. Do muzyki konkretnej i elektronicznych pionierów lat 50 i 60 nawiązują dwie kolejne premierowe kompozycje - Obey Your Signal Only i Man Cannot Flatter Fate; pierwsza opiera się na kolażu przeciągłych dźwięków zdehumanizowanego wycia i syntezatorowych przesterów, z których wyłania się krótka i powtarzająca się sekwencja melodii, druga zaś oparta jest na przetworzonych dźwiękach wibrującego białego szumu i trzasków.
Scream jest zapisem występu w legendarnym klubie Whiskey A Go-Go w Los Angeles w 1979, gdzie dekadę wcześniej grali The Doors, i takiej serii fabrycznych zgrzytów i hałasów, z których wyłania się pełen szaleństwa krzyk artysty ten słynny klub chyba nigdy dotąd jeszcze nie doświadczył.
Back To Mono (Live) pochodzący z występu w Nowym Jorku w 2009 roku jest łagodniejszy od wersji studyjnej, bez rozwalającej uszy kanonady zgrzytów, które występują i w wersji live, jednak są one bardziej stonowane, głośniej słychać przeciągły syk, zaś utwór bardziej utrzymany jest w klimacie muzyki konkretnej lat 50 i 60.
Turn Me On, Dead Man (Reprise) różni się za to znacznie od otwierającego album utworu o tym samum tytule; kompozycję otwiera mroczne, niemal piekielne dark-ambientowe brzmienie voice humana syntezatora, na które z czasem nachodzi brzękliwy dźwięk generatora prądu i industrialnego hałasu; brak tu jest przede wszystkim sekcji rytmicznej i namiastki popowej melodii cechującej Turn Me On, Dead Man otwierającej album. Po ustąpieniu hałasów, utwór kończy psychodeliczne pulsujące syntezatorowe interlude. Turn Me On, Dead Man (Reprise) jest najlepszym momentem płyty.
Fire Shall Come - po takiej ilości instrumentalnego eksperymentalizmu, pojawia się w końcu utwór w pełni wokalny. Kompozycja wyraźnie inspirowana twórczością Throbbing Gristle, opiera się na ciężkim, jednostajnym i posępnym rytmie automatu perkusyjnego połączonego z industrialnym zgrzytem i zniekształconymi dźwiękami syren alarmowych, a wszystko opatrzone chrypliwą deklamacją Boyda Rice'a. Utwór przypomina kawałek Throbbing Gristle - Discipline - choć jest znacznie powolniejszy i posępniejszy.
Album kończy utwór, który całkowicie wyłamuje się od całej reszty - Warm Leatherette z repertuaru The Normal, jeden z pierwszych synthpopowych brytyjskich hitów z lat 70. W interpretacji NON, oryginalny synthpop z silnym wpływem future popu i wczesnego house został zespolony z industrialem. Jak wyjaśnił Boyd Rice, Warm Leatherette była dla niego najlepszą elektroniczną popową piosenką. Oryginalnego singla kupił 15 minut przed spotkaniem z Danielem Millerem - frontmanem The Normal i założycielem wytwórni Mute Records, a to spotkanie na zawsze zmieniło jego muzyczne życie.
Album Back To Mono jest nie tylko sentymentalnym powrotem NON do własnej twórczości z lat 70, ukazaniem hałasu jako sztuki, jest także hołdem dla pionierów muzyki elektronicznej lat 50, 60 i 70.
Autor - Depeche Gristle