Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Depeche Mode - Spirit

Spirit - wraz z odejściem Alana Wildera z zespołu (w 1995 roku) i począwszy od albumu Ultra (1997), Depeche Mode wydawali swoje płyty w czteroletnim cyklu, w międzyczasie - od ukazania się albumu Exciter (2001) - muzycy zespołu w owym cyklu między płytami bądź to wydawali solowe projekty, bądź wchodzili we współpracę z innymi wykonawcami. Nie inaczej było z okresem poprzedzającym ukazanie się albumu Spirit; w 2015 roku fanów oczekujących nowego albumu Depeche Mode, wokalista Dave Gahan uraczył nagranym wspólnie z Soulsavers albumem Angels & Ghosts, zaś Martin Gore solowym instrumentalnym albumem z minimalistyczną elektroniką, nagranym pod szyldem MG. Ostatecznie wiosną i latem 2016 roku Depeche Mode ulokowani w swoim kalifornijskim studiu w Santa Barbara, a także w nowojorskim studiu Jungle City Studios, nagrali materiał na nowy album, którego producentem został czołowy przedstawiciel alternatywnej muzyki elektronicznej oraz muzyk formacji Simian Mobile Disco, James Ford.
Premiera albumu nastąpiła 17 marca 2017 roku. Tym razem względnie apolityczni i niezaangażowani zazwyczaj w bieżące światowe problemy, na fali dochodzącego do władzy populizmu w Europie oraz sprzeciwu wobec brytyjskiego Breixitu, muzycy postanowili wyrazić swoje niezadowolenie poprzez przekaz tekstowy. Ponadto wraz ze zmianą producenta, album Spirit zyskał bardziej surowsze i bogatsze brzmieniowo oblicze względem poprzednika - Delta Machine.
Album otwiera surowe brzmienie singlowego utworu Going Backwards, które już na wstępie budzi skojarzenia z klimatami z Songs Of Faith And Devotion, poprzez surowe piano i bluesującą gitarę. Kompozycja w miarę trwania rozwija się, głównie w sekcji rytmicznej; początkowo jest to prosty beat, na który nakładają się coraz mocniejsze i utanecznione motywy rytmiczno-perkusyjne; utwór ewoluuje od dark wave, po elektronicznego rocka z chłodnym ambientowym outro.
Jeszcze przed premierą albumu Spirit, ukazał się singiel promujący album, w postaci numeru Where’s the Revolution, ze wspomnianym wcześniej politycznym manifestem i wyrażeniem swego niezadowolenia z panującej sytuacji w Europie: "Gdzie jest ta rewolucja?", śpiewają w refrenie Dave, Martin i Fletch. Kompozycję otwiera soczysta elektronika z charakterystycznym pulsem w stylu Kraftwerk, która w refrenie miesza się z bluesowymi riffami gitary, sam zaś refren "Where’s the Revolution" brzmi, niczym stadionowy hymn; to jedna z najbardziej przebojowych kompozycji Depeche Mode ostatnich lat. Pod koniec utworu nie brakuje chwili melancholii, zaś uwieńczeniem jest finalny bluesowy chwyt gitarowy.
The Worst Crime jest przepiękną, pełną melancholii w muzyce i wokalu ambientowo-soulową balladą, kojarzącą się z utworem When the Body Speaks z albumu Exciter, z charakterystycznym filmowo brzmiącym elektronicznym podkładem i delikatnymi zagrywkami gitary, choć bez tego industrialnego pulsu znanego z When the Body Speaks. Początkowo, podobnie jak w When the Body Speaks, brak jest tu sekcji rytmicznej, która bardzo delikatnie pojawia się w drugiej strofie, zaś w trzeciej zaznacza się już wyraźnie w postaci leniwej perkusji, która nabiera mocy w refrenie.
W Scum, podobnie jak w otwierającym poprzedni album grupy, Delta Machine, utworze Welcome To My World, Depeche Mode sięga po dub-step przejawiający się +w sekcji rytmicznej kompozycji, której główny motyw stanowi analogowe, syntezatorowo-organowe brzmienie przypominające do złudzenia klimaty z albumu Kraftwerk - Autobahn (1974); nie brak tu też future-popowych melodii charakterystycznych dla solowego albumu Martina MG (2015), którego wpływy udzielają się również w następnym numerze - You Move, pierwszym wspólnym dziełem Dave'a Gahana i Martina Gore'a, który znalazł się w podstawowej setliście albumu Depeche Mode. You Move jest kolaboracją chłodnego i retrospektywnego synthpopu o industrialnym zabarwieniu z future popem w klimatach z przełomu lat 70 i 80; kompozycja charakteryzuje się chwytliwym motywem głównym klawiszy w stylu Oxygene Jeana-Michela Jarre'a. You Move to najlepszy utwór wspólnego autorstwa Dave'a i Martina.
Cover Me autorstwa tria Dave'a Gahana, Christiana Eignera i Petera Gordeno, to niezwykle klimatyczna ballada, która powoli rozwija się i wciąga słuchacza swoim niesamowitym klimatem, począwszy od ambientowego wstępu w bluesową zagrywką gitary w tle, co nadaje utworowi klimatu rodem z Twin Peaks, przez industrialny puls połączony z chłodem ambientowego tła głównej, wokalnej części utworu, na wydłużonym, instrumentalnym finale utworu, przypominającym klimat z albumu Tangerine Dream - Phaedra (1974) kończąc. To najlepsza kompozycja płyty.
Eternal to śpiewany przez Martina, pełen melancholii quasi-utwór, pozbawiony rytmu, za to w całości wypełniony brzmieniem harmonii, co niezwykle upodabnia go do innego śpiewanego przez Martina utworu - Death's Door (strona B singla Condemnation, 1993).
Poison Heart to kolejna propozycja autorstwa tria Gahan, Eigner, Gordeno, którzy stworzyli mocną soulową balladę w klimacie z płyt nagranych przez Gahana wespół z Soulsavers. Dave Gahan wykazuje tu niesamowity kunszt wokalny - chyba najlepszy na płycie.
So Much Love, na pierwszy rzut oka (ucha) jak żywo przypomina Soft Touch / Raw Nerve z albumu Delta Machine, jednakże So Much Love zawiera wyrazisty industrialny puls i efektowny bluesowy chwyt gitarowy w stylu Chico Hablasa, gitarzysty sesyjnego nagrywającego w latach 80 i 90 z Yello. Dodatkowym atutem kompozycji jest niesamowity duet wokalny Martina i Dave'a.
Poorman przykuwa uwagę leniwym, syntezatorowym pulsem przypominającym klimaty z albumu Tangerine Dream - Stratosfear (1976), który dominuje na początku utworu, który nabiera electro-bluesowo-gospelowego charakteru za sprawą bluesowego chwytu gitary, która z czasem przechodzi w przesterowane riffy oraz wokali - prowadzącego Dave'a i chórków Martina i Andy'ego - które wyraźnie mają charakter gospelowy. Utwór ewoluuje od elektroniczno-gospelowej ballady, w miarę nabierania rytmu, finalnie po klimaty industrialne przypominające stylem Fada Gadgeta.
Retrospektywny No More (This Is The Last Time) autorstwa Davida Gahana i Kurta Uenali, jest absolutnym powrotem Depeche Mode do swojej najwcześniejszej twórczości z płyt Speak & Spell (1981) i A Broken Frame (1982), tylko w o wiele dojrzalszej formie; numer emanuje niesamowitym przebojowym potencjałem, być może największym na płycie; dominują tu future-popowe brzmienia w stylu z epoki przełomu lat 70 i 80, nie brakuje też akcentów industrialnych.
Całość kończy śpiewana przez Martina (to pierwszy taki przypadek w dyskografii DM - nie licząc utworów bonusowych na reedycjach płyt) synthpopowa ballada Fail łącząca future pop z melancholią i mrokiem. Retrospektywne future-popowe brzmienie z przełomu lat 70 i 80 syntezatorów, na tle odległego analogowego niskiego brzmienia syntezatora, współgra z mocnym industrialnym uderzeniem perkusji, nadającej kompozycji mroku, zaś melancholii dodaje niezwykle przejmujący wokal Martina. Wszystko to razem daje efekt swoistej słodkiej trucizny. Fenomenem utworu stanowi fakt, iż jest on podsumowaniem całego albumu, idealnym jego zakończeniem; to zdecydowanie najlepszy utwór śpiewany przez Martina od dwudziestu lat, czyli od czasów Home i The Bottom Line z albumu Ultra (1997)
Spirit okazuje się być najlepszym albumem Depeche Mode ostatnich lat, być może najlepszym od czasów Ultra, nawet mimo braku przebojowych utworów, album zaskakuje połączeniem surowości z synthpopową estetyką oraz niesamowitym budowaniem napięcia i klimatu, czego potrafi dokonać bardzo niewielu - w zasadzie tylko Depeche Mode.
Autor - Depeche Gristle