Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

New Order - Music Complete

Music Complete - 10 album studyjny New Order, wydany 25 września 2015 roku, poprzedzony kryzysem, który rozpoczął się w 2007 roku od odejścia głównego twórcy brzmienia zespołu, basisty Petera Hooka, który wdawał się odtąd w liczne przepychanki prawne z byłymi kolegami z zespołu o prawa do nazwy.
W międzyczasie, w styczniu 2013 New Order wydali album Lost Sirens w całości wypełniony odrzutami z sesji nagraniowej do Waiting for the Sirens' Call (2005), przyjęty bardzo chłodno. Przyszłość New Order wydawała się niepewna, choć Hooky'ego na basie zastąpił Tom Chapman (o którym Hook w mediach wypowiadał się wyłącznie pogardliwie, zaś sam zespół nazywał "cover-bandem New Order), a do składu po kilkunastu latach powróciła keyboardzistka Gillian Gilbert, zaś zespół podpisał w 2014 roku kontrakt płytowy z wytwórnią Mute Records.
New Order zapowiedzieli, że nowy album będzie połączeniem ich dotychczasowych tanecznych klimatów i rockowej zadziorności w jedną całość, co można było odbierać zarówno pozytywnie, jak i negatywnie.
Do współpracy zaproszono masę gości, w tym Toma Rowlandsa (The Chemical Brothers), Stuarta Price'a, Richarda X, Iggy Popa, Elly Jackson z La Roux czy wokalistę The Killers Brandona Flowersa.
Album otwiera singlowy Restless, gitarowa kompozycja w stylu starego New Order, przypominająca stylem The Cure, sugerowała, iż zespół usilnie bez Petera Hooka będzie dążył do uzyskania tego charakterystycznego brzmienia New Order z lat 80; i faktycznie gitara basowa Chapmana brzmi zupełnie, jakby grał na niej sam Hook (co trzeba oddać Chapmanowi), utwór ten jest jednak istną zmyłką, bowiem kolejny kawałek (i również singiel) Singularity jest tym, czym zapowiadali muzycy; hybrydą ich gitarowo-rockowego oblicza z tanecznym, ale bez przesadnego oglądania się na brzmienie generowane kiedyś, kawałek brzmi współcześnie i nowocześnie, New Order wkracza zatem w nowy wymiar.
Plastic jest czysto syntezatorowym synthpopowym numerem, jakiego New Order nie nagrali od czasu albumu Technique (1989) i stylem od jakiego uciekali przez całą dekadę lat 90 i 2000. Pobrzmiewa tu czasem "Hookowa" basówka, ale kawałek prezentuje transowy puls w stylu twórczości Giorgio Morodera.
Kolejny singiel, Tutti Frutti, jest powrotem do stylistyki house, którą po raz ostatni w twórczości New Order można było usłyszeć na Technique, a od której zespół przez kolejne dwie dekady całkowicie się odcinał.
People on the High Line (kolejny singiel), jest penetracją stylistyki disco lat 70, nie słyszanej dotąd w twórczości New Order w ogóle. Klimat disco lat 70 podkręca bas Toma Chapmana, który udowadnia Hooky'emu swoją wszechstronność.
Stray Dog jest jednym z najmocniejszych kompozycji w dorobku New Order; mroczny i electro-bluesowy z mocną deklamacją w wykonaniu Iggy Popa.
Academic i Nothing but a Fool stanowią charakterystyczne dla albumów New Order brit-popowe oblicze płyty, jednak bez usilnego oglądania się na dawną twórczość zespołu w tym stylu.
Unlearn This Hatred łączy stare brzmienie analogowych syntezatorów z lat 80 ze współczesną electropopową aranżacją, natomiast The Game, podobnie jak Singularity, łączy taneczne oblicze New Order (choć w bardziej uwspółcześnionej formie electro) z rockowym pazurem żywej perkusji i riffów gitarowych.
Zupełnie odmienny od wszystkiego, co dotychczas można było usłyszeć na płycie, jak i w ogóle w twórczości New Order, jest zamykający album Superheated zaśpiewany przez Brandona Flowersa, wprowadzający pogodny nastrój i jednocześnie trochę melancholii electropop, mógłby być jedną z piosenek Pet Shop Boys.
I chociaż Peter Hook zarzekał się, że bez niego New Order nie jest w stanie nagrać pełnowartościowego albumu, to na przekór wszystkiemu Music Complete jest chyba... najlepszym albumem w dyskografii zespołu, a przynajmniej śmiało można umieścić go obok takich klasyków, jak Low-Life, Brotherhood czy Technique.
Autor -  Depeche Gristle