Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Suicide - American Supreme

American Supreme - dopiero piąty (i jak dotąd ostatni) album studyjny w ponad trzydziestoletniej działalności formacji Suicide, który ukazał się 28 października 2002 roku.
W odróżnieniu pod poprzedniego, wydanego dziesięć lat wcześniej bardzo popowego albumu Why Be Blue? tym razem formacja powraca do awangardowego i eksperymentalnego stylu muzyki, przypominającego bardziej dokonania z dwóch pierwszych albumów Suicide.
Już sam początek krążka jest dość zaskakujący, bowiem otwierający album kawałek Televised Executions jest z pogranicza hip-hopu, funka i dokonań grającego muzykę klubową zespołu Stereo MC's. Następujący po nim drugi song płyty - Misery Train - jest synthpopowy, stonowany, senny i pogodny z futurystycznym brzmieniem klawiszy Martina Reva, utwór przypomina dokonania z Why Be Blue? z niesamowicie Elvisowym wokalem Alana Vegi. Swearin' to the Flag również utrzymany jest klimacie synthpopu, jednak w odróżnieniu do leniwej Misery Train, utwór ten zdecydowanie podkręca tempo, nie brakuje tu też eksperymentów dźwiękowych rodem z pierwszej płyty Suicide (1977).
Beggin' for Miracles rozkręcany jest przez trip-hopowy rytm współgrający z electro-popową melodią z odrobiną psychodelii i drapieżnymi bluesująco-jazzującymi melodeklamacjami Alana Vegi. Podobnie rzecz ma się we Wrong Decisions, choć kawałek jest ciut szybszy, bez wpływów psychodelii - za to z wpływami hip-hopu, i bez wpływów jazzu i bluesa w wokalu Vegi, za to bardziej schizofrenicznym.
Jeszcze innym kawałkiem o trip-hopowym rytmie z nutą psychodelii i schizofreniczną (niekiedy przechodzącą od delikatnej perswazji po wściekłość) melodeklamacją jest Power au Go-Go.
Wrong Decisions jest jedynym house'owym utworem, przypominającym nieco dokonania Yello z płyt Zebra lub Motion Picture.
Death Machine - zaskakujący utwór, pozornie jakby nie pasujący do całości płyty ze względu na transujące i sterylne brzmienie, brak eksperymentów dźwiękowych i morderczy beat, jest klasycznym przykładem EBM-u, oddającym fakt, iż wiekowi muzycy świetnie się czują w nowoczesnej elektronice, mając do tego świetne w niej rozeznanie.
Dachau, Disney, Disco - zdecydowanie najlepszy na krążku kawałek bezpardonowo powracający w klimaty wczesnego Suicide, to połączenie noise, rocka psychodelicznego, industrialnego i eksperymentalnego.
Dla odmiany Child, It's a New World jest najbardziej popowym numerem płyty, ze średnim tanecznym tempem, brzmieniem, w którym słychać elementy funka, soulu i electro popu (coś w klimatach Pet Shop Boys) oraz wokalem Alana Vegi w stylu rockabilly, doskonale wpasowałby się do Why Be Blue?
Całość kończy niesamowity synthpopowy, transujący song I Don't Know z wpływami new wave i punkowym ni to śpiewem, ni to deklamacją Alana Vegi, trochę w stylu Marca Almonda z Soft Cell, chociaż bardziej mrocznym.
Album American Supreme okazuje się zaskakująco spójny i bogaty brzmieniowo, z pewnością jest jednym z najlepszych w dorobku Suicide, śmiało dorównuje kultowym dwóm pierwszym albumom zespołu.
Autor - Depeche Gristle